"உங்கள் ஒளி மனிதர்முன் ஒளிர்வதாக." (மத்.5:16)

"உங்கள் ஒளி மனிதர்முன் ஒளிர்வதாக." (மத்.5:16)

"நானே உலகின் ஒளி: என்னைப் பின்செல்பவன் இருளில் நடவான்"

(அரு. 8:12)

என்று கூறிய அதே இயேசு 

"உலகிற்கு ஒளி நீங்கள்"

(மத். 5:14)

என்றும் கூறியுள்ளார்.

ஏன், தாத்தா?

உலகின் ஒளி நாமா? இயேசுவா?"

" நான் மற்ற ஊர்களுக்கும் கடவுளுடைய அரசைப்பற்றிய நற்செய்தியை அறிவிக்க வேண்டும். இதற்காகவே அனுப்பப்பட்டேன் "

(லூக் 4:43)

என்று கூறிய அதே இயேசுதான்

 "உலகெங்கும் போய்ப் படைப்பிற்கெல்லாம் நற்செய்தியினை அறிவியுங்கள்."

(மாற்கு. 16:15)

என்றும் கூறியுள்ளார்.

நற்செய்தியினை அறிவிக்க வேண்டியது இயேசுவா , நாமா?"

"தாத்தா, ஒரு கேள்வி கேட்டால் நீங்கள் கேள்வியையே பதிலாகச் சொல்கிறீகள். நீங்கள் English காரனா?"

",English காரன் அப்படித்தான் சொல்வானா?"

"ஆமா, தாத்தா.

ஒருவன் ஒரு English காரனப் பார்த்து,

"Why do you, English people, always answer a question with another question?" என்றானாம்.

அதற்கு அவன், "Is it?" என்று பதில் சொன்னானாம்."

", நீ முதலில் கேட்ட கேள்விக்குரிய பதிலை நீ புரிந்து கொள்வதற்காகத்தான் நான் கேள்வி கேட்டேன்."

"அது புரியுது."

", புரிந்ததைச் சொல்லு."

"அதுதான புரியல."

", என்னடா சொல்ற. புரியுதுங்க.

சொல்லுடான்னு சொன்னா அதுதான புரியலங்க.

எது புரியுது. எது புரியல."

"அது உங்களுக்குப் புரியலையா?

எனக்கு புரிய வைப்பதற்காக தான் கேள்வி கேட்கிறீர்கள் என்பது புரிகிறது.

 ஆனால் எதைப் புரியவைக்க என்பது புரியவில்லை."

", உலகில் நற்செய்தி அறிவிப்பதற்காக விண்ணிலிருந்து வந்தவர் யார்?"

"இயேசு."

",இயேசு நற்செய்தி அறிவிக்க யாரை அனுப்பினார்?''

"அப்போஸ்தலர்களை."

", அவர்களை மட்டுமா?"

"இயேசுவின் சீடர்கள் அனைவருக்கும் நற்செய்தி அறிவிக்கும் பணி இருக்கிறது."

", நாமும் இயேசுவின் சீடர்கள்தான். இப்போது உன் கேள்விக்குரிய பதிலைக் கண்டுபிடி."

"உலகின் ஒளி இயேசுவே.

ஒளி வெளிச்சத்தில்தான் நம்மால் பார்க்க முடியும், நடக்க முடியும்.

இயேசு ஆன்மீக ஒளி.

அது காட்டும் வெளிச்சத்தில்தான் நம்மால் விசுவாசக் கண் கொண்டு பார்க்க முடியும், 

விண்ணகத்தை நோக்கி நடக்க முடியும்,

விண்ணகத்தை அடையவும் முடியும்.

இயேசு போதித்த நற்செய்தியின் பொருளை புரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால் 

இயேசுவின் ஒளி நற்செய்தி வசனங்கள் மேல் பட வேண்டும்.

 பட்டால்தான் நமது .விசுவாசக் கண்ணுக்கு அது புரியக்கூடிய விதமாய்த் தெரியும். 

இயேசு நம்மையும் நற்செய்தியை அறிவிக்கச் சொல்லியிருக்கிறார்.

நாம் அறிவிக்கும் நற்செய்தி மக்களுக்குப் புரிய வேண்டுமானால் இயேசுவின் ஒளி கட்டாயம் தேவை.

நாம் இயேசுவின் ஒளியைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும்.

எந்த அளவுக்கு அதிகமாக பிரதி பலிக்கிறோமோ,

அந்த அளவுக்கு நமது நற்செய்தி அறிவிப்பு பலன் தரும்.

இயேசு அவரது ஒளியில் வாழும் நம்மையும் நமது கிறிஸ்தவ வாழ்வின் மூலம் மறு கிறிஸ்துவாக மாற வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார்.

ஆகவே நம்மையும்

"உலகிற்கு ஒளி நீங்கள்." என்கிறார்.

நாம் நமது நற்செயல்களைக் கொண்டு, வானகத்திலுள்ள நமது தந்தையை மகிமைப்படுத்த வேண்டும். 

 நாம் நற்செய்தியின்படி வாழ்ந்தால் நமது நற்செயல்களிலிருந்தே நாம் அறிவிக்கும் நற்செய்தியை மக்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்.

எதைப் போதிக்கிறோமோ அதன்படி நாம் வாழ்ந்தால் நமது போதனையின் பொருள் மக்களுக்குப் புரியும்.

வாழ்க்கையின் மூலம் நமது போதனையைப் புரிய வைக்கும் ஒளியாக நாம் வாழ வேண்டும்.

சூரியனின் ஒளியை நிலா பிரதிபலிப்பதுபோல நாம் இயேசுவின் ஒளியைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும்.

நம்மைப் பார்ப்பவர்கள் நம்முள் வாழும் ஒளியாகிய இயேசுவைக் காண வேண்டும்.

"வாழ்வது நானல்ல, இயேசு என்னுள் வாழ்கிறார்." என்று நம்மால் கூற முடியுமானால்

நாம் உலகின் ஒளி.

நாம் இயேசுவாக வாழ வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இயேசு நம்மை உலகின் ஒளி என்கிறார்.

சரியா, தாத்தா."

", Super சரி.

நமது வாழ்வில் இயேசுவைப் பிரதிபலித்தால் தான்

கிறிஸ்தவன் (கிறிஸ்து + அவன்) என்ற பெயர் நமக்குப் பொருந்தும்.

கிறிஸ்துவாக வாழ்ந்து கிறிஸ்தவத்தை உலகெங்கும் பரப்புவோம்."

லூர்து செல்வம்.

"சமாதானம் செய்வோர் பேறுபெற்றோர், ஏனெனில், அவர்கள் கடவுளின் மக்கள் எனப்படுவர்." (மத்.5:9)

"சமாதானம் செய்வோர் பேறுபெற்றோர், ஏனெனில், அவர்கள் கடவுளின் மக்கள் எனப்படுவர்." (மத்.5:9)

",, வா, கொஞ்சம் உட்கார்."

"என்னங்க விசயம்."

", உங்கிட்ட ஒண்ணு கேட்கணும்."

"கேளுங்க."

", தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து அனைத்து வீட்டு வேலைகளையும் தனியாகச் செய்கிறாய். நான் உனக்குக் கொஞ்சம் கூட உதவி செய்வதில்லை. உனக்கு என் மேல் கோபமே வருவதில்லை. ஏன்?"

"ஏங்க, எப்போதும் புத்தகமும் கையுமாய் இருக்கீங்க, ஏதாவது எழுதிக்கிட்டு இருக்கீங்க. நான் உங்களுக்கு ஓருதவியும் செய்வதில்லை. உங்களுக்கு என் மேல் கோபமே வருவதில்லை. ஏன்?"

", ஏன்?"

"உங்களுக்குத் தெரிந்ததை நீங்கள் செய்கிறீர்கள், எனக்குத் தெரிந்ததை நான் செய்கிறேன்.

 இதில் கோபம் வருவதற்கு என்ன இருக்கு?

குடும்ப சமாதானத்துக்கு எல்லோரும் ஒண்ணுபோல இருக்கணுங்கிற அவசியம் இல்லை.

அன்பு இருக்கணும். அன்புதான் உறவுக்கு அடிப்படை.

ஏங்க, நான் ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன்.

கடவுள் துவக்கமும், முடிவும் இல்லாதவர். நாம் பிறந்து, சாகக் கூடியவர்கள்

கடவுள் சர்வ வல்லவர். நாம் சக்தி அற்றவர்கள்.

கடவுள் பரிசுத்தர். நாம் பாவிகள்.

அவர் முன்னால் நாம்

 ஒன்றுமே இல்லாதவர்கள்.

அவர் நம்மைப் பார்த்துச் சொல்கிறார்:

"என் சமாதானத்தையே உங்களுக்கு அளிக்கிறேன்." என்று.

சர்வ வல்லவராகிய கடவுள் ஒன்றுமே இல்லாத நாம்  அவரோடு சமாதானமாக   இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார்,

ஏன்?"

 ",காரணம் அவரிடமுள்ள அளவு கடந்த அன்பு மட்டுமே.

 பாவம் செய்து கடவுளோடு தனக்கு இருந்த சமாதான உறவை முறித்தவன் மனிதன்.

அவன் முறித்த சமாதான உறவை மீண்டும் அவனுக்கு அளிப்பதற்காக மனித உரு எடுத்தார்  அளவு கடந்த அன்புள்ள கடவுள்.

அதற்காக அவர் எவ்வளவு பாடுபட்டார் என்பது நமக்குத் தெரியும்.

சிலுவையில் தன்னையே பலியாக்கும் அளவுக்குப் பாடுபட்டார்.

அவன் செய்த பாவத்துக்கு அவர் பரிகாரம் செய்து 

அதிலிருந்து அவனை மீட்டு,

 அவன் இழந்த சமாதானத்தை மீண்டும் கொடுத்தார். 

மனிதன் பாவ மன்னிப்பு பெற்ற வினாடியே இறைவனோடு சுமூகமான உறவை ஏற்படுத்திக் கொள்கிறான்.

இதற்கெல்லாம் காரணம் இறைவனுடைய அளவு கடந்த அன்பே.

மனிதன் பாவ நிலையை விட்டு வெளியேறும்போதுதான் அவனால் இறைவனை அன்பு செய்ய முடியும்.

இறைவன் எப்போதும் அன்பு செய்கிறார்.

 அன்போடு இருப்பவர்கள்தான் இறைவனுடைய பிள்ளைகள்.

அதனால்தான் இயேசு

"சமாதானம் செய்வோர் பேறுபெற்றோர், ஏனெனில், அவர்கள் கடவுளின் மக்கள் எனப்படுவர்." என்கிறார்."

''சமாதானம் செய்வோர் என்றால் அன்பின் மூலம் சுமூகமான உறவை ஏற்படுத்துகின்றவர்கள்.

அப்படி செய்பவர்கள் சமாதானத்தின் தேவனின் பிள்ளைகள்.

நாம் இறைவனின் பிள்ளைகளாக இருக்க வேண்டும் என்றால் 

நாம் சமாதானத்தோடு, அதாவது, நல்ல உறவோடு வாழவேண்டும்.

இன்று உலகில் சமாதானம் இல்லாமல் மக்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் சண்டையிட்டு கொண்டிருப்பதற்கு காரணம்

 அவர்களிடையே அன்பு இல்லாமைதான்.''

",சமாதானம் செய்வோர் பேறுபெற்றோர்,"

என்று இயேசு சொல்லியிருக்கிறார்.

இயேசு, இறைமகன், நமக்கும் இறை தந்தைக்கும் இடையே சமாதானம் செய்து வைத்திருக்கிறார்.

நாமும் அதேபோல யாருக்காவது சமாதானம் செய்து வைத்தால் தானே பேறுபெற்றோர்!

நாம் மட்டும் சமாதானமாக இருந்தால் போதாது,

 மற்றவர்களுக்கும் நமது சமாதானத்தை கொடுக்க வேண்டும்."

"உண்மைதான். நம்மிடம் அன்பு இருந்தாலே நம்மிடம் உள்ளதை மற்றவர்களோடு பகிர்ந்து கொள்வோம்.

முதலில் நாம் சமாதானமாக இருக்க வேண்டும்.

மற்றவர்கள் நாம் சமாதானமாக இருப்பதை பார்த்து நம்மிடமிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நாம் மற்றவர்களுக்கு முன்மாதிரியாக நாம் சமாதானமாக வாழ்ந்தால் 

நமது முன்மாதிரிகை மூலம் மற்றவர்களுக்கு சமாதானத்தைக் கொடுக்கிறோம்.

அதோடு, நாமே நேரடியாக சென்று சமாதானமாக வாழாதவர்களிடம் 

சமாதானம் செய்து வைக்கலாம்.

Good morning, Praise the Lord என்று வாழ்த்துவது போல,

"கிறிஸ்துவின் சமாதானம் உங்களோடு இருப்பதாக"

என்று வாழ்த்துவது மற்றவர்களிடையே சமாதானத்தை ஏற்படுத்த உதவும்."

",நாடுகளுக்கிடையே போர் மூளக் காரணம் என்ன?"

"அரசியல்வாதிகளிடம் அன்பு இல்லை."

",அரசியல்வாதிகள் மக்களை நேசிப்பதாக கூறுகின்றார்களே!"

"அது மக்களின் ஓட்டுகளைப் பெறுவதற்காக அவர்கள் கூறும் பொய்.

நாட்டுத் தலைவர்கள் மக்களை உண்மையிலேயே நேசித்தால் எதற்காக அணு ஆயுத தயாரிப்பு?

Tiffin ஆக சாப்பிடவா? 

அயல் நாட்டு மக்களும் மக்கள்தான்."

", குடும்பங்களிலே சமாதானம் இல்லாமைக்குக் காரணம்?"

"எங்காக இருந்தாலும் சரி சமாதானம் இல்லாமைக்குக் காரணம் அன்பு இல்லாமைதான்."

",அன்பு எவ்வாறு சமாதானமாக வாழ உதவுகிறது?"

"இருவரிடையே சமாதானம் இல்லாமைக்குக் காரணம் ஒருவரை ஒருவர் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமை தான்.

ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமைக்குக் காரணம் ஒருவர் மற்றவரிடம் உள்ள குறைகளைக் காண்பதுதான்.

குறைகள் இல்லாத மனிதர்களே கிடையாது.

குறைகளே இல்லாதவர்களை மட்டும் ஏற்றுக் கொள்வது என்றால் யாரையும் யாரும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.

அன்பு உள்ளவர்கள் தாங்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியவர்களை குறைகளோடும், நிறைகளோடும் ஏற்றுக் கொள்வார்கள்.

அன்பு ஆளைத்தான் பார்க்கும், குறை நிறைகளை அல்ல.

அன்பு தான் நேசிப்பவரை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளும்.

ஏற்றுக்கொள்வது தான் சமாதானத்துக்கு அடிப்படை."

", உண்மைதான். பொதுவாக பெண்கள் தங்கள் கணவன்மார் வீட்டு வேலைகளில் தங்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்கள்.

நான் வீட்டு வேலை எதுவும் செய்வதில்லை.

ஆனாலும் இந்தக் குறையோடு என்னை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறாய்.

இதற்குக் காரணம் என் மேல் உனக்குள்ள அன்பு.

நாம் சமாதானமாக வாழ்கிறோம்."

"நான் அதைக் குறையாகக் காணவில்லை.

உங்களுக்கு வாசிப்பதிலும், எழுதுவதிலும் ஆர்வம் அதிகம்.

எனக்கு வீட்டு வேலையில் ஆர்வம் அதிகம். அவ்வளவுதான்.

ஏங்க, Driver பேருந்தை ஓட்டுகிறான். Conductor ticket கொடுக்கிறான்.

Conductor பேருந்தை ஓட்ட வேண்டுமென்று Driver எதிர்பார்க்கவா செய்கிறான்?"

", கடவுளை நேசித்தால் பாவம் செய்யாமல் அவரோடு சமாதானமாக வாழ்வோம்.

அயலானை நேசித்தால் அவனோடும் சமாதானமாக வாழ்வோம்.

இயேசு நமக்கு கொடுத்த இரண்டு கட்டளைகளையும் அனுசரித்தாலே நம்மிடையே சமாதானம் நிலவும்.

கட்டளைகளை அனுசரிப்போம்,

சமாதானமாக வாழ்வோம்.

மற்றவர்களையும் சமாதானமாக வாழவைப்போம்."

லூர்து செல்வம்.

"துயருறுவோர் பேறுபெற்றோர், ஏனெனில், அவர்கள் ஆறுதல் பெறுவர்" (மத். 5:4)

"துயருறுவோர் பேறுபெற்றோர், ஏனெனில், அவர்கள் ஆறுதல் பெறுவர்" (மத். 5:4) 

", பொடியா, ஏன் இப்படி மூஞ்சைத் தூக்கிக் கொண்டு கவலையாக இருக்க."

"காலையில்

 "துயருறுவோர் பேறுபெற்றோர்"

என்று பைபிளில் வாசித்தேன். அதனால் கொஞ்சம் துயரமாக இருந்து பார்க்கிறேன்."

", எதற்காகத் துயரமாக இருக்கிறாய்."

"இப்பதான தாத்தா சொன்னேன், பைபிளில் வாசித்ததினால என்று."

", அது புரியுது. துயரத்துக்குக் காரணம் வேண்டுமே.

இயேசுவின் தாயை வியாகுல மாதா என்கிறோம்.

வியாகுலம் என்றால் துயரம் என்றுதான் அர்த்தம்.

பத்து மாதம் சுமந்து பெற்றெடுத்த தன் மகன் இயேசு பட்ட பாடுகளை நினைத்தும், அவற்றுக்குக் காரணமான நமது பாவங்களை நினைத்தும் அவள் துயரமாக இருந்தாள்.

உனது துயரத்துக்குக் காரணம் என்ன?"

"தாத்தா, இன்று ஆண்டவரின் இந்த வார்த்தைகளைப் பற்றி உங்களோடு பேச விரும்பினேன்.

அதை எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று தெரியவில்லை.

முதலில் உங்களைப் பேச வைப்பதற்காக அப்படி இருந்தேன்.

இப்போ சொல்லுங்கள்..

துயரம் என்றால் என்ன?

துயரம் எப்படி நம்மைப் பேறு பெற்றவர்கள் ஆக்குகிறது.?"

",நீ எப்போதாவது அழுதிருக்கிறாயா?"

"அழுதிருக்கிறேன். அப்பா அடிக்கும்போது, வாத்தியார் அடிக்கும்போது அழுதிருக்கிறேன்."

", அது உனக்கு வலிப்பதற்காக அழுதிருக்கிறாய்.

மற்றவர்களுக்காக அழுதிருக்கிறாயா?"

"ஆமா, என் தம்பி சுகம் இல்லாமலிருக்கும் போது அவன் அழுவதை பார்த்து நானும் அழுதிருக்கிறேன்.

என்னுடைய உறவினர்கள் மரணிக்கும்போது அவர்களுடைய பிரிவைத் தாங்க முடியாமல் அழுதிருக்கிறேன்."

",பிறர் படும் கஷ்டங்களைப் பார்த்து நாம் அழுவது தான் உண்மையான துயரம்.

பிறருக்காக அழ வேண்டும் என்றால் நாம் அவர்களை நேசிக்க வேண்டும். 

நாம் யாரையாவது வெறுத்தால் அவர்கள் கஷ்டப்படும்போது நமக்கு துயரம் வராது.

ஆகவேதான் நாம் எல்லோரையும்,

 நம்மை பகைப்பவர்களையும் கூட நேசிக்க வேண்டும். 

நாம் யாரையும் பகைக்க கூடாது.

கிறிஸ்தவர்களை எல்லாம் அழிக்க வேண்டும் என்று திட்டம்  

தீட்டுபவர்களையும் கூட நாம் நேசிக்க வேண்டும்.

உண்மையான கடவுளை அறியாத அவர்களைப் பார்த்து நாம் உண்மையிலேயே வருந்த வேண்டும்.

நம்மையே தியாகம் செய்து உண்மைக் கடவுளை அவர்களுக்கு அறிவிக்க வேண்டும்.

பிறர் படும் உடல்சார்ந்த கஷ்டங்களாக இருந்தாலும், ஆன்மாவைச் சார்ந்த கஷ்டங்களாக இருந்தாலும்

 அவர்களுக்காக நாம் துயரம் அடைந்தால் 

நாம் பேறு பெற்றவர்கள்.

கஷ்டப்படுபவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்வது நமது பிறர் சிநேகக் கடமை.

"நோயுற்றிருந்தேன், என்னைப் பார்க்க வந்தீர்கள்."

அன்னை மரியாள் தனது கஷ்டங்களை நினைத்து துயரம் அடையவில்லை.

தனது மகனது பாடுகளைப் பார்த்தும், நமது பாவ நிலையை எண்ணியுமே துயரம் அடைந்தாள்.

சிலுவை அடியில் அவள் கண்ணீரோடு நின்றது நமக்காவும்தான்.

தன் மகனது பாடுகளால் பயன்பெற போகாதவர்களை எண்ணி கண்ணீர் விட்டிருப்பாள்."

" தாத்தா, நமக்கொரு துன்பம் வந்தால் நாம் அழக்கூடாதா?"

",நமக்கு துன்பம் வரும்போது அதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொள்வதுதான் ஆண்டவருக்கு ஏற்றது.

இயேசு அவருக்கு வந்த பாடுளையும், மரணத்தையும் ஏன் மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக் கொண்டார்?

நமக்கு துன்பங்களே இல்லாத நித்திய பேரின்ப வாழ்வை தருவதற்காகத்தானே!  

இவ்வுலகில் நாம் அனுபவிக்கும் துன்பங்கள் மறுவுலக பேரின்பத்தை நோக்கி நம்மை அழைத்துச் செல்லும் வாகனங்கள் என்பதற்காகவே அவற்றை நமக்கு அனுமதிக்கிறார்."

"நமக்காக நாம் துயரப் படவே கூடாதா?''

",துயரப்பட வேண்டும்."

"என்ன தாத்தா, கொஞ்சம் முன்னால்தான்

நமக்கு துன்பம் வரும்போது அதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொள்வதுதான் ஆண்டவருக்கு ஏற்றது.

இப்போது துயரப்பட வேண்டும் என்கிறீர்கள்.

எது சரி?"

",இரண்டுமே சரி."

"அதெப்படி?"

", உடலைச் சார்ந்த துன்பங்களை நமது ஆன்மீக நலனுக்காக மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் ஆன்மாவைச் சார்ந்த நோய் நொடிகளுக்காக துயரப் பட்டு அழவேண்டும்"

"புரியும்படியாகச் சொல்லுங்கள்.

ஆன்மாவைச் சார்ந்த நோய் என்றால்?"

",நாம் செய்யும் பாவம். பாவ நோயோடு விண்ணகத்திற்குள் நுழைய முடியாது.

நமது பாவங்கள் தான் கடவுள் மனிதனாக பிறப்பதற்கும், பாடுகள் படுவதற்கும், சிலுவையில் மரணம் அடைவதற்கும் காரணம்.

நாம் கடவுளை உண்மையாகவே நேசித்தால் அவரை சிலுவையில் அறைந்து கொன்ற நமது பாவங்களுக்காக உண்மையாகவே மனம் வருந்தி அழுவோம்.

இதற்குப் பெயர் தான் உத்தம மனஸ்தாபம்.

நமது உத்தம மனஸ்தாபம் நமது பாவங்களுக்கு உடனடியாக இறைவனது மன்னிப்பை பெற்றுத் தரும்.

பாவங்களுக்காக உத்தமனஸ்தாபப்பட்டு அழுது பாவசங்கீர்த்தனம் செய்பவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள். 

நமக்கு விண்ணகத்தில் நித்திய ஆறுதல் கிடைக்கும்."

"தாத்தா, பிறருடைய துன்பங்களுக்காக வருத்தப்படுவது போல் 

பிறருடைய பாவங்களுக்காக நாம் வருத்தப்படலாமா?"

", நமது அயலான் பாவ வாழ்க்கை வாழ்ந்தால் அவனால் விண்ணகம் அடைய முடியாது.

நாம் அவனை நேசித்தால் அவன் பாவ வாழ்க்கையை விட்டு வெளியேறும்படி அவனுக்கு உதவி செய்வோம்.

இது ஒரு பிறர் சிநேக செயல்.

அவன் மனம் திரும்பும்படி கடவுளிடம் நாம் செபிக்க வேண்டும்.

நமது நாடு மனம் திரும்பி உண்மையான கடவுளிடம் வரும்படி வேண்டுவது ஒரு மறைபரப்புப் பணி.

ஆனால், பிறருடைய பாவங்களுக்காக அவர்கள் தான் மனஸ்தாபப்பட வேண்டும்.

அதற்காக நாம் வேண்டிக் கொள்வது அவர்களுக்கு நாம் செய்யும் உதவி."

"ஆக, பிறருடைய வாழ்க்கைக் கஷ்டங்களுக்காவும்,

தங்களது பாவங்களுக்காகவும் துயரப்படுகிறவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள்.

அவர்களுக்கு விண்ணகத்தில் நித்திய ஆறுதல் உறுதி."

", இறைவனை நேசிப்பவர்கள் தங்கள் பாவங்களுக்காக துயரப்படுவர்.

அயலானை நேசிப்பவர்கள் அவர்களுடைய கஷ்டங்களுக்காக 

துயரப்படுவர்.

வேறு வார்த்தைகளில்

 எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இறைவனை நேசி,

உன்னை நீ நேசிப்பதுபோல உன் அயலானை நேசி என்ற

இறைவனது அன்புக் கட்டளைகளை அனுசரிப்பவர்கள் பேறு பெற்றவர்கள்."

லூர்து செல்வம்.

"எளிய மனத்தோர் பேறுபெற்றோர், ஏனெனில், விண்ணரசு அவர்களதே." (மத். 5:3)

"எளிய மனத்தோர் பேறுபெற்றோர், ஏனெனில், விண்ணரசு அவர்களதே."

(மத். 5:3)

",பேரப்புள்ள, இன்றைக்கு நான் உன்னிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கப் போகிறேன்.

உலகத்திலேயே பெரிய பணக்காரன் யார் தெரியுமா?"

"நான்தான், தாத்தா."

 (உலகப் பார்வையில்)

", நீயா? கேள்வியைக் காதில் வாங்கினாயா?"

"உலகத்திலேயே பெரிய பணக்காரன் யார் தெரியுமா? ன்னு கேட்டீங்க.

நான் தான்னு நான் பதில் சொன்னேன்."

", எப்படி?."

"எப்படி பாவூர் சத்திரம் என்னுடைய ஊரோ,

எப்படி இந்தியா என்னுடைய நாடோ

அதேபோல, உலகம் என் உலகம்.

உலகமே எனக்குச் சொந்தமாக இருக்கும்போது, நான்தானே பெரிய பணக்காரன்."

",எனக்கும் தான் உலகம் சொந்தம்." 

"நான் வேண்டாமென்று சொன்னேனா? வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.''

", உலகிலேயே பெரிய ஏழை யார்?"

"அதுவும் நான் தான்." 

(கடவுளின் பார்வையில்)

",அது எப்படி?"

"ஏனெனில் நான் உலகத்துக்கு கொஞ்சம் கூட சொந்தமில்லை."

",அது எப்படி?"

"என்னிடம் ஒரு பேனா இருக்கிறது.

 அது எனக்கு சொந்தம்.

 ஆனால் நான் பேனாவுக்கு சொந்தம் இல்லை.

 பேனா என்மேல் உரிமை கொண்டாட முடியாது.

அதுபோல் தான் உலகம் எனக்கு சொந்தம். ஆனால் நான் உலகத்துக்கு சொந்தமில்லை. அது என் மேல் உரிமை கொண்டாட முடியாது."

",உன்மேல் உரிமை கொண்டாட முடியாத உலகத்தை ஏன் உன்னுடைய உலகம் என்கிறாய்?"

"ஏனெனில் கடவுள் எனக்குத் தந்தது.

அவருக்காகப் பயன்படுத்துவதற்காக இந்த உலகை எனக்கு தந்திருக்கிறார்.

அவருக்காக அதை பயன்படுத்த வேண்டும்.

ஆனால் உலகத்தால் என்மேல் உரிமை கொண்டாட முடியாது.

கடவுள் ஒருவர்தான் என் மேல் உரிமை கொண்டாட முடியும்.

எனக்கு பற்று இருப்பது இறைவன் மேல் மட்டும் தான், உலகத்தின் மீது எனக்கு பற்று இல்லை.

 கடவுள் அழைக்கும் போது நான் இந்த உலகத்தை விட்டு விட்டு அவரிடம் போய் விடுவேன்."

", நீ சொல்வது சரிதான்,. பேரப்புள்ள.

ஆனால் சொன்னால் மட்டும் போதாது. அதை நிரூபிக்க வேண்டும். எப்படி நிரூபிப்பாய்?"

" தாத்தா, அதை கடவுளிடம்தான் நிரூபிக்க வேண்டும்.

நீங்கள் என்னைப் பார்க்கிறீர்கள். நான் சொல்வதைக் கேட்கிறீர்கள். எனது உள்ளம் உங்களுக்குத் தெரியுமா? 

கடவுளிடம் வாய்மொழியால் அல்ல, வாழ்க்கையால் நிரூபிக்க வேண்டும்.

கடவுளுக்கு மட்டும்தான் நமது உள்ளம் தெரியும்.

நமக்கு உலகின் மீது பற்று இருக்கிறதா இல்லையா என்பது அவருக்கு மட்டுமே தெரியும்."

", சரி, பேரப்புள்ள வாழ்க்கையால் நிரூபிக்க வேண்டும் என்று சொன்னாய்.

எப்படி வாழ வேண்டும் என்று சொல்ல முடியுமா?"

"அது முடியும். தாத்தா, இறைவன் உலகத்தைப் படைத்தது நமக்காக.

நம்மை உலகிற்காக படைக்கவில்லை.

நாம் இறைவனுக்காக வாழ்வதற்காகவே நம்மை படைத்தார்.

இறைவனை அன்பு செய்தும் நமது அயலானை நம்மைப் போலவே அன்பு செய்தும் இறைவனுக்காக வாழ வேண்டும்.

கடவுள் தன்னுடைய அன்பை உலகோர் அனைவரோடும் பகிர்ந்து கொண்டுள்ளார்.

நமது அனைவரின் உள்ளத்திலும் அன்பு இருக்கிறது.

நாம் உயிர் வாழ ஆசைப்படுவது நம்மீது நமக்கு உள்ள அன்பினால் தான்.

நமது உள்ளத்தில் உள்ள அன்பினால் நாம் நம்மை படைத்த இறைவனை அன்பு செய்யும் போது நாம் அவரை நமது தந்தையாக ஏற்றுக் கொள்கிறோம். 

நமது அயலானை.அன்பு செய்யும் போது அவனை நமது சகோதரனாக ஏற்றுக் கொள்கிறோம்.

நமது அன்பு நமது உள்ளத்தில் மட்டும் இருந்தால் போதாது.

அது நமது சொல்லாலும், செயலாலும் வெளிப்பட வேண்டும்.

அதை இறைவனிடம் வெளிப்படுத்தும்போது அதை செபம் என்கிறோம்.

அயலானிடம் வெளிப்படுத்தும்போது அதை பிறர் சிநேக வாழ்வு என்கிறோம்.

அயலானை நோக்கி,

"நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்." என்று சொன்னால் மட்டும் போதாது.

செயலின் மூலம், அதாவது, பிறர் உதவி செயல்களின் மூலம் நமது நேசத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

நாம் எல்லோரும் உலகில் வாழ்வதால் உலகத்தின் பொருள்களை நாம் வாழ்வதற்காக பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம்.

மற்றவர்களுக்கு தேவைப்படும்போது 

நாம் பயன்படுத்தும் பொருள்களை

அவர்களுக்கு கொடுத்து உதவ வேண்டும்.

இவ்வாறு கொடுத்து உதவுவதற்காகவே உலகத்தையும் அதிலுள்ள பொருட்களையும் கடவுள் நம்மிடம் தந்துள்ளார்.

நம்மிடம் உள்ள உலக பொருள்களின் மீது நமக்கு பற்று இருக்க கூடாது.

பற்று இருந்தால் அவற்றை மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க மனது வராது.

இந்த உலகத்தின் பொருட்களின் மீது பற்று இல்லாத மனமே எளிய மனம்.

எளிய மனது உள்ளவர்கள் தான் மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்து உதவுவர்.

மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்து உதவுவது இறைவனுக்குக் கொடுப்பதற்குச் சமம்.

நம்மிடம் உள்ளவற்றை இறைவனுக்காக மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்து உதவுபவர்களுக்கு இறைவன் விண்ணரசைப் பரிசாக அளிப்பார்.

ஆகையால் தான்

"எளிய மனத்தோர் பேறுபெற்றோர், ஏனெனில், விண்ணரசு அவர்களதே."

என்று இயேசு கூறினார்.

நாம் நாம் வாழும் உலகிற்குச் சொந்தமானவர்கள் அல்ல,

விண்ணரசுக்கே சொந்தமானவர்கள்."

", இறைமகன் இயேசு உலகத்தைப் படைத்தவர்.

உலகத்தை நமக்காகப் படைத்தார்.

நம்மைத் தமக்காகப் படைத்தார்.

இயேசுவுக்கு நம்மேல்  பற்று அதிகம்,    .

ஆகவேதான் அனைத்து உலகிற்கும் சொந்தக்காரராக இருந்தும் 

நமக்காக ஒன்றும் இல்லாதவராக ஏழை பாலகனாக ஒரு மாட்டுத் தொழுவில்  ஓர் ஏழைப் பெண்ணின் வயிற்றில் பிறந்தார். 

ஏழையாக வாழ்ந்தார். ஏழையாக மரித்தார்.

  ஏழை இயேசுவின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டால் உலகத்தின் மீது நமக்குள்ள பற்று மறைந்துவிடும்.

உலகப்பற்று இல்லாதவன்தான் இறைப்பற்றோடு வாழ முடியும்.

இறைவனுடைய பாதத்தையும், உலகத்தையும் ஒரே நேரத்தில் பற்றிக்கொள்ள முடியாது."

"தாத்தா, நான் ஒன்று சொல்லட்டுமா?"

", சொல்லு."

"உடைமை வேறு, பற்று வேறு.

ஒருவனிடம் ஒரு கோடி ரூபாய் உடைமையாக இருக்கலாம்.

உலகம் அவனைக் கோடீஸ்வரன் என்று சொல்லும்.

ஆனால் அவனுக்கு அவனிடம் உள்ள பணத்தின் மீது பற்று இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. 

பற்று இல்லாதவன் பற்றற்றவன்."

", ஒருவனிடம் ஒன்றுமே இல்லாமலிருக்கலாம்.

ஆனால் இல்லாத பொருள் மீது பற்று, ஆசை, இருக்கலாம்.

இயேசுவைப் பொறுத்த மட்டில் பற்று இல்லாதவன் தான் ஏழை.

பணம் உள்ளவனிடமும் பற்று இருக்கலாம், இல்லாதவனிடமும் பற்று இருக்கலாம்.

உலகப்பற்று இருப்பவன் ஏழை இல்லை. அவனுக்கு விண்ணரசின் மீது உரிமை இருக்க முடியாது."

"தாத்தா, எல்லா பெற்றோருக்கும் குழந்தைகள் பிறக்கின்றன.

குழந்தைகள் சிறுவர்கள் ஆனதும் பெற்றோர் அவர்களைப் பள்ளிக்கூடத்திற்கு அனுப்புகிறார்கள்.

எதற்காக?

படிக்க

எதற்காகப் படிக்க?

பட்டம் பெற.

எதற்காக பட்டம்?

வேலை கிடைக்க.

எதற்காக வேலை?

சம்பளம் கிடைக்க. 

எதற்காகச் சம்பளம்?

குடும்பத்தைக் காப்பாற்றவா அல்லது அயலானுக்கு உதவவா?"

", இரண்டுக்கும் தான்.

தன்னை நேசிப்பதுபோல அயலானையும் நேசிக்க வேண்டும் என்று ஆண்டவர் சொல்லியிருக்கிறார்.

நமக்கு நாமே உதவுவது போல அயலானுக்கும் உதவ வேண்டும், நம்மால் முடிந்த அளவு.

இப்போ ஒரு கேள்வி.

எளிய மனதுக்கும், விண்ணரசுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

"தாத்தா, இரண்டு பொருட்களை உங்கள் முன் வைத்து ஏதாவது ஒன்றை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று சொன்னால் என்ன செய்வீர்கள்?"

",எதன் மேல் எனக்கு ஆசை இருக்கிறதோ அதை எடுத்துக் கொள்வேன்."

"உங்கள் முன் மண்ணரசும், விண்ணரசும் வைக்கப்பட்டுள்ளன.

எதைத் தேர்ந்தெடுப்பீர்கள்?"

",விண்ணரசை."

"அதாவது மண்ணரசு மீது உங்களுக்கு ஆசை இல்லை.

அதற்குப் பெயர் தான், தாத்தா, எளிய மனது.

எளிய மனது உள்ளவர்கள்தான் விண்ணரசைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்."

", Very good பேரப்புள்ள.

உலகப் பற்றை விட வேண்டுமா?

இறைவனை இறுகப் பற்றிக் கொள்வோம்."

லூர்து செல்வம்.

"மகளே, உன் விசுவாசம் உன்னைக் குணமாக்கிற்று. சமாதானமாய்ப் போ."(லூக். 8:48)

"மகளே, உன் விசுவாசம் உன்னைக் குணமாக்கிற்று. சமாதானமாய்ப் போ."

(லூக். 8:48)

"தாத்தா, நான் என்ன கேள்வி கேட்டாலும் ஒரே விஷயத்தைத் நான் திரும்பவும் திரும்பவும் பதிலாகச் சொல்லுகிறீர்கள்'

 ஏன், தாத்தா?"

",டேய் பொடியா, நீ என்னை எப்போ பார்த்தாலும் 'தாத்தா' என்றுதான் கூப்பிடுகிறாய். நான் ஏதாவது சொன்னேனா?"

"தாத்தாவை தாத்தா என்றுதான் கூப்பிடுவார்கள். மாமா என்றா கூப்பிடுவார்கள்?"

", உனது கேள்விகள் இயேசுவையும், அவரைச் சார்ந்த விசயங்களைப் பற்றி இருக்கும்போது, பதிலும் அப்படித்தான் இருக்கும்.

ஒரே விசயத்தை பல கோணங்களிலிருந்து பார்க்கலாம். ஆனால் விசயம் ஒன்றுதான்.

மாம்பழம் என்று சொன்னவுடன் உனக்கு என்ன ஞாபகத்துக்கு வருகிறது?"

"அதன் ருசி."

", சிலருக்கு அதன் கொட்டை ஞாபகத்துக்கு வரும்."

"உண்மைதான். அதைச் சாப்பிட ஆசைப்படுபவனுக்கு ருசி ஞாபகத்துக்கு வரும்.

'அதிலிருந்து புதிய மாமரம் உண்டாக்க ஆசைப்படுபவனுக்கு அதன் கொட்டை ஞாபகத்துக்கு வரும்.

இரண்டு ஆசைகளும் இல்லாதவனுக்கு மாம்பழமும், செங்கல் துண்டும் ஒன்றுதான்."

", நீ ஆரம்பித்திருக்கிற விதத்தைப் பார்த்தால் நீ ஏதோ ஒரு தொிந்த விசயத்தைப் பற்றிதான் பேச வந்திருப்பது போல தெரிகிறது."

"ஆமா, தாத்தா. ஆனால் சொன்னதையே சொல்லக் கூடாது."

", அப்படின்னா?"

"கோணத்தை மாற்றுங்கள்."

", முதலில் கேட்க வந்திருப்பதைக் கேள். கோணத்தை அப்புறம் பார்த்துக் கொள்ளலாம்."

"தாத்தா, இயேசு ஒவ்வொரு முறையும் குணமாக்கும் போதெல்லாம் 

"உன் விசுவாசம் உன்னைக் குணமாக்கிற்று." என்கிறாரே, ஏன்?"

", நீ மனதில் வைத்துக் கொண்டு கேட்கிற புதுமையை முதலில் சொல்லு."

"பன்னிரு ஆண்டுகளாய்ப் பெரும்பாட்டினால் வருந்திய பெண்ணைக் குணமாக்கிய புதுமை."

", தன்னைக் குணமாக்கும்படி அவள் இயேசுவை எத்தனை தடவைக் கேட்டாள்?"

"கேட்கவேயில்லை."

", நினைக்கவாவது செய்தாளா? "

"ஆமா, "நான் அவருடைய போர்வையைத் தொட்டாலே குணம் பெறுவேன்" என்று தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டாள்.

அதை நினைத்துக் கொண்டாள்."

", அவளது எண்ணம் எதைக் காட்டுகிறது?"

"ஆழமான விசுவாசத்தை."

", அவள் இயேசுவிடம் 'என்னைக் குணமாக்குங்கள்' என்று கேட்கவில்லை."

" ஆமா, கேட்கவில்லை."

", ஆனால் விசுவசித்தாள், குணமானாள்."

"ஆமா."

", அதனால்தான் இயேசு 'உன் விசுவாசம் உன்னைக் குணமாக்கிற்று.' என்றார்."

"ஆனால் இயேசு இந்த புதுமைக்கு மட்டும் அப்படிச் சொல்லவில்லையே.

வேண்டி குணமடைந்த பர்த்திமேயு என்ற கண்தெரியாத பிச்சைக்காரனிடமும் இயேசு

"உன் விசுவாசம் உன்னைக் குணமாக்கியது, நீ போகலாம்" 

(மாற்கு,10:52)

என்று தான் சொன்னார்.

இப்படி பல உதாரணங்கள் சொல்லலாம்.

உண்மையில் குணமாக்கியது இயேசுதானே."

", நாம் ஓருதவி கேட்டு இறைவனிடம் செபிக்கிறோம்.

நாம் செபிக்கும்போது யாரைப் பார்க்கிறோம்?"

"இறைவனை."

", இறைவன் நம் உள்ளத்தித்தில் விசுவாசம் இருக்கிறதா என்று பார்க்கிறார். விசுவாசம் இருந்தால் நாம் கேட்டதைத் தருகிறார்.

நாம் இறைவனைப பார்க்கிறோம்.

இறைவன் எதைப் பார்க்கிறார்?"

"நமது விசுவாசத்தை"

", நமக்கு விசுவாசம் இல்லா விட்டால் கேட்டது கிடைக்காது.

விசுவாசம் இன்றி நமது செபம் பயன் அளிக்காது

நோயுடன் இருப்பவன் நோயைக் குணமாக்கும்படி விசுவாசத்துடன் இயேசுவிடம் வேண்டினால் இயேசு கூறுவார்:

"மகனே, உனக்கு என் மேல் விசுவாசம் இருப்பதால் நீ குணம் பெறுகிறாய்."

"தாத்தா, அது புரிகிறது. இயேசு,

"என்னிடம் கேட்டாய், நான் தந்தேன்" என்று ஏன் சொல்லவில்லை."

", விசுவாசத்தின் முக்கியத்துவத்தை நமக்குப் புரிய வைப்பதற்காக.

விசுவாசம் என்றால் வெறுமனே நாம் கேட்பது கிடைக்கும் என்று நம்புவது மட்மெல்ல.

விசுவாசம் என்றால் இயேசுவை நமது கடவுளாக ஏற்றுக் கொண்டு நம்மை அவருக்கு அர்ப்பணித்தல்.

அர்ப்பண வாழ்வு = விசுவாச வாழ்வு.

நாம் விசுவாச வாழ்வு வாழ்ந்தால் நமக்காக வாழ மாட்டோம். இயேசுவுக்காக மட்டுமே வாழ்வோம்.

இயேசுவுக்காக மட்டும் வாழ்ந்தால் நமக்காக எதுவும் கேட்க மாட்டோம்.

நமக்கு என்ன தேவை என்று இயேசுவுக்குத் தெரியும்.

நாம் கேட்காமலேயே இயேசு அவற்றை நிறைவேற்றுவார்.

"எதை உண்போம், எதைக் குடிப்போம், எதை உடுப்போம் என்று கவலைப்படவேண்டாம்.

32 ஏனெனில், புறவினத்தார்தாம் இவையெல்லாம் தேடுவர்.

 உங்களுக்கு இவையனைத்தும் தேவை என உங்கள் வானகத் தந்தைக்குத் தெரியும்.

33 ஆகவே, கடவுளின் அரசையும் அவருடைய ஏற்புடையதையும் முதலில் தேடுங்கள்:

 இவையனைத்தும் உங்களுக்குச் சேர்த்துக் கொடுக்கப்படும்."

(மத் 6:31 - 33)

இயேசுவுக்காக மட்டும் வாழ்ந்தால் நமக்கு வேண்டியதை எல்லாம் அவரே செய்வார்.

இயேசுவின் மீதுள்ள விசுவாசம் நம்மை வழி நடத்தும்."

"இயேசு தான் நம்மை வழி நடத்துவார்.

ஆனாலும் இயேசுவின் மீதுள்ள விசுவாசம் நம்மை வழி நடத்தும் என்று சொல்கிறோம்.

அதுபோல்தான் நோயாளிகளை இயேசு தான் குணமாக்கினார்.

ஆனாலும் " உன் விசுவாசம் உன்னைக் குணமாக்கிற்று" என்று இயேசு சொன்னார்"

", நீ குறிப்பிட்ட புதுமையில் பெரும்பாடுள்ள பெண் 'இயேசுவே என்னைக் குணமாக்கும்" என்று கேட்கவில்லை.

அவள் அவருக்குப் பின்னே சென்று அவருடைய போர்வையின் விளிம்பைத் தொட மட்டும் செய்தாள்.

 தொட்டவுடனே பெரும்பாடு நின்றது."

"தாத்தா, அவள் இயேசுவின் போர்வையைத்தான் தொட்டாள்.

ஆனால் நாம் இயேசுவையே

நாவினால் தொட்டு, உணவாகவே உட்கொள்ளுகிறோமே!

நம்மிடம் விசுவாசம் இருந்தால் நாம் இயேசுவைத் தவிர வேறு எதையும் தேடமாட்டோம்.

அதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது?"

",நீயே சொல்லு."

"நாம் விசுவாசம் இல்லாமல்தான் நற்கருணையை உட்கொள்கிறோம்."

", எப்படி உட்கொள்ள வேண்டும்?"

"விசுவாச வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டு,

நாம் ஆண்டவருக்கு மட்டுமே உரியவர்கள்,  

அவருக்காகவே வாழ்கிறோம் என்ற உணர்வோடு நற்கருணை உட்கொண்டால் 

இவ்வுலக தேவைகளைப் பற்றி கவலைப் பட மாட்டோம்.

மறுவுலகை மட்டுமே தேடுவோம்.

நாம் கேட்காமலே நமது எல்லா தேவைகளையும் ஆண்டவர் பூர்த்தி செய்வார்."

", நாம் பல முறை பேசியதைத்தான் பேசியிருக்கிறோம்."

"எப்போதும் ஆண்டவர் ஒருவர் தானே, தாத்தா."

லூர்து செல்வம்.

"என் ஆட்டுக்குட்டிகளை மேய்" என்றார்.'' (அரு.21.15-19)

 "என் ஆட்டுக்குட்டிகளை மேய்" என்றார்.'' (அரு.21.15-19)

இறைமகன் இயேசு நித்திய காலமாய் வாழ்பவர்.

அவர் எடுக்கும் முடிவுகளும், தீட்டும் திட்டங்களும் நித்தியமானவ.

ஒரு காலத்தில் கடவுள் மட்டுமே இருந்தார்.

நாம் வாழும் பிரபஞ்சம் (Universe) இல்லை.

கடவுள் அதை எப்போது படைப்பது என்று நித்திய காலமாகத் திட்டமிட்டு, திட்டமிட்ட காலம் வந்ததும் படைத்தார்.

இப்போது கூட அப்படித்தான் படைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

இராயப்பரைத் திருச்சபையின் தலைவராக நியமிக்க அவர் போட்ட திட்டமும் இப்படித்தான்.

பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களை நியமிக்க அவர் போட்ட திட்டமும் நித்தியமானதுதான்.

அவர்களில் யூதாஸ் பண ஆசை காரணமாக அவரோடு ஒத்துழைக்கவில்லை.

நாம் ஒரு வீடு கட்ட திட்டமிட்டால் கட்டும்போதே அது மிகச் சிறந்த  வீடாக இருக்கவே திட்டமிடுவோம்.

ஆனால் நற்செய்தி நூல்களிலிருந்து நாம் தெரிந்து கொள்வது:

 சர்வ வல்லமையும் சர்வ ஞானமும் உள்ள கடவுள் 

 சாதாரண, 

 சிறந்த படிப்பறிவு இல்லாத, பிழைப்பிற்காக ஏதாவது ஒரு தொழிலைச் செய்து கொண்டிருந்த, ,

குறைகள் நிறைந்த

தொழிலாளிகளையே

அப்போஸ்தலர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

அவர்கள் தன்னை பார்த்து 

தன்னுடைய அருளின் உதவியினால்,

சுய முயற்சி செய்து,

இயல்பாக ஆன்மீகத்தில் வளர வேண்டும்,

 நிறைவை நோக்கி பயணிக்க வேண்டும் என்பது அவரது ஆசை.

அதற்காகவே அவர்களை மூன்று ஆண்டுகள் இரவும், பகலும் தன்னோடே வைத்திருந்தார்.

ஆனால் அவர்களின் நடவடிக்கைகளைப் பார்க்கும்போது அவர்களில் 

அநேகர் இயேசுவின் மரணம் வரை திருந்தியதாகத் தெரியவில்லை.

அருளப்பரும், வியாகப்பரும் இயேசுவின் அரசில் உயர் பதவிகளை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இயேசு ரத்த வியர்வை வியர்த்துக் கொண்டிருந்தபோது  இராயப்பரும், அருளப்பரும், வியாகப்பரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இயேசு கைது செய்யப்பட்டபோது

சீடர் அனைவரும் அவரை விட்டுவிட்டு ஓடிப்போயினர்.

இராயப்பர் மூன்று முறை இயேசுவைத் தெரியாது என மறுதலித்தார்.  

கடைசியில் அருளப்பர் மட்டும் இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்ட பின் 

சிலுவையடியில் நின்றார்.

இயேசு பலமுறை தான் மரித்த மூன்றாம் நாள் உயிர்க்கப் போவதாகச் சொல்லியிருந்தும் யாரும் அதை நம்பியதாகத் தெரியவில்லை.

தோமையார் ஆண்டவர் உயிர்த்துக் காட்சியளித்த பின்   அவருடைய காயங்களில் விரலை விட்டால்தான் நம்புவேன் என்றார்.

சீடர்களின் நிலை இப்படி இருக்க எந்த அடிப்படையில் தன்னை மூன்று முறை மறுதலித்த இராயப்பரை திருச்சபையின் தலைவராக நியமித்தார்?

"ஆண்டவரே, நான் உம்மை  நேசிக்கிறேன்"

சொன்னதினாலா?

எல்லா சீடர்களுமே அவரை நேசிப்பது ஆண்டவருக்குத் தெரியும்.

நமது தகுதியின் அடிப்படையில் நமக்கு ஆண்டவர் ஏதாவது தருவார் என்று எதிர்பார்க்கக்கூடாது.

ஏனென்றால் ஆண்டவரின் அருள் இல்லாமல் நமக்கு எந்த தகுதியும் இருக்க முடியாது. 

ஆண்டவர் அவராகவே நம்மைத் தேர்ந்தெடுப்பது தான் நமது தகுதி.

ஒருவர் குருவானவர் ஆகுவதற்கு தகுதி தேவ அழைத்தல் மட்டுமே.

அப்போஸ்தலர்கள் யாரையும் அவர்களது தகுதியின் அடிப்படையில் ஆண்டவர் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.

யாரைத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்பினாரோ அவர்களை தேர்ந்தெடுத்தார்.

இராயப்பரைத் திருச்சபையின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுத்தது ஆண்டவரின் சித்தத்தின் காரணமாகத்தான்.

பொதுவாகப் பார்த்தால் அப்போஸ்தலர்கள் எல்லோருமே பயந்தாங்கொள்ளிகள்.

தங்கள் உயிரைத் தியாகம் செய்து திருச்சபையை உலகெங்கும் பரப்ப தைரியம் கொடுத்தவர் பரிசுத்த ஆவியானவர்.

"பரிசுத்த ஆவி உங்கள்மேல் வரும்போது, அவரது வல்லமையைப் பெற்று யெருசலேமிலும், யூதேயா முழுவதிலும், சமாரியாவிலும், மண்ணுலகின் இறுதி எல்லை வரைக்குமே நீங்கள் என் சாட்சிகளாயிருப்பீர்கள்" (அப். 1:8)

ஆண்டவர் உயிர்த்த நாற்பதாம் நாள் விண்ணகம் எய்துமுன் அப்போஸ்தலர்களுக்குக் கூறிய வார்த்தைகள் இவை.

இதை விளக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால்:

"சீடர்களே, நான் விண்ணகம் செல்கின்றேன். நீங்கள் பயப்பட வேண்டாம்.

பரிசுத்த ஆவி உங்கள் மேல் இறங்கி வருவார்.

நீங்கள் தைரியத்துடன் நற்செய்தியை போதிக்க வேண்டிய வல்லமையை அவர் உங்களுக்குத் தருவார்.

அவர் தரும் வல்லமையின் உதவியுடன் யெருசலேமிலும், யூதேயா முழுவதிலும், சமாரியாவிலும், மண்ணுலகின் இறுதி எல்லை வரைக்குமே நற்செய்தியை அறிவித்து 

என் சாட்சிகளாயிருப்பீர்கள்"

சீடர்கள் உலகெங்கும் சென்று நற்செய்தியை அறிவித்தது அவர்களது சொந்த தைரியத்தினால் அல்ல, பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையால் தான்.

 

அப்படியானால் இயேசு அவர்களோடு இருக்கும் போது பரிசுத்த ஆவி இல்லையா?

பரிசுத்த தம திரித்துவத்தின் ஆட்கள் மூவரும் ஒருவருள் ஒருவர் இருப்பவர்கள்.

மகனுள்  தந்தையும், பரிசுத்த ஆவியும் இருக்கிறார்கள்.

கடவுள் ஒருவரே. அவர் எங்கும் இருக்கிறார்.

அப்படியானால்

"பரிசுத்த ஆவி உங்கள்மேல் வரும்போது"

என்று ஏன் ஆண்டவர் சொல்கிறார்?

கடவுள் தனது ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஒரு நாளைக் குறித்து வைத்திருக்கிறார்.

அப்போஸ்தலர்களுக்குத் தைரியம் கொடுப்பதற்கு பெந்தகோஸ்தே நாளைக் குறித்து வைத்திருந்தார்.

அதன்படி அந்நாளில் அப்போஸ்தலர்களுக்கு வல்லமையைக் கொடுத்தார்.

ஏன் அந்த நாளைக் குறித்து வைத்திருந்தார்?

அது அவருடைய சித்தம்.

அவருடைய சித்தப்படி தான் இராயப்பரைத் திருச்சபையின் தலைவராக நியமித்தார்.

அவரது சித்தத்தை அனைத்து சீடர்களும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

இராயப்பரின் தலைமையில் திருச்சபை உலகெங்கும் பரவியது.

இன்று இராயப்பரின் வாரிசாக இருப்பவர் பாப்பரசர் பிரான்சிஸ்.

இன்றும் திருச்சபையைப் பரிசுத்த ஆவியானவர்தான் வழி நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.

அன்று அப்போஸ்தலர்களை வழி நடத்திய அதே பரிசுத்த ஆவியானவர் தான்

 இன்று நமது ஆயர்களையும், குருக்களையும்   வழி நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார், என்றும் வழி நடத்துவார்.

நாம் திருச்சபைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடக்கும்போது பரிசுத்த ஆவிக்குதான் கீழ்ப்படிந்து நடக்கிறோம்.

திருச்சபையின் சொற்படி நடப்போம்,

உறுதியாக மீட்பு பெறுவோம்.

லூர்து செல்வம்.

"நீர் என்னை உலகிற்கு அனுப்பியதுபோல நானும் அவர்களை உலகிற்கு அனுப்பினேன்."(அரு. 17:18)

"நீர் என்னை உலகிற்கு அனுப்பியதுபோல நானும் அவர்களை உலகிற்கு அனுப்பினேன்."

(அரு. 17:18)

"தாத்தா, இயேசு தந்தையிடம் செபிக்கும் போது அவர் தனது சீடர்களை உலகிற்கு அனுபுவதை தந்தை அவரை உலகிற்கு அனுப்புவதோடு ஒப்பிடுகிறாரே,

சீடர்கள் அவர் அளவுக்கு உயர்ந்தவர்களா?"

"உனது கேள்விக்குப் பதில் சொல்லுமுன் சில உண்மைகளைக் கூறவேண்டும்.

கடவுள் அளவு கடந்த அன்பு உள்ளவர்.

அவரது அன்பின் மிகுதியால் தனது அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்ள ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து மனிதனைப் படைத்தார்.

தான் மனிதனை அன்பு செய்வது போல அவனும் தன்னை அன்பு செய்ய வேண்டும் என்பது அவரது ஆசை.

மனிதன் தன்னிலே ஒன்றுமில்லாதவன் என்று அவருக்குத் தெரியும்.

ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து ஏன் மனிதனைப் படைத்தார்?

அன்பு செய்ய.

எப்படி அன்பு செய்ய?

அளவு இல்லாத விதமாய்.

மனிதன் அளவு உள்ளவன்.

அளவில்லாத கடவுள் அளவுள்ள மனிதனை அளவில்லாத விதமாய் அன்பு செய்வது எதைக் காட்டுகிறது?

அவரது அளவில்லாத தாராள குணத்தை. (generosity)

.இயேசுவைப் பெற்ற தந்தை மனிதர்களாகிய நம்மைப் பிள்ளை களாக சுவிகரித்துக் கொண்டார்.

நாமும் அவரை உரிமையோடு,

"தந்தையே" என்று அழைக்கிறோம்.

கடவுள் நம்மை நேசிப்பது நாம் உயர்ந்தவர்கள் என்பதற்காக அல்ல.

அவரது தாராளமான, அளவில்லாத அன்பின் காரணமாக.

இந்த உண்மையை மனதில் வைத்துக் கொண்டு  நீ கூறிய வசனத்தைத் தியானித்துப் பார், புரியும்."

"தந்தை மனுக்குலத்தின் மீது கொண்டுள்ள அளவற்ற அன்பின் காரணமாக அதை பாவத்திலிருந்து மீட்பதற்காக தனது ஒரே மகனை உலகிற்கு அனுப்பினார்.

அவரும் அதற்கான நற்செய்தியை அறிவித்துவிட்டு, 

பெரிய வியாழன் அன்று இரவு வெள்ளிக்கிழமை தான் பட விருக்கும் பாடுகளுக்காகவும், 

தனது சிலுவைப் பலிக்காகத்

தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அப்போது தந்தையை நோக்கி சொல்லும் செபத்தில்தான்

இந்த வசனம் வருகிறது.

"நீர் என்னை உலகிற்கு அனுப்பியதுபோல நானும் அவர்களை உலகிற்கு அனுப்பினேன்."

தன்னை எந்த நோக்கத்திற்காக தந்தை உலகிற்கு அனுப்பினாரோ அதே நோக்கத்திற்காகத்தான் இயேசுவும் சீடர்களை உலகிற்கு அனுப்புகிறார்.  அதாவது, மனுக்குலத்தின் மீட்பு.

இயேசு தந்தையை நோக்கி செபிக்கிறார் என்றால் என்ன பொருள்?

இயேசு கடவுள். தந்தையும் கடவுள்.

ஒரே கடவுள்.

மகன் தந்தையோடு பேசுகிறார் என்றால்   கடவுள் தனக்குள் நினைத்துக் கொள்கிறார் என்றுதான் பொருள்.

தந்தைக்கும் மகனுக்கும் ஒரே ஞானம், ஒரே வல்லமை, ஒரே சித்தம், ஒரே நினைப்பு.

மகன்  நினைப்பதைத்தான் தந்தையும் நினைப்பார்.

வியாழன் இரவு இறைமகன் இயேசு தனது சீடர்கள் முன் அவர்களுக்குக் கேட்கும்படி நினைக்கிறார், சீடர்கள் மீது அவருக்கு இருக்கும் அக்கரையைக் காண்பிப்பதற்காக.

 தான் நற்செய்தி அறிவித்தபோது தனக்கு என்ன கஷ்டங்கள் எல்லாம் ஏற்பட்டனவோ,

 என்ன அவமானங்கள் எல்லாம் ஏற்பட்டனவோ அவை அனைத்தும் சீடர்களுக்கும் ஏற்படும் என்று அவருக்கு தெரியும்.

 இவை எல்லாம் உடல் ரீதியானவை.

ஆனால் அவர்களுக்கு ஆன்மீக ரீதியாக எந்த கஷ்டமும் வந்துவிடக்கூடாது என்பது இயேசுவின் ஆசை.

 எவ்வளவு துன்பங்கள் வந்தாலும் தைரியமாக அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு நற்செய்தி பணியை தொடர வேண்டும் 

பணியில்  தளர்வு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது.

சாத்தானிடமிருந்து எந்த விதமான ஆன்மீக இடையூரும் அவர்களுக்கு வந்து விடக்கூடாது என்பது இயேசுவின் ஆசை.

இந்த ஆசையைத்தான்,

''தீயவனிடமிருந்து அவர்களைக் காத்தருள வேண்டுமென்றே உம்மை மன்றாடுகிறேன்."

என்ற வார்த்தைகள் மூலம் தன்னுடைய சீடர்களுக்கு தெரிவிக்கிறார்."

",சீடர்கள் அவர் அளவுக்கு உயர்ந்தவர்களா?" என்று கேட்டாயே அதற்கு உன் பதில் என்ன?"

''கடவுள்  அளவுக்கு உயர்ந்தவர்களாக யாரும் இருக்க முடியாது.  

அளவு இல்லாத அவருக்கு ஈடாக யாரால் இருக்க முடியும்?

அளவு இல்லாத கடவுள் மனிதன் மீது கொண்ட அளவற்ற அன்பின் காரணமாக தன்னைத்தானே தாழ்த்தி மனிதனாகப் பிறந்தார்.

மனிதனாய்ப் பிறந்த கடவுள் மனிதன் படக் கூடிய அத்தனை துன்பங்களையும் அனுபவித்தார்.

ஆனால் அவர் தன்னைத்தானே தாழ்த்தினாலும் அவர் அளவு இல்லாத கடவுள்தான்."

", ஞானஸ்நானம் பெற்ற நாம் அனைவரும் அவருடைய சீடர்கள்தான்.

அப்படியானால்?"

"தந்தை அவரை அனுப்பியது போல நம்மையும் அவர் அனுப்புகிறார்.

அவரைப்போலவே நாமும் நற்செய்தியை அறிவிக்க வேண்டும்.

அவரைப்போலவே நாமும் சிலுவையை சுமக்க வேண்டும்.

அவரைப்போலவே நாமும் கஷ்டங்களை அனுபவிக்க வேண்டும்.

ஆன்மீக ரீதியில் கடவுளோடு இணைந்து வாழ வேண்டும்.

உலக மீட்புக்காக நாமும் உழைக்க வேண்டும்.

நம்மைப் பற்றிய இயேசுவின் ஆசை இதுதான்.

நம்மைப் பற்றி  கடவுள் எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்."

லூர்து செல்வம்.