Wednesday, November 18, 2020

*இறைவன் நம்மோடு பேசுகிறார்.*

http://lrdselvam.blogspot.com/2020/11/blog-post_18.html



*இறைவன் நம்மோடு பேசுகிறார்.*



இறைவன் நம்மோடு அமைதியில் பேசுகிறார்.

அமைதியாக தியானிப்போர் இறைவனின் குரலைக் கேட்பார்கள்.

அமைதியில் நமது மனது இறைவனோடு ஒன்றித்த நிலையில் இறைவனது குரல் நமது மனதுக்கு மட்டும் தெள்ளத் தெளிவாக கேட்கும்.

கேட்கப்பட்ட குரல் மனதில் பதிவாகிவிடும்.

பதிவான குரல் நமது வாழ்க்கையை வழிநடத்தும்.

இறைவனது குரலுக்கு மொழி கிடையாது.

இறைவனோடு பேச விரும்புவோர் அமைதியாக தியானிக்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அமைதியில் நமது மனதை இறைவனோடு ஒரு நிலைப்படுத்த வேண்டும்.


அதாவது இறைவன் பேசுவதை கேட்க நமது மனதை தயார் நிலையில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இறைவனைத் தவிர வேறு யாரும், எந்த பொருளும் நமது மனதில் இருக்கக்கூடாது.

அப்படிப்பட்ட மனநிலையில்தான் இறைவனது குரல் நமது மனதுக்குக் கேட்கும்.

நமது உலக அனுபவத்தில் கூட நாம் வசிக்கும் வீட்டிற்கு நமக்குப் பிரியமானவர்கள் வருவதாக இருந்தால் 


அவர்களை முன்னிட்டு அவர்களை மகிழ்ச்சிப்படுத்தும் வகையில் நம் வீட்டை சுத்தமாக வைத்திருப்போம்.

யாருமே வராத பட்சத்தில் வீடு எப்படி இருக்கிறது என்பதைப் பற்றி கவலைப்பட மாட்டோம்.

கண்ட கண்ட பொருள் கண்ட கண்ட இடத்தில் இருந்தாலும் நாம் அதை கண்டு கொள்ள மாட்டோம்.

ஆனால் நமது மனதுக்குப் பிரியமானவர்கள் வீட்டிற்கு வருவதாக இருந்தால் பொருட்களை அது அது இருக்க வேண்டிய இடத்தில் வைப்போம்.

வேண்டாத பொருட்களை அப்புறப்படுத்துவோம்.

ஒரு இடத்தில் கூட தூசியே அழுக்கோ இருக்க விட மாட்டோம்.

வீட்டின் அழகுக்கு அழகு சேர்க்கும் அலங்காரப்பொருள் ஏதாவது கிடைத்தால் அதையும் வைக்க வேண்டிய இடத்தில் வைப்போம்.

இவையெல்லாம் நமக்காக அல்ல, நம் வீட்டுக்கு வருபவருக்காக. 


அதே போல் தான் நமது ஆன்மீகத்திலும்.

கடவுள் நம்மிடம் வர வேண்டும் என்று ஆசை இல்லாவிட்டால்

 நமது மனது எந்த நிலையில் உள்ளது என்பதை பற்றி கவலைப்பட மாட்டோம்.

வேண்டாத குப்பை எல்லாம் நமது உள்ளத்தில் கிடக்கும்.

ஆனால், இறைவனை நமது உள்ளத்திற்கு வரவேற்க வேண்டும் என்று நாம் தீர்மானித்து விட்டால் 

அவருக்கு வேண்டாத பொருட்கள் நமது உள்ளத்தில் இருந்தால் 

அவற்றை முதலில் அப்புறப் படுத்துவோம்.

உள்ளத்தில் இறைவனைப் பற்றிய எண்ணங்களுக்கு மட்டுமே இடம் கொடுப்போம்.

இறைவனது குரலை கேட்க தயார் நிலையில் இருப்போம்.

இந்நிலையில்தான் ஆண்டவர் நம்மோடு பேசுவது நமக்கு கேட்கும்.

"நல்ல மனது உள்ளவர்களுக்கு சமாதானமும் உண்டாகுக" என்று விண்ணகத் தூதர்கள் 
வாழ்த்தியதன் பொருள் இதுதான்:

யாருடைய மனது இறைவன் வந்து தங்குவதற்கு ஏற்ற தூய்மை உள்ளதாக இருக்கிறதோ,

 அவர்கள் இறைவன் தரும் சமாதானத்தை அனுபவிப்பார்கள்.

ஆகவே இறைவனோடு நாம் பேசும் முன் நம்முடைய மனதில் இறைவனுக்கு விரோதமாக எந்த அம்சமும் இருக்காது பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

தன்னை தியானிப்பவர்களோடு உள்ளத்தில் பேசும் இறைவன் பைபிள் வாசிப்பவர்களோடு வார்த்தைகள் மூலமாக பேசுகிறார். 

பைபிள் வசனத்தை வாசிக்கும்போது கவனிக்க வேண்டியவை:

1.வசனத்தின் மூலம் இறைவன் நமக்கு தரும் செய்தியை தியானிக்கும் நோக்கோடு வாசிக்க வேண்டும்.

2.இறைச் செய்தியை மனதில் பதித்து தியானிக்க வேண்டும்.

3. தியானிக்கும் மனது தூய்மையானதாக இருக்க வேண்டும். 

சுத்தமான தண்ணீரை அசுத்தமான பாத்திரத்தில் ஊற்றக் கூடாது.


பரிசுத்தமான இறைச்செய்தியை அசுத்தமான மனதில் பதியக்கூடாது.


 மனது தூய்மையாக இருந்தால்தான் நாம் வாசித்த செய்தி நமக்கு புரியும்.

4.இறைவன் தந்த செய்தியை. நமது வாழ்வாக்கவேண்டும்.

நாம் சொற்களை கருத்து பரிமாற்றத்திற்கு பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக சண்டை போடுவதற்கு பயன்படுத்துவது போல, 

 அநேகர் இறை செய்தியையும் வாழ்வதற்குப் பதிலாக

 வாக்குவாதம் செய்யவும் சண்டை போடவும் பயன்படுத்துவார்கள். 

இறைவன் நம்மோடு பேசுவது அவரோடு இணைந்து வாழ்வதற்காக மட்டும்தான்.

இறைச் செய்தியை வாசிக்க வேண்டிய விதமாக வாசித்து

 தியானிக்க வேண்டிய விதமாக தியானித்தால் 

நமது வாழ்க்கையில் ஏற்படும் ஆன்மீக பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு காண நமக்கு அது உதவும்.


திருப்பலியின் போது குருவானவர் செய்யும் பிரசங்கத்தின் மூலமாகவும் இறைவன் நம்மோடு பேசுகிறார்.


பிரசங்கம் செய்யும் குருவானவரை இயேசுவாகப் பாவித்து அவர் தரும் செய்திகளுக்கு செவி மடுக்க வேண்டும்.

காதில் வாங்கிய செய்தியை கருத்தில் பதித்து வாழ்வாக்க வேண்டும். 

பிரசங்கம் வைக்கும் சாமியாருக்கு மார்க் போட்டுக் கொண்டு இருக்கக்கூடாது.



நமது ஆன்மீக வழிகாட்டி (Spiritual Director) மூலமாகவும் இறைவன் நம்மோடு பேசுகிறார்.

உடலில் பிரச்சனை ஏற்படும் போது மருத்துவரை சந்தித்து ஆலோசனை பெறுவது போல,

ஆன்மீக வாழ்வில் பிரச்சனைகள் ஏற்படும் போது நம்முடைய ஆன்மீக வழிகாட்டியைப் சந்தித்து ஆலோசனை பெற வேண்டும்.

ஒவ்வொரு பங்கிலும் உள்ள பங்குக் குருவானவர் அப்பங்கு மக்கள் அனைவருக்கும் முழுமையான ஆன்மீக வழிகாட்டி ஆவார்.

நம்மில் அநேகர் அவரை வெறும் நிர்வாகியாக மட்டுமே பார்கிறார்கள். நமது ஆன்மீக மருத்துவராக செயல்படுவதுதான் அவரது பணி.

அவரது பணியை நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

நமது குடும்பங்களில் அநேக பிள்ளைகள் தங்களின் தந்தையிடம் செலவுக்குப் பணம் கேட்பதற்குத் தவிர வேறு எதற்காகவும் பேசுவதில்லை.
'
தாங்களாகவே சம்பாதிக்க ஆரம்பித்த பின் பேசுவதே இல்லை 

நாமும் நமது தந்தையாகிய இறைவனிடம் நமக்கு உதவி தேவைப்படும் போது பேசுவதை தவிர,

 நமது அன்பை தெரிவிப்பதற்காகவோ,

 அவரது அறிவுரையை கேட்பதற்காகவோ பேசாமல் இருந்தால் 

தந்தைக்கும், நமக்கும் இடையே நிலவும் ஆன்மீக உறவு எப்படி இருக்கும்?

நமது விண்ணகத் தந்தையிடம் பேசுவோம்.

 நமது அன்பைத் தெரிவிப்போம்.

 அவரது அருளுரையைக் கேட்போம்.

அவர் சொன்னபடி நடப்போம்.

நமது விண்ணகப் பயணம் வெற்றிகரமாக இருக்கும்.

லூர்து செல்வம்.

Tuesday, November 17, 2020

"இந்த ஏழைக்கைம்பெண் மற்றெல்லாரையும்விட அதிகம் போட்டாள் என்று உண்மையாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்."(லூக்.21:3)

*இந்த ஏழைக்கைம்பெண் மற்றெல்லாரையும்விட அதிகம் போட்டாள் என்று உண்மையாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்.*
(லூக்.21:3)


பள்ளிக்கூடங்களில் மாணவர்களின் திறமையை அவர்கள் தேர்வில் பெறும் மதிப்பெண்களை வைத்து மதிப்பீடு செய்கிறோம்.

அவர்களது உண்மையான திறமை நமக்குத் தெரியாது.

சமூகத்தில் ஒருவருடைய மதிப்பை அவருடைய வருடாந்திர வருமானத்தை வைத்து மதிப்பீடு செய்கிறோம்.

உண்மையான குணத்தை வைத்து மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

 ஆனால் உண்மையான குணம் உள்ளத்தை சார்ந்திருப்பதாலும்,

 உள்ளத்தை நம்மால் அறிய முடியாததாலும் நம்மால் உண்மையான மதிப்பீடு செய்ய முடியாது. 


அரசியலில் ஒருவருடைய செல்வாக்கை தேர்தலின்போது அவர் பெரும் ஓட்டுக்களை வைத்து மதிப்பீடு செய்கிறோம்.

இத்தகைய மதிப்பீடுகள் எல்லாம் தவறானவை என்று நமக்கும் தெரியும்.

 தெரிந்தும் அதே தவறைத்தான் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.

இதே மதிப்பீட்டு முறையை ஆன்மிகத்திலும் நாம் பயன்படுத்துவதுதான் கவலையை அளிக்கிறது.

ஒரு திருத்தலத்தின் பெருமையை அங்கு திருவிழாவிற்கு வரும் ஆட்களின் கூட்டம், பிரியும் காணிக்கை  இவற்றின்  அடிப்படையில் மதிப்பீடு செய்கிறோம்.

வந்தவர்களில் எத்தனை பேர் நல்ல பாவசங்கீர்த்தனம் செய்து, ஆன்மாவை தூய்மை செய்து, ஆன்மீக  பலன் அடைந்தார்கள் என்று கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரியும். 

ஒருவர் கோவில் காரியங்களுக்காக கொடுக்கும் நன்கொடை அளவை வைத்து சபையில் அவருடைய  பெருமையை மதிப்பீடு செய்கிறோம்.

அதிகமான தொகையை நன்கொடையை கொடுப்பவர்களது  பெயர்கள் கல்வெட்டுகளில் பொறிக்கப்படும் என்று சொல்லும்போது 

நாம் நமது பெருமையை காட்டிக் கொள்வதற்காகவே அதிகமான தொகையை நன்கொடையாக கொடுக்கிறோம்.

இதுவும் தவறாக மதிப்பீடு தான்.

நமது ஊர் திருவிழாவின்  சிறப்பை 
பிரிக்கப்படும் வரி, 
கோவிலில் செய்யப்படும் அலங்காரம், 
இழுக்கப்படும் தேர், 
போடப்படும் வான வேடிக்கைகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் மதிப்பீடு செய்கிறோம்.


பணத்தின் அடிப்படையில் செய்யப்படும் எந்த மதிப்பீடும் தவறானதே.

கோவிலில் பணக்காரர் போட்ட காணிக்கைகளை விட,

ஏழைக் கைம்பெண் போட்ட  இரண்டு செப்புக்காசு காணிக்கையே அதிகமானது என்று இயேசு சொல்லுகிறார்.

போடப்படும் காணிக்கையின் சிறப்பு தொகையின் அளவில் அல்ல,  மனதின் தன்மையில் தான் அடங்கியிருக்கிறது.

மனதில் உள்ள இறை அன்பில் விளைவாக, உள்ளத் தூய்மையோடு போடப்படும் காணிக்கை

குறைந்த தொகையாக இருந்தாலும்,


அதுதான் ஆண்டவருக்கு மிக பிடித்தமான காணிக்கை.

உண்மையில் காணிக்க என்பது நமது மனம்தான்.  

மனம்தான் சிந்தனைகளின் பிறப்பிடம்.

 சிந்தனைகள் தான் நமது சொற்களாகவும், செயல்களாகவும் உரு எடுக்கின்றன.

 ஆகவே நாம் மனதை காணிக்கையாக ஒப்புக் கொடுக்கும்போது, 

நமது சிந்தனை சொல் செயல் யாவற்றையும், 

அதாவது, நம்மை முழுவதுமாக ஒப்புக் கொடுக்கிறோம்.

 பணம் என்பது வெளி அடையாளம்தான்.

உலகியல் வளர்ச்சியை பணத்தின் அடிப்படையில் மதிப்பீடு செய்வது உலகம்.


அது போல் ஆன்மீக வளர்ச்சியை பணத்தின் அடிப்படையில் மதிப்பீடு செய்ய முடியாது.

ஆன்மீக வளர்ச்சி நமது கண்ணால் பார்க்க முடியாத உள்ளத்திற்கும் இறைவனுக்கும் உள்ள நெருக்கத்தின் அளவைப் பொறுத்தது.

இறைவனுக்கும் உள்ளத்திற்கும் மட்டுமே தெரியக் கூடியது,

வெளி உலகிற்கு தெரியாதது.

ஒருவன் பணக்காரனா இல்லையா என்பதை அவனிடம் உள்ள சொத்தின் அளவை வைத்து கண்டு கொள்ளலாம்.

ஆனால் நல்லவனா இல்லையா என்பதை வெளி  
அடையாளங்களால் கண்டுபிடிக்க முடியாது.

சாத்தான் கூட சம்மனசு வேஷம் போடும்.

மனதில்  கெட்டதை வைத்துக்கொண்டு நல்லவன் போல் வேஷம் போடும் வேடதாரிகள் உலகில் உள்ளனர்.

மறைநூல் அறிஞரையும்,, பரிசேயரையும் வெளிவேடக்காரர்கள் என்று இயேசுவே அழைத்திருக்கிறார்.
( மத். 23:13)

ஆகவே யாரையும்

 நல்லவரா, கெட்டவரா, 

 நல்லவரென்றால் எவ்வளவு நல்லவர் 

என்றெல்லாம் மதிப்பீடு செய்ய மனிதரால் முடியாது. 

ஆகவேதான் யாரையும் பற்றி தீர்ப்பு சொல்ல நமக்கு இறைவன் உரிமை அளிக்க வில்லை.

God has not given us the right to judge anybody.

நாம் கோவிலில் இயேசு நின்ற இடத்தில் நின்றிருந்தால், ஏழை கைம்பெண் இரண்டு செப்புக் காசு காணிக்கையாக போடுவதை பார்த்து   என்ன நினைத்திருப்போம்?

போடப்படும் காணிக்கையின் அளவை வைத்து அவளை மதிப்பீடு செய்திருப்போம்.  

அதிகம் காணிக்கை போட்டவர்களை தாராள மனது உள்ளவர்கள் என்றும்,

 குறைவாகப் போட்ட பெண்ணுக்கு தாராள  மனது இல்லை என்றும்  தீர்மானித்திருப்போம்.

ஆனால் இயேசு  காணிக்கையை போட்டவர்களின் நிலையிலிருந்து காணிக்கையைப் பார்க்கிறார்.

அவருக்கு போட்டவர்களின்  உண்மை நிலையும் தெரியும், உள்ளத்தின் நிலையும் தெரியும்.

நமக்கு வெளியே நடப்பது மட்டும்தான் தெரியும்.

மற்றவர்களின் உண்மையான நிலையை பற்றி நம்மால் அறிய இயலாது.

 ஆகவே அவர்களைப் பற்றி மதிப்பீடு செய்வதை விட்டுவிட்டு நம்மை நாமே மதிப்பீடு செய்வோம். 

நமது சிந்தனைகளும், சொற்களும் ,செயல்களும்  ஒன்றோடு ஒன்று ஒத்திருக்கின்றனவா என்று சுயபரிசோதனை செய்வோம்.

நம்மை நாமே அறிந்து நம்மை திருத்திக் கொள்வோம்.

லூர்து செல்வம்.

Monday, November 16, 2020

*இவனும் ஆபிரகாமின் மகன்தானே.*(லூக். 19:9)

http://lrdselvam.blogspot.com/2020/11/199.html 



*இவனும் ஆபிரகாமின் மகன்தானே.*
(லூக். 19:9)


  '' "ஆபிரகாமே எங்களுக்குத் தந்தை"

என்று சொல்லிக் கொள்ளத் துணியவேண்டாம்"

என்று ஸ்நாபக அருளப்பர் தனது அருளுரையைக் கேட்க வந்தவர்களிடம் கூறினார்.

தங்கள் விசுவாச வாழ்க்கையில் அபிரகாமைப் போல் வாழ்பவர்கள் மட்டுமே

தாங்கள் அபிரகாமின் பிள்ளைகள் என்று பெருமையுடன் கூறிக் கொள்ளலாம்.

அபிரகாம் தனது விசுவாசத்தினாலும், கடவுளுக்கு ஏற்ற வாழ்க்கையாலும்தான் இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார்.



  பணம் ஒன்றேயே குறிக்கோளாக கொண்டு வாழ்ந்த சக்கேயு 

இயேசுவின் பார்வை பட்ட மாத்திரத்தில் புது ஆளாக மாறிவிட்டான். 

"சக்கேயுவே, விரைவாய் இறங்கி வா." என்ற இறை இயேசுவின் வார்த்தைகளை கேட்டதுமே பாவ வாழ்க்கையிலிருந்து இறங்கி வந்து விட்டான்.

இயேசுவின் வழி நடப்பதற்காக தன்னுடைய பணத்தை எல்லாம் தியாகம் செய்ய துணிந்து விட்டான்.

"ஆண்டவரே, இதோ! என் உடைமையில் பாதியை ஏழைகளுக்குக் கொடுக்கிறேன்.

 எவனையாவது ஏமாற்றி எதையாவது கவர்ந்திருந்தால், நான்கு மடங்காகத் திருப்பிக் கொடுத்துவிடுகிறேன்" என்று ஆண்டவரிடம் சொன்னான்.

அவனது மன மாற்றத்தை கண்ட இயேசு,

" இன்று இவ்வீட்டிற்கு மீட்பு உண்டாயிற்று.

இவனும் ஆபிரகாமின் மகன்தானே.

என்று பெருமையாக சொன்னார்.

நாம் இங்கு ஒரு முக்கிய உண்மையை தியானிக்க வேண்டும்.

ஒரு நிகழ்வின் முடிவை மட்டும் காணும் நாம் ,

அதன் ஆரம்பத்திற்குப் பின்னால் சக்கேயுவிடம் வேலை செய்த 

இறை அருளைப் பற்றி ஒரு கணம் யோசிக்க வேண்டும்.

"இயேசு யாரென்று பார்க்க வழிதேடினான்." 

 என்று வாசிக்கிறோம்.

பணத்தை மட்டும் குறிக்கோளாகக் கொண்டு வாழ்ந்த சக்கேயுவின் மனதில்

இயேசுவைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசையை தூண்டியது அவனுடைய உள்ளத்துக்குள் பாய்ந்த இறை அருள்.

அந்த அருளை வேண்டாம் என்று தள்ளி விடாமல் அதோடு ஒத்துழைத்தான்.

இறைத் தூண்டுதலை ஏற்றுக்கொண்டதின் காரணமாக

"அவரைக் காணும்பொருட்டு முன்னே ஓடி ஒருகாட்டு அத்திமரத்தில் ஏறிக்கொண்டான்."

தான் கொடுத்த அருளை ஏற்று அவனைக் காண்பதற்காக அத்திமரத்தில் ஏறிய அவனைப் பார்த்து, இயேசு

"சக்கேயுவே, விரைவாய் இறங்கி வா. இன்று உன் வீட்டில் நான் தங்கவேண்டும்" என்றார்.

இறை அருளை ஏற்று செயல்பட்டதற்கான பரிசு

 அவனது மனமாற்றமும் அவனுக்கும், அவனது குடும்பத்திற்கும் கிடைத்த மீட்பு.

ஒவ்வொரு பாவிக்கும் மனந்திரும்ப தேவையான இறை அருள் தாராளமாக கொடுக்கப்படுகிறது.

 அவன் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் அதை ஏற்று அதோடு ஒத்துழைப்பதை மட்டுமே.

இயேசுவின் அருள்பணி இன்றும் தொடர்கிறது.

நாம் ஒத்துழைக்கிறோமா? 


இன்று இயேசு நம்மை பார்த்து,

"நீங்களும் என்னுடைய சீடர்கள் தானே"

 என்று பெருமையாக சொல்வாரா?

"நாங்கள் இயேசுவின் சீடர்கள்"

 என்று நம்மைப் பற்றி நாமே பெருமையாக பேசிக் கொள்கிறோம். 

நம்மைப் பற்றிய நமது கருத்துக்கு நாம் பொருத்தமானவர்கள்தானா என்பதை சுய பரிசோதனை செய்து பார்க்க
 வேண்டும்.

பொருத்தமானவர்களாக இல்லாவிட்டால் நம்மை நாமே மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

தனது சிந்தனையிலும், சொல்லிலும், செயலிலும் தனது குருவைப் போல் வாழ்பவன்தான் அவருடைய சீடன் என்ற பெயருக்கு பொருத்தமானவன்.

இயேசு எல்லோரையும் நேசித்தார், குறிப்பாக பாவிகளை அதிகமாக நேசித்தார்.

இயேசு தன்னை காட்டிக் கொடுத்தவனை, "நண்பனே" என்று அழைத்தார்.

தனது சிலுவை மரணத்திற்குக் காரணமானவர்களை மன்னிக்கும்படி தந்தையிடம் வேண்டினார்.

நம்மை நேசிக்கும் இயேசுவை நேசிக்கும் நாம்

நம்மை வெறுப்பவர்களை, நமக்கு தீங்கு செய்பவர்களை, நம்மைப் பற்றி கெடுத்துப் பேசுகின்றவர்களை

நேசிக்கின்றோமா?

இயேசு ஏழ்மையை நேசித்தார்.

 நாம் ஏழையாக வாழ விரும்புகிறோமா அல்லது நிறைய பணம் ஈட்ட விரும்புகிறோமா?

இயேசு யூதாஸ் உட்பட அனைத்து சீடர்களின் கால்களையும் கழுவினார்.

நாம் எந்த அளவுக்கு நம்மை விட தாழ்ந்த நிலையில் உள்ளவர்களுக்கு ஊழியம் செய்திருக்கிறோம்?

இயேசு உலகிற்கு வந்தது நமக்காக பாடுகள் பட்டு 

சிலுவையில் தன்னையே பலியாக்குவதற்காகத்தான்.

நாம் உண்மையிலேயே அவரது சீடர்களாக இருக்க வேண்டுமென்றால், 

துன்பத்தைக் தேடிப் போகா விட்டாலும்,

இயல்பாக வரும் துன்பங்களை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஏற்றுக்கொண்டு நமது பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக அவற்றை ஒப்புக் கொடுக்கவேண்டும்.

ஏற்றுக் கொள்கிறோமா?

 ஒப்புக் கொடுக்கிறோமா? 

அல்லது பயந்து ஓடுகிறோமா?

உண்மையிலேயே இயேசுவைப்போல் நாம் சிலுவையைச் சுமக்க விரும்பினால்

 அது வரும்போது மகிழ்ச்சியாக ஏற்றுக் கொள்வோம்.

 சிலுவையை அனுப்பியவரிடமே சென்று,

"ஆண்டவரே எங்களைச் சிலுவையிலிருந்து காப்பாற்றும்" என்று,

 சிலுவை அடையாளம் போட்டுக்கொண்டே கெஞ்ச மாட்டோம்!

 மாறாக 

"அனுப்பிய சிலுவைக்கு நன்றி, ஆண்டவரே.

 சிலுவையை சுமக்க எங்களுக்கு அருள் வரம் தாரும், ஆண்டவரே.

 இன்னும் சிலுவைகளை அனுப்பும், ஆண்டவரே.

 எங்களது பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக அவற்றை நாங்கள் சுமக்கிறோம், ஆண்டவரே.'' என்று கூறுவோம்.

இன்று நாம் செய்யும் நேர்ச்சை களுக்குக் காரணமே துன்பங்களிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்பதற்காகத்தானே!

இயேசு நமது ஆன்மீக மருத்துவர்.

 நமது ஆத்மாவை பிடித்துள்ள பாவம் என்ற நோயிலிருந்து

 நம்மை முற்றிலுமாக விடுவிப்பதற்பதற்காக அவர் கொடுக்கும் மருந்துதான் நமக்கு அவர் அனுப்பும் சிலுவைகள்.

மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று வரும் யாராவது

 மருத்துவரிடம் சென்று,

" டாக்டர், டாக்டர், எனக்கு மருந்து கொடுத்து வியாதியை குணமாக்கி விட வேண்டாம்." என்று கெஞ்சுவார்களா?

நாம் நமது ஆன்மீக மருத்துவரிடம் சென்று இப்படித்தான் கெஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இயேசு நமக்காக அவமானப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறார்.

நம்மை மற்றவர்கள் அவமானப்படுத்தும் போது இயேசுவுக்காக அதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறோமா?

தனது பாடுகளின் போது தன்னை விட்டு ஓடிப்போன சீடர்களை

இயேசு தான் உயிர்த்த போது அவராகவே தேடி சென்று பார்த்திருக்கிறார்.

நாம் எப்படி?

நமது கஷ்ட காலங்களில் நம்மை விட்டு பிரிந்து போனவர்களையும் மறக்காமல் தேடிப்போய் பார்த்திருக்கிறோமா?

இத்தனை கேள்விகளுக்கும் நம்மிடமிருந்து சரியான பதில் வந்தால் மட்டுமே 

நம்மை பார்த்து இயேசு
" நீங்களும் என் சீடர்கள்தானே" என்று பெருமையாகச் சொல்வார்.

சிந்திப்போம்,

 செயல்படுவோம்,

 நாமும் இயேசுவின் சீடர்கள்தான் என்பதை நிரூபிப்போம்.

லூர்து செல்வம்.

Sunday, November 15, 2020

"ஏனெனில், உள்ளவன் எவனுக்கும் கொடுக்கப்படும், அவனும் நிறைவு பெறுவான். இல்லாதவனிடமிருந்து உள்ளதும் எடுக்கப்படும்."(மத்.25:29)

http://lrdselvam.blogspot.com/2020/11/2529.html



"ஏனெனில், உள்ளவன் எவனுக்கும் கொடுக்கப்படும், அவனும் நிறைவு பெறுவான். இல்லாதவனிடமிருந்து உள்ளதும் எடுக்கப்படும்."

(மத்.25:29)

---------------------------------------------------------


"புரியவில்லை."


"அதென்ன வரும் போதே புரியவில்லைன்னு சொல்லிக் கொண்டே வருகிறீர்கள். அது

 எனக்குப் புரியவில்லை."


"இல்லாதவனிடமிருந்து உள்ளதும் எடுக்கப்படும்.


அதுதான் எப்படி? ஏன்? என்று புரியவில்லை."


"இதை வேறு யாராவது சொன்னால் நான் நம்பியிருப்பேன். 


 நீங்க சொல்வது தான் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது!''


"ஏன்?"


"உமக்கு எத்தனை பிள்ளைகள்?" 


"மூன்று."


"என்ன செய்கிறார்கள்?"


"அந்த அநியாயத்த ஏன் கேட்கிறீங்க!"


"எந்த அநியாயத்த?"


"முதல் பையன் பல சரக்குக் கடை வைத்திருக்கிறான்.


இரண்டாவது பையன் ஹோட்டல் நடத்துகிறான். 


மூன்றாவது பையன் தெண்டம், வீட்டில படுத்து தூங்குகிறான்."


"ஏன்?"


"அத அவங்கிட்ட தான் கேட்கணும்.


என் மேல தப்பு இல்ல. மூன்று பேருக்குமே பணம் கொடுத்து சொந்தமா தொழில் செய்யச் சொன்னேன்.


முதல் இரண்டு பேரும் கொடுத்த பணத்தை இலாபகரமா முதலீடு செய்திருக்கிறார்கள்.


மூன்றாவது பையன் ஒரு தொழிலும் பார்க்காம தூங்கிக்கிட்டு இருக்கிறான்.


ஏண்டா தொழில் பார்க்கலன்னு கேட்டா, "நான் தொழில் பார்த்தா நட்டம்தான் வரும்" என்கிறான்."


"பணம்?"


"பணத்தை திரும்ப வாங்கிவிட்டேன். பெத்த பாவத்துக்கு சோறு 

போட்டுக்கிட்டிருக்கிறேன். அவனும் வெட்கமில்லாம சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்."


"இப்போதாவது புரிகிறதா?''


"அதாவது, தந்தையாகிய இறைவன் தன் பிள்ளைகளாகிய நமக்குத் தந்த திறமைகளை பயன்படுத்தாவிட்டால், அவை திரும்ப எடுத்துக் கொள்ளப்படும். அப்படித்தானே."


"இயேசு சொன்ன உவமையின்படி அப்படித்தான். ஆனால் நாம் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்."


"எப்படிப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்?"


"பைபிளில் எந்த வசனத்தையும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் அதற்கென்று ஒரு பொது விதி (formula) இருக்கிறது.


'கடவுள் அன்புமயமானவர். மாறாதவர்.'


இந்த மாறாத உண்மையை மனதில் வைத்துக்கொண்டுதான் பைபிள் வசனங்களுக்கு பொருள் காணவேண்டும்.


 ஆண்டவர் உவமைகளைச் சொல்லும்போது


 மனித அனுபவங்களை மனதில் வைத்துக் கொண்டு நமக்கு புரியக்கூடிய வகையில் சொல்லுவார்.


 மனித நீதியும் இறை நீதியும் வித்தியாசமானவை.

 

மனித நீதிபதி குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களை விசாரித்து குற்றம் இருந்தால் தண்டிப்பார், இல்லாவிட்டால் விடுவிப்பார்.


மனித நீதி விசாரணையில் அன்பிற்கோ, இரக்கத்திற்கோ கொஞ்சங்கூட இடம் இல்லை.


ஆனால் இறைநீதி அன்போடு ஒத்துப் போகக்கூடியது.


இறை அன்பு மன்னிக்கும், தண்டிக்காது. 


இயேசுவின் உவமைகளில் தண்டனை என்ற கருத்து வருகிறது என்றால் 


அது இயேசு சொல்வதன் முக்கியத்துவத்தை நமக்குப் புரிய வைப்பதற்காகத்தான்.


இறைவனின் அன்பு மாறாதது.

நாம் பாவம் செய்யும் போது இறைவனின் அன்பிற்கு எதிராக செயல் படுகிறோம்.


அதாவது இறைவன் மீது நாம் கொண்டுள்ள அன்பை முறித்துக் கொள்கிறோம்,


 ஆனால் நாம் அன்பை முறித்துக் கொண்டாலும் இறைவன் அவரது அன்பில் தொடர்கிறார்.


 ஏனெனில் அவரால் மாற முடியாது.


அதனால்தான் நாம் பாவம் செய்த போதும் அதற்கான பரிகாரத்தை அவரே செய்தார்.


அப்படியானால், நரகம்?


நரகம் அவர் கொடுக்கிற தண்டனை அல்ல.


அவரைவிட்டு நாம் நிரந்தரமாக பிரியும் போது நாம் இருக்கிற பிரிவு நிலை.


நமது பிரிவை நாம்தான் தேடிக் கொள்கிறோம்.


இறைவன் நமது சுதந்திரத்தில் குறிக்கிடுவது இல்லை.


இறையன்பு அள்ளிக்கொடுக்கும், கொடுத்ததைத் திரும்பப் பெறாது.


இந்த அடிப்படை உண்மையை மனதில் வைத்துக் கொண்டுதான் இறைவன் இயேசுவின் உவமைகளுக்குப் பொருள் காணவேண்டும்.


தாலந்துகள் உவமையில் எஜமானன் ஊழியர்களிடம் தாலந்துகளை ஒப்படைத்து விட்டு வெளியூர் போகிறார்.


அவற்றைப் பயன்படுத்தி லாபம் சம்பாதிக்க வேண்டும் என்பது அவருடைய ஆசை.


லாபம் சம்பாதித்தவர்களுக்குப் பரிசும் சம்பாதிக்காதவனுக்கு தண்டனையும் கொடுக்கிறார்.


இது உவமை.


ஒன்றுமே இல்லாதவர்களாய் இருந்த நமக்கு உருக் கொடுத்து இவ்வுலகில் வாழ வைக்கும் போது, வாழ்வதற்கு உதவியாக திறமைகளை கொடுக்கிறார்.


இங்கே குறிப்பிடப்படுவது ஆன்மீக வாழ்வும், அதை வாழ்வதற்கான வரங்களும்தான்.


உவமையில் வரும் தாலந்து 

ஆன்மீக வாழ்வில் இறைவன் நமக்கு அளிக்கும் அழைப்புகளை (vocation) குறிக்கிறது.


அவர் அளிக்கும் அழைப்புகளை ஏற்று, அவற்றின்படி நடக்க நமக்குத் தேவையான அருளை தருகிறார்.


எல்லோருக்கும் ஒரே வகையான அழைப்புகளைக் கொடுப்பதில்லை.


சிலருக்கு குருத்துவத்திற்கான அழைப்பு கொடுக்கப்படலாம்.


சிலருக்கு குடும்ப வாழ்விற்கான அழைப்பு கொடுக்கப்படலாம்.


சிலருக்கு ஆசிரியர் பணிக்கான அழைப்பு கொடுக்கப்படலாம்.


சிலருக்கு அரசு பணிக்கான அழைப்பு கொடுக்கப்படலாம்.


இங்கு குறிப்பிடப்பட்ட அழைப்புகள் உலகியல் சம்பத்தப்பட்ட அழைப்புகள் அல்ல.


இப்பணிகள் மூலம் நாம் வாழவேண்டிய ஆன்மீக வாழ்விற்கான அழைப்புகள்.


உதாரணத்திற்கு 


நாம் குடும்ப வாழ்வுக்காக அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.


குடும்ப வாழ்வை உடல் என்றும் ஆன்மீகத்தை உயிர் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.


உயிரின்றி உடல் இல்லை. ஆன்மீகம் இல்லாத குடும்ப வாழ்வு குடும்ப வாழ்வு இல்லை.


அது வெறும் உலக வாழ்வு.


ஒவ்வொரு வாழ்வுக்கும் அழைக்கப்பட்டோர் அதற்காக இறைவன் தரும் அருளைப் பயன்படுத்தி,


அந்த வாழ்வின் ஆன்மீகத்தில் வளர்ச்சி அடைய வேண்டும்.


வாழ்வின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் இறைவனுடைய அருள் நமக்கு தரப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும். 


இறைவன் தரும் அருளை பயன்படுத்தி வளர்ச்சியைக் காண்பித்தால் அடுத்த நிலைக்கு புதிதாக அருளை இறைவன் தருவார்.


அவர் தரும் அருளை நாம் பயன்படுத்தாவிட்டால் நம்மைப் பொறுத்த அளவில் அது பயனற்றதாக போகும்.


கொடுத்த அருளை இறைவன் திரும்பப் பெற மாட்டார்.


ஆனால் அதை நாம் பயன்படுத்தினால்தான் நாம் பலன் தருவோம்.


உலக வாழ்வில் ஒரு உதாரணம்:


நமது அப்பா நமது கையில் 100 ரூபாய் கொடுத்து,


 "ஓட்டலில் போய் நன்கு சாப்பிட்டு விட்டு வா"


 என்று சொன்னார் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.


கொடுத்த பணத்தைப் பயன்படுத்தி சாப்பிட்டால் நமது வயிறு நிறையும்.


பணத்தை பையில் வைத்துக்கொண்டு ஹோட்டலுக்கும் போகாதிருந்தால் வயிறு பட்டினி.


அப்பா பணத்தை திரும்ப வாங்க மாட்டார், ஆகவே நமது பட்டினிக்கு அவர் பொறுப்பல்ல.


உவமையில் ஐந்து தாலந்து பெற்றவனும், இரண்டு தாலந்து பெற்றவனும் அதை இலாபகரமாக முதலீடு செய்தார்கள்.


ஆகவே பரிசு கிடைத்தது.


சிறிய பொறுப்பை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றியதால் பெரிய காரியங்களுக்கு பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டது.



நாமும் இவ்வுலகில் ஆண்டவர் கொடுத்த அழைப்பை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றினால் 


நமக்கு விண்ணக வாழ்வு பரிசாக கிடைக்கும்.


ஒரு தாலந்து பெற்றவன் அதை பயன்படுத்தவே இல்லை. பரிசு பெறவில்லை.


அதேபோல்தான் இவ்வுலக வாழ்வில் ஆண்டவரது அழைப்பை நிறைவேற்றாவிட்டால் விண்ணகத்தை இழக்க வேண்டியிருக்கும்.


அதற்கு ஆண்டவர் பொறுப்பல்ல."


"ஏன் எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரியான அழைப்பை ஆண்டவர் கொடுக்கவில்லை?" 


"நீ கேட்பது 


'பேருந்தை உண்டாக்கியவன் ஏன் அதன் எல்லா பாகங்களையும் Wheel களாக

உண்டாக்கவில்லை?'


என்று கேட்பது போல் இருக்கிறது.


அழைப்பு ஆண்டவர் கொடுப்பது.

அவர் விருப்பப்படி கொடுப்பார்.


ஒரு அப்பா மகனிடம் சொன்னானாம்,


"பேசாமா சாமியாரா போயிடுடா. வாழ்நாள் முழுவதும் சாப்பாட்டுக்குக் கவலையே இல்லை. எல்லா செலவுகளையும் திருச்சபையே பார்த்துக் கொள்ளும்!"


"நல்ல அப்பன்!"


" சாமியார் சாப்பிடுகிறதை மட்டும் தான் அவன் பார்த்திருக்கான். அவர் ஆண்டவருக்கத் தாங்கிக் கொள்ளும் கஷ்டங்களை அவன் பார்த்திருக்க மாட்டான்.


ஆண்டவர் பட்ட அத்தனை கஷ்டங்களையும் அவர் பட்டாக வேண்டும்.  


மூன்று ஆண்டுகள் அவர் பின்னே சுகம் பெறுவதற்காகச் சென்றவர்களில் ஒருவன் கூட, அவரது பாடுகளின்போது கூட வரவில்லை!"



"அழைத்தல் பெரிதாகும் போது அதற்காக ஆண்டவர் அளிக்கும் அருள் வரங்களும் அதிகமாக இருக்கும் அல்லவா?"



"கட்டாயம். 


ஆனால் விதிமுறைகள் எல்லோருக்கும் பொதுதான்.


 ஆண்டவர் வழங்கும் அருள் வரங்கள் அத்தனையையும் பயன்படுத்தினால்தான்


 தொடர்ந்து அவை வந்து கொண்டேயிருக்கும்.


 பயன்படுத்தாவிட்டால் ஒரு தாலந்து கதைதான்.


யாருக்கு அதிகம் கொடுக்கிறாரோ அவரிடமிருந்து ஆண்டவர் அதிகம் எதிர்பார்ப்பார்."


" குருத்துவத்திலும் குடும்பத்திலும் இருக்கும் ஆன்மீகம் புரிகிறது.


அரசு பணியில் என்ன ஆன்மிகம் இருக்கிறது?"


"அரசு பணியில் மட்டுமல்ல, உலகிலுள்ள அனைத்துப் பணிகளிலும் ஆன்மீகம் இருக்கிறது, அழைப்பும் இருக்கிறது.


பணி செய்யப்படுவது மனிதரிடையே இருக்கலாம், ஆனால் இறைவனுக்காகவே இருக்க வேண்டும்.


இறைவனுக்காக செய்யப்படும் எல்லா பணிகளும் ஆன்மிகப் பணிகள் தான்.


குருவானவர் செய்வது ஓர் ஆன்மீக பணி என்றால் 


அவரது சமையல்காரர் செய்யும் சமையல் பணியும் ஆன்மீக பணி தான்.


உலகில் வாழும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு அழைப்பு இருக்கிறது.


 அந்த அழைப்பை அவரவர் ஏற்றுக்கொண்டு,


 அவரவர்க்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ள பணியை


 இறைவன் அருளை கொண்டு நிறைவேற்ற வேண்டும்.


தேர்வில் மொத்த மதிப்பெண்கள் நூறு.


சில வினாத்தாள்களில் 100 கேள்விகள் இருக்கும்.


சிலவற்றில் 50 கேள்விகள் இருக்கும்.


சிலவற்றில் 10 கேள்விகள் இருக்கும்.


சிலவற்றில் ஒரு கேள்வி மட்டும். இருக்கும்.


அவரவர்க்கு கொடுக்கப்பட்ட வினாத்தாள்களில் எத்தனை கேள்விகள் இருக்கின்றனவோ அத்தனைக்கும் சரியாக பதில் எழுதினால் நூறு மார்க் கிடைக்கும்.


பாப்பரசர் நூறு கேள்விகளுக்கு பதில் எழுத வேண்டியிருக்கும். 


அவரது வேலைக்காரன் ஒரு கேள்விக்கு பதில் எழுத வேண்டியிருக்கும். 



பாப்பரசர் நூறு கேள்விகளுக்கு பதில் எழுதி கிடைக்கும் மார்க்


 வேலைக்காரனுக்கு ஒரு கேள்வியிலேயே கிடைத்து விடும்.


இறைவன் எதிர்பார்ப்பது நமது ஒத்துழைப்பை மட்டும்தான்."


"அப்படியானால் குறைந்த அழைப்பை பெற்றவர்கள் பாக்கியவான்கள்."


"அது நமது பார்வையில்.


இறைவன் பார்வையில் அவரது சித்தத்தை நிறைவேற்றும் அனைவரும் பாக்கியவான்கள்.


இறைவன் சொன்னதை மட்டும் செய்வோம்.


 செய்வதை முழுமையாக செய்வோம்.


விண்ணக நிலையைப் பரிசாகப் பெறுவோம்."


லூர்து செல்வம்.

Saturday, November 14, 2020

*நானே உலகின் ஒளி: என்னைப் பின்செல்பவன் இருளில் நடவான். உயிரின் ஒளியைக் கொண்டிருப்பான்.*(அரு. 8.12)

 *நானே உலகின் ஒளி: என்னைப் பின்செல்பவன் இருளில் நடவான். உயிரின் ஒளியைக் கொண்டிருப்பான்.*
(அரு. 8.12)

"நானே உலகின் ஒளி" என்ற நம் ஆண்டவர் உலகில் முதலில் படைத்தது ஒளியைத்தான்.


"ஒளி உண்டாகுக என்று உரைத்தார். உரைக்கவே, ஒளி உண்டாயிற்று."

அவர் உலகைச் சார்ந்த ஒளியைப் படைத்தது சூரியனைப் படைத்த நாலாவது நாளில்தான்.

அப்படியானால் முதல் நாளில்?

வார்த்தைகளை அல்ல, செய்தியை உணர்ந்து உள்வாங்கவேண்டும்.

ஒளியான இறைவன் தன் ஒளியை உலகின் மீது படர விட்டார்.

அடுத்து அவர் படைத்த
 படைப்புகளை 

இறை ஒளியில்தான் பார்க்க வேண்டும்.

இறை பார்வையில் தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

மனிதனின் விஞ்ஞான பார்வையில் அல்ல.

We should interpret creation from the   view point of Faith, not of science.

சிலர் வேதாகமத்தை வரலாற்றுப் பார்வையிலும், விஞ்ஞானப் பார்வையிலும் பார்த்து,

 உண்மையான பொருளைக காணமுடியாமல் ஆளுக்கு ஆள் இஷ்டத்துக்குப் பொருள் கொடுத்து,

சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

உலகம் வாழ வேண்டியது இறை ஒளியில் தான் என்பதை உணர்த்தவே 

 இறைவன் தனது ஒளியில் உலகைப் படைத்தார்.

பைபிளைப் படிக்க ஆரம்பிக்கும் போது முதலில் இறை ஒளியில் அமர்ந்து நம்மையே பிரகாச படுத்திக்கொள்ள வேண்டும.

 பின் இறை வெளிச்சத்தில் தான் அதை வாசிக்க வேண்டும்.

இறை வெளிச்சத்தில் தான் யோசிக்க வேண்டும்.

இறை வெளிச்சத்தில் தான் விசுவசிக்க வேண்டும்.

இறை வெளிச்சத்தில் தான் வாழவேண்டும். 

அதற்காகத்தான் பைபிள் இறைவனது ஒளியில் ஆரம்பிக்கிறது. 

நமது முதல் பெற்றோர் அவர்களது உள்ளத்தில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்த இறைவனது ஒளியை

தங்களது பாவத்தினால் இழந்தனர்.

இழந்த ஒளியை மீட்டுக் கொடுக்கவே ஒளியாம் இறைவன் மனிதனாகப் பிறந்தார்.

ஒளி இருக்கும் இடத்தில் இருட்டு இருக்க முடியாது. 

இறை ஒளி இருக்கும் இடத்தில்.
பாவ இருட்டு இருக்க முடியாது. 

நமது உள்ளத்தில் ஒளியாகிய இயேசு இருந்தால் பாவத்தால் நம் உள்ளத்தை எட்டிக்கூட பார்க்க முடியாது.

நள்ளிரவு இருட்டில் கையில் Torch light இல்லாமல் நடப்பவனுக்கு வழிதவறி போக வாய்ப்பு உண்டு.

பட்டப்பகலில் அதற்கு வாய்ப்பு இல்லை.

அவ்வாறேதான் ஆன்மீகப் பாதையில் இயேசுவாகிய ஒளியில் நடப்பவன் நெறி தவற மாட்டான்.

நமது விண்ணக பயணத்தில் நாம் 

அறிந்து கொள்ள வேண்டிய உண்மையும் இயேசு தான்.

நடக்க வேண்டிய பாதையும் இயேசுதான். 

பாதைக்கு வழிகாட்டும் ஒளியும் இயேசுதான்.

 நடந்து செல்லும் நமது உயிரும் இயேசுதான்.

"எல்லாம் இயேசுவே,
எனக்கு
எல்லாம் இயேசுவே."

"நானே வழியும் உண்மையும் உயிரும்."


 நமது விண்ணக பயணத்தின்போது நாம் சந்திக்கும் நபர்களை அல்லது நிகழ்வுகளை இயேசுவின் ஒளியில்தான் பார்க்க வேண்டும்.

நாம் தனியாக பயணிப்பது இல்லை.

 இவ்வுலகில் நம்மோடு வாழ்பவர்களும் விண்ணகப் பயணிகளே. 

இயேசு அவர்களோடு எப்படி பழகுவாரோ அப்படியே நாமும் பழக வேண்டும். 

அன்புடனும், பரிவுடனும், உதவும் மனமுடனும், மன்னிக்கும் குணத்துடனும் பழக வேண்டும்.

அதேபோன்று நமது பயணத்தின் போது சந்திக்கும் நிகழ்வுகளையும் இயேசுவின் பார்வையிலேயே பார்க்க வேண்டும்.

பாவம் தவிர வேறு எந்த நிகழ்வும் பயணத்தில் இடைஞ்சலாக வராது.

சில நிகழ்வுகள் நமது பயணத்தில் தடங்கல்கள் போல் தோன்றும்.

ஆனால் இயேசுவின் ஒளியில் அவற்றை நோக்கினால் அவை நமக்கு உண்மையில் படிக்கற்களாக (Stepping stones) இருக்கும்.

புனித அந்தோனியார் பிரான்சிஸ்கன் சபையில் 
சேர்ந்ததே மொரோக்கோவிற்கு வேத போதகராகச் சென்று வேத சாட்சியாக மரிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான்.

ஆனால் போகும்போது நோய்வாய்ப்பட்டதால் திரும்ப வேண்டியதாயிற்று.

அவருக்கு நோய் வராதிருந்திருந்தால் நமக்கு ஒரு வேதசாட்சி கிடைத்திருப்பார்,

ஆனால் கோடி அற்புதர் கிடைத்திருக்க மாட்டார்.


படைவீரரான லொயோலா இஞ்ஞாசியாருக்கு போரில் கால் ஒடிந்திருக்காவிட்டால், சேசு சபை கிடைத்திருக்காது!


நாம் பிறந்து வளர்ந்து கொண்டிருக்கிற இவ்வுலகையும் இயேசுவின் ஒளியில் பார்க்க வேண்டும்.

இவ்வுலகம் நம்மால் வெறுக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல.

ஏனெனில் இது அவருடைய படைப்பு.

அவர் நல்லதையே படைத்தார்.

அவர் படைத்த ஒரு பொருளை நாம் வெறுத்தால் அது அவரை வெறுப்பதற்கு சமம்.

அவர் உலகைப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு பொருளாகப் படைத்தார்.

நாமும் உலகைப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு பொருளாகத்தான் நோக்க வேண்டும்.

எதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்?

நம்மை படைத்த அவருக்காக,

 அவருடைய சித்தப்படி அதை பயன்படுத்த வேண்டும்.

 அவருடைய கட்டளைகளுக்கு கீழ்படிந்து நடப்பதற்கு உதவியாக உலகை நாம் பயன்படுத்த வேண்டும்.

எல்லாவற்றிற்கும்  மேலாக இறைவனை நேசிக்க வேண்டும், நம்மை நாம் நேசிப்பது போல நமது அயலானையும் நேசிக்க வேண்டும்.

இவ்விரண்டும் தான் இயேசு நமக்குக் கொடுத்துள்ள கட்டளைகள். 

இறைவன் மேல் நாம் கொண்டுள்ள அன்பையும், அயலான் மீது நாம் கொண்டுள்ள அன்பையும் செயல்படுத்த,

அதாவது அன்புக்கு செயல்வடிவம் கொடுக்க இவ்வுலகை நாம் பயன்படுத்த வேண்டும்.

பிறர் அன்பு செயல்களுக்காக உலகையும் அதிலுள்ள பொருட்களையும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

இறைவன் சித்தப்படி நாம் உலகைப் பயன்படுத்தும் போது அது விண்ணகத்திற்கு ஏற உதவும் படிக்கல்லாகப் பயன்படும்.

இறைவன் சித்தத்துக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தினால் அது தடைக்கல்லாக மாறிவிடும்.

நமது முதல் பெற்றோர் சாப்பிட்ட பழம் இறைவனால் தான் படைக்கப்பட்டது.

ஆனால் அவரது கட்டளைக்கு விரோதமாக அதை அவர்கள் சாப்பிட்டதால் மனுக்குலம் விழுந்தது.

இயேசு ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் மக்கள் மீது தனக்கு இருந்த   அன்பை வெளிப்படுத்த பயன்படுத்தினார்.

உமிழ் நீரையும், சேற்றையும், தண்ணீரையும் ஒரு குருடனுக்குப் பார்வை கொடுக்க பயன்படுத்தினார்.

புயலையும் கடல் அலைகளையும் தன் வல்லமையை நமக்கு வெளிப்படுத்த பயன்படுத்தினார்.

மரத்தால் செய்யப்பட்ட சிலுவையை நமது ஆன்மாவின் மீட்புக்காக பயன்படுத்தினார்.

இயேசு பயன்படுத்தும் வரை, சிலுவை

குற்றவாளிகளின்  தண்டனைச் சின்னமாக இருந்தது.

இயேசுவின் மரணம் அதை மீட்பின் சின்னமாக மாற்றிவிட்டது.

நாமும் இயேசுவின் ஒளியில் உலகப் பொருள்களைப் பார்த்தால் அவற்றை நமது மீட்பிற்காகப் பயன்படுத்துவோம்.

பணம்  ஒரு  பொருள்.

அதை தேவைப்படுவோருக்கு உதவுவதற்காக பயன்படுத்தினால் அது நமக்கு மீட்பை கொண்டு வரும்.

அதே பணத்தை லஞ்சமாகக் கொடுக்க பயன்படுத்தும்போது நமக்கு அழிவைக் கொண்டு வரும்.

இயேசுவின் ஒளியால் பார்த்தால்தான் , உலகை இயேசுவின் மகிமைக்காகப் பயன்படுத்த முடியும்.

உள்ளத்தில் இயேசுவின் அன்பையும்,

 உதடுகளில் இயேசுவின்  வார்த்தைகளையும்,

கண்களில் இயேசுவின் ஒளியையும் கொண்டு செயல்படுவோம்.

நமது செயல்கள் எல்லாம் நற்செயல்களாக மாறும்.

நாம் செய்யும் நற்செயல்கள் நம்மை விண்ணகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும்.

லூர்து செல்வம்.


Friday, November 13, 2020

*செய்வினை, செயப்பாட்டு வினை* *ஆன்மீகம்.*

*செய்வினை, செயப்பாட்டு*
*வினை ஆன்மீகம்.*


மொழி இலக்கணத்தில் 

இரண்டு வகை வாக்கிய அமைப்புகள் உண்டு.

1. செய்வினை (Active Voice)

2. செயப்பாட்டு வினை.
(Passive Voice)

 செய்வினை வாக்கியத்தில் எழுவாய்,  செயல்படும்.

The subject is active in the Active Voice.


செய்ப்பாட்டுவினை வாக்கியத்தில் எழுவாய் எதுவும் செய்யாது, செய்யப்படும்.

The subject is passive (inactive)  
in the Passive Voice.

நான் அடித்தேன். செய்வினை.


நான் அடிக்கப்பட்டேன்.
செய்ப்பாட்டுவினை.

இந்த இலக்கணத்தில் இருந்து நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான ஆன்மீக பாடம் ஒன்று இருக்கிறது.


நமது ஆன்மாதான் எழுவாய். (Subject)

பாவ நிலையில் உள்ள நமது ஆன்மா பாவமன்னிப்பு பெற்ற பின் பரிசுத்தம் அடைகிறது.


 பரிசுத்தம் அடைந்த ஆன்மா மென்மேலும் பரிசுத்தத்தனத்தில் வளர வேண்டும்.

பரிசுத்தத்தன  வளர்ச்சியில் இரண்டு வழி முறைகள் உண்டு.

1 சுய முயற்சி பரிசுத்தத்தனம்.
    Active Purification.


'2. இறை முயற்சி பரிசுத்தத்தனம்
      Passive Purification.

முதல்வகையில் 

ஆன்மா பரிசுத்தத்தனத்தில் வளர தானாக முயற்சி எடுக்கும்.

அதாவது தன்னைப் பரிசுத்தமாக்கும் முயற்சிகளில் ஈடுபடும்.


இரண்டாவது வகையில்

ஆன்மா பரிசுத்தத்தனப்படுவதை ஏற்றுக்கொள்ளும்.

அதாவது, இறைவனால் தான் 
பரிசுத்தத்தனப்படுவதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொள்ளும்.


இதில் ஆன்மா எடுக்கும் முயற்சியை விட இறைவன் எடுக்கும் முயற்சியே  அதிகமாக இருக்கும். ஆன்மாவின் பணி அதை ஏற்றுக் கொள்வதுதான்.


ஆன்மீகப் பரிசுத்தத்தனத்தில் முக்கிய பங்கு வகிப்பவை ஜெபமும், தவமும்.

ஜெபம் இன்றி ஆன்மீகம் இல்லை.

சிலர் வார்த்தைகளை பயன்படுத்தி வாய் வழியாக சொல்வதே ஜெபம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அது ஜெபத்தில் ஒரு வகை.

உண்மையில் ஜெபம் வார்த்தைகளில் அடங்கி இருக்கவில்லை.

மனிதர்கள் தங்களது கருத்துப் பரிமாற்றத்திற்காக 
(for communication) கண்டுபிடித்த ஒரு யுக்தி தான் வார்த்தைகள்.

இறைவனோடு கருத்து பரிமாறிக் கொள்ள வார்த்தைகள் தேவை இல்லை.

ஜெபம் என்றால் இறைவனோடு ஒன்றித்து வாழ்தல்.

இறைவனுக்காக நமது சிந்தனை, சொல், செயல் அனைத்தையும் அர்ப்பணித்து வாழ்வது தான் ஜெபம். 

தவமும் ஜெபத்தில் ஒரு பகுதிதான்.

நமது உடலுக்கு இன்பம் தராதவற்றை   ஆன்மீக பரிசுத்தத்தனத்திற்காக மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொள்வதுதான் தவம்.

1 *சுய முயற்சி பரிசுத்தத்தனம்.*
    *Active Purification.*

 நமது ஆன்மாவின் பரிசுத்தத்தனத்திற்காக நாமாக முயன்று செய்யும் தவ முயற்சிகள்.

நோன்பு இருத்தல், விருப்பமான உணவு வகைகளைச் சாப்பிடாதிருத்தல், நடந்து திருயாத்திரைகள் செய்தல், அசனம் வைத்தல், தர்மம் கொடுத்தல்......
சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

நாமாக நமது உடலை வருத்தி நமது பாவங்களுக்கு பரிகாரமாக ஒப்புக்கொடுக்கும் போது நமது ஆன்மா பரிசுத்தம் அடைகிறது.

சிலர் தபசு காலத்தில் இவற்றைப் பயன்படுத்துவார்கள்.

வாழ்நாள் முழுவதும் பயன்படுத்துபவர்களும் உண்டு.

நாமாக தவ முயற்சிகளை செய்வதற்கும் ஆண்டவருடைய அருள் வரம் நமக்கு வேண்டும்.

அவருடைய உதவியின்றி ஆன்மீகத்தில் வளர முடியாது.


2. *இறைமுயற்சி*        *பரிசுத்தத்தனம்*
      *Passive Purification.*

இவ்வகை தவ முயற்சிகளில் நம் பங்கை விட இறைவனுடைய பங்கே அதிகம்.

We are passive. God is active.

We are made to do penance by God.


தங்கம் தானாக நகையாக மாறுவதில்லை. ஆசாரியால் நகையாக மாற்றப்படுகிறது.

Gold is passive. Goldsmith is active.

தங்கம் ஆகிய நாம் பரிசுத்தம் ஆகிய நகையாக மாற

 இறைவனால் நாம் நெருப்பில் இடப்பட்டு, உறுக்கப்பட்டு, உறைய வைக்கப்பட்டு, அடிபட்டு, கம்பி ஆக்கப்பட்டு, பின்னப்பட்டு நகையாக மாற்றப் படுவோம்.

இறைவனால் பரிசுத்தமாக்கப்படுவோம்.

இது செயப்பாட்டு வினை.
Passive Voice.

We don't make ourselves holy.

We are made holy by God.

தங்கம் நெருப்பிலிடப்பட்டு புடம் இடப்படுவது போல,

 நாம் துன்பங்களாகிய நெருப்பிலிடப்பட்டு புடம் இடப்படுவோம்.

நாம் எதுவுமே செய்ய வேண்டியதில்லை.

 இறைவனே அனுப்பும் அல்லது அனுமதிக்கும் துன்பங்களை

 மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்று, பாவப் பரிகாரமாக அவருக்கு ஒப்புக் கொடுப்பது மட்டுமே நமது வேலை.

கடவுள் நம்மை பரிசுத்தமாக்குவதற்கு புடம் இட   நமது அன்றாட வாழ்வில் ஏற்படும் சாதாரண துன்பங்களையே பயன்படுத்துகிறார்.

ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவன் வாழ்விலும் அவனது ஆன்மாவைப் பரிசுத்தமாக்க
 போதுமான அளவு துன்பங்கள் இயல்பாகவே நிகழ்கின்றன.


நமது அன்றாட வாழ்வில் இறைவனால் அனுமதிக்கப்படும்  துன்பங்கள்

 நமது ஆன்ம நிலைக்கு ஏற்றவாறு அவை நாம் தாங்கி கொள்ளும் அளவிற்கே இருக்கும்.

 அந்தந்த ஆன்மாவின் தேவைக்கு ஏற்றபடிதான் துன்பங்கள் இருக்கும்.  

அநேகர் தங்களது வாழ்வில் ஏற்படும் துன்பங்கள் 

தங்களது ஆன்மீக நலனுக்காகவே இறைவனால் அனுமதிக்கப் பட்டவை  என்பதை உணராமல்

 அவற்றிலிருந்து தப்பிக்க முயலுகின்றனர்.

அவற்றை ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கும் போது அவை   பயனற்றவை ஆகிவிடுகின்றன.

அன்றாட வேலைகளின் போது ஏற்படும் களைப்பு,

நமது கடமைகளை செய்யும்போது ஏற்படும் சங்கடங்கள்,

ஆசைப்படுபவை  கிடைக்காமை,

தலைவலி, உடல்வலி, கால்கை உளைச்சல் போன்ற சுகவீனங்கள்,

உடல் நோய்கள்,

விரும்புதை அடைய நாம் முயலும்போது ஏற்படும் போராட்டங்கள்,

நமக்கு உதவி செய்ய வேண்டியவர்கள் செய்யாமல் மறுக்கும் போது ஏற்படும் துன்பம்,


மற்றவர்கள் நம்மை தவறாகப் புரிந்து கொள்ளும்போது ஏற்படும் மனக் கவலை,

நமது முயற்சிகளில் ஏற்படும் தோல்விகள்,

நண்பர்களால்  கைவிடப் படல்- 

இவற்றைப் போன்ற துன்பங்கள் எல்லோருடைய வாழ்விலும் வெவ்வேறு உருவில் வருபவைதான். 

நினைத்தது  நினைத்த படியே நடக்கவேண்டும் என்று ஆசைப்படுவது நமது இயல்பு.

நினைத்த படியே நடப்பதில்லை என்பது உண்மை.

நமது விருப்பத்திற்கு மாறாக நடக்கும் எல்லா நிகழ்வுகளையும் மகிழ்ச்சியோடு ஏற்று 

அதனால் ஏற்பட்ட துன்பங்களையும் வருத்தங்களையும் நமது பாவங்களுக்கு பரிகாரமாக ஒப்புக்கொடுக்கும் போது 

நாம் பரிசுத்தத்தில் வளர்கிறோம்.

"ஆண்டவரே இப்பொழுது எனது உடலில் ஏற்படும் களைப்பை எனது பாவத்திற்குப் பரிகாரமாக உமக்கு ஒப்புக் கொடுக்கிறேன்."


"உதவுவான் என்று எதிர்பார்த்த என் நண்பன் உதவவில்லை. இதனால் ஏற்படும் மன உளைச்சலை ஆண்டவரே எனது பாவத்திற்கு பரிகாரமாக உமக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறேன்.

 ஏற்றுக்கொள்ளும்.

 என் நண்பனை ஆசீர்வதித்தருளும்."

"இன்று எனது அலுவலகத்தில் எனக்கு ஏற்பட்ட அவமானங்களை எனது பாவங்களுக்கு பரிகாரமாக உமக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறேன்."


"பசியாக இருக்கிறது. சாப்பாடு  பிந்தும்போது இருக்கிறது எனது பசியை எனது பாவத்திற்கு பரிகாரமாக ஒப்புக்கொடுக்கிறேன்."

நமது அன்றாட வாழ்வில் நாம் விரும்பாத நிகழ்வுகளை கடவுள் அனுமதிப்பது நமது  அன்றாட பாவங்களுக்கு பரிகாரமாக அவற்றை அவருக்கு ஒப்புக் கொடுப்பதற்காகத்தான்.

 ஆண்டவரே நம்மை பரிசுத்தமாக்குகிறார்.

 நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் அவரது சித்தத்திற்கு அடிபணிவது மட்டுமே.

இவை போக சில பெரிய  துன்பங்களையும் ஆண்டவர் அனுமதிப்பது உண்டு.

ஆன்மீக மொழியில்  அவற்றை சிலுவைகள் என்போம்.

நமது பாவங்களுக்காக ஆண்டவர்  சிலுவையைச் சுமந்தார்.

ஆண்டவரது சீடர்களாகிய நாம் 
நமக்கு வரும் சிலுவைகளை மகிழ்ச்சியோடு சுமந்து நமது பாவங்களுக்கு பரிகாரமாக ஒப்புக் கொள்வோம்.

நமது வாழ்வில் துன்பங்களை  ஆண்டவர் அனுமதிப்பது 

நம்மை அதிகம் அதிகமாக பரிசுத்தத்தனத்தில் வளர்ப்பதற்கே.
'

 எவ்வாறு உரமும், நீரும் அதிகமாக சேரும்போது தாவரம் வேகமாக வளர்ந்து 
பயன்தருகிறதோ 

அவ்வாறே துன்பங்களை நாம் மகிழ்ச்சியோடு பாவப்   பரிகாரமாக ஏற்றுக்கொண்டால் ஆன்மீக வாழ்வில் வேகமாக வளர்வோம்.

பாவத்தின் விளைவாகிய துன்பத்தாலே பாவத்தை முறியடிப்போம்.

துன்பத்தால் நம்மை பரிசுத்தமாக்கும் இறைவனுக்கு நன்றி கூறுவோம்.

லூர்து செல்வம்.

Wednesday, November 11, 2020

"கடவுளின் அரசு இதோ! உங்களிடையே உள்ளது"(லூக்.17:21)

"கடவுளின் அரசு இதோ! உங்களிடையே உள்ளது"
(லூக்.17:21)
*******   X    ******   X.  *****  X   ***** 

"கடவுளின் அரசு எப்பொழுது வரும்?" என்று பரிசேயர் இயேசுவிடம் கேட்டார்கள்.

கொஞ்சம் உட்கார்ந்து ஆராய்ந்து பார்த்தால் இந்தக் கேள்வியே பொருள் அற்றது என்பது புரியும். 

அரசர் ஆகிய கடவுள் நித்தியர், ஆகவே அவருடைய அரசும் நித்தியமானதுதான்.

கடவுள் எங்கும் இருக்கிறார். ஆகவே அவருடைய அரசும் எங்கும் இருக்கிறது.

இறையரசு எப்போதும், எங்கும் இருக்கிறது.

இங்கு இல்லாத ஒன்று தான் இங்கு வர முடியும்.

எங்கும் இருக்கிற இறையரசு இங்கும் இருக்கிறது.

இங்கு இருக்கிற இறையரசை எப்படி

 "எப்பொழுது வரும்?" 

என்று கேட்க முடியும்?

ஆகவே இயேசு 

"கடவுளின் அரசு இதோ! உங்களிடையே உள்ளது"

என்கிறார்.

ஆன்மாவைப் பற்றி கவலைப்படாத மனிதனுடைய அனுபவங்கள் உடலை சார்ந்தனவாகவே இருக்கும்.

அவன்  உடலைச் சார்ந்த கண்களால் பார்க்க முடிந்தனவற்றையும் 

காதுகளால் கேட்க முடிந்தனவற்றையும்   மட்டுமே நம்புவான்.

  உலகைச் சார்ந்த அரசை மட்டுமே அவனால் உணர முடியும்.

இறைவனை நமது ஊனக் கண்களால் பார்க்க முடியாதது போலவே

இறை அரசையும் நமது ஊனக் கண்களால் பார்க்க முடியாதது.


அது ஆன்மீக அரசு.


The kingdom of God is a spiritual kingdom.

கடவுள் நம்மை உடலோடும் ஆன்மாவோடும் படைத்தார்.

உடல் சடப் பொருள், 
ஆன்மா ஆவி.

உடல் மண்ணில் இருந்து எடுக்கப்பட்டது,

 மண்ணுக்கே திரும்பி விடும்.

ஆன்மா சொற்ப காலம் உடலோடு வாழ்ந்தாலும்  விண்ணகம் தான் அதன் நித்திய வீடு.

ஆன்மா உடலோடு வாழ்ந்தாலும் அது உலக அரசைச் சார்ந்தது அல்ல.

இறையரசைச் சேர்ந்தது.

ஆன்மா இறையரசுக்குள்
 இருக்கிறது.

இறையரசு ஆன்மாவில் இருக்கிறது.

தன்னிடம் இருக்கும் இறையரசை ஆன்மா ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு இடத்தில் இருப்பதற்கும் அதை ஏற்றுக் கொள்வதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.

ஒரு பெற்றோருக்கு பிறந்தவன் அவர்களுடைய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன்.

ஆனாலும் தங்கள் குடும்பத்தை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்களும் உலகில் இருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் தங்களைப்  பெற்றவர்களையும், உடன் பிறந்தவர்களையும் நேசிப்பது இல்லை.

பெற்றோருக்கு கீழ்ப்படிவதும்
 இல்லை.

அதே போல்தான்  இறைவனால் படைக்கப்பட்ட சிலர் இறைவனை அரசனாக ஏற்றுக்கொள்வது இல்லை.

ஏற்றுக் கொள்ளாதவரையிலும் அவர்கள் இறையரசுக்குள் இருந்தாலும் அதை சேர்ந்தவர்கள் அல்ல.


"கடவுளின் அரசு இதோ! உங்களிடையே உள்ளது" என்று இயேசு பரிசேயரை நோக்கியே சொன்னார்.

 ஆனால் அவர்கள் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லையே!

"கடவுளின் அரசு இதோ! உங்களிடையே உள்ளது"

என்று சொன்ன இயேசுதான் கடவுளின்  அரசு.

பரிசேயர்கள் அரசராகிய இயேசுவை ஏற்றுக் கொள்ளாதது மட்டுமல்ல,

அவரைக் கொல்லத்  திட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர்களுக்குக் தெரியாது, ஆகவே ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.


ஆனால், தெரிந்த நாம் 

நம்முள் இருக்கும் அவரை  நம்முடைய அரசராக முழுமனதுடன் நாம் ஏற்றுக் கொள்கிறோமா?

அவரை முழுமனதுடன் நமது அரசராக ஏற்றுக் கொண்டால்தான்

 இறையரசிற்கு   நாம் முழு உரிமையாளர் ஆகிறோம்.

அதாவது  இறையரசின் சொத்துக்களான (wealth) அருள் வாழ்வும், நித்திய பேரின்பமும் நமக்கு உரியன ஆகின்றன.

அருள் வாழ்வுதான் நமக்கும் இறைவனுக்கும் உள்ள உறவை வலுப்படுத்துகிறது.

இறைவன் தரும் அருள் வாழ்வை நாம் முழுமையாக வாழ வேண்டும்.

அதாவது இவ்வுலகில் நாம் வாழும் வாழ்வு  அருள் வாழ்வாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.

பொருள் வாழ்வாக இருக்கக் கூடாது.

 புனிதர்கள் உலகியல் கலப்பு சிறிதும் இல்லாத முழுமையான அருள் வாழ்க்கை வாழ்ந்ததால் தான் அவர்களை நாம் புனிதர்கள் என்கிறோம்.

பசு தரும் பாலோடு நாம் தண்ணீரை கலந்தால் நீர் கலந்த, கலப்பட, பால் ஆகிறது.

வியாபார நோக்கோடு சுத்தமான மிளகுடன் பப்பாளி விதையைக் கலந்தால் அது கலப்பட உணவுப் பொருள் ஆகிறது.

நாம் உண்ணும் கலப்பட உணவுப் பொருள்கள்தான் நமது அநேக நோய்களுக்கு காரணம்.

நமது ஆன்மீகத்தையும் கலப்பட ஆன்மீகமாக மாற்றி விட கூடாது.

இறைவனுக்காக மட்டும் ஞாயிற்றுக்கிழமை பூசைக்கு செல்வது சுத்தமான ஆன்மீகம்,

சுவாமியாரிடம்  தலையைக் காண்பிப்பதற்காகப் போவது கலப்பட ஆன்மீகம்.

முழுமையாக இறைவனை அரசனாக ஏற்றுக் கொள்பவர்கள் தான் முழுமையாக இறையரசின் உறுப்பினர்கள்.


அதாவது இறைவனுக்காக மட்டும் இறையரசை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

"நீ வேதத்துக்குப் போய்ட்டியாம!"

"ஆமா. வேதத்திலதான் பொண்ணு கிடைச்சுது!"



"ஏல, R.C க்குப் போய்ட்டியாம!"
"ஆமா. School ல வேலை கிடைச்சுது!"


"மாதா பக்தன் ஆய்ட்ட போலிருக்கு!"

"ஆமா, வேலைக்காக நேர்ந்திருக்கிறேன்!"


இவையெல்லாம் கலப்பட ஆன்மீகத்துக்கு சில samples!

"என்னைவிடத் தன் தந்தையையோ தாயையோ அதிகம் நேசிக்கிறவன் எனக்கு ஏற்றவன் அல்லன். என்னைவிடத் தன் மகனையோ மகளையோ அதிகம் நேசிக்கிறவனும் எனக்கு ஏற்றவன் அல்லன்."

(மத்.10:37)

கலப்பட ஆன்மீகவாதிகள் இறைவனை விட தங்களையே அதிகம் நேசிக்கிறார்கள்!

ஆக, இறைவனை முழுமையாக தனது அரசராக ஏற்றுக் கொள்பவன்தான் 

இறையரசுக்கு  முழுமையான உரிமையாளன்.

இறையரசு ஆன்மீக அரசாகையால் அதை நமது ஊனக் கண்களால் பார்க்க முடியாது.

 ஆனாலும் இறையரசை ஏற்றுக் கொள்பவனை நம்மால் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியும்.

 எப்படி?

அவனது வாழ்க்கையை வைத்து.

இறையரசு இவ்வுகை சார்ந்தது அல்ல என்றாலும்

 அதை சேர்ந்தவர்கள் இவ்வுலகில்தான் வாழ்கிறார்கள்.

அவர்களுடைய வாழ்க்கை முறையை வைத்து 

அவர்கள் இறையரசை முழுமையாக ஏற்றுக் கொண்டுள்ளார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம். 

இறையரசைச் சேர்ந்தவர்கள் இறைவனின் கட்டளைகளை முழுமையாக கடைப்பிடிப்பார்கள்.

அதாவது அவர்களது வாழ்க்கையே இறைவனையும் அயலானையும் நேசிப்பதாகத்தான் இருக்கும்.

அவர்களது சிந்தனையிலும், சொல்லிலும் ,செயலிலும் இறையன்பும்,  பிறரன்பும் மட்டும்தான் இருக்கும்.

அவர்கள் உண்பதும், உடுத்துவதும், உறங்குவதும் கூட இறைவனுக்காகத்தான் இருக்கும்.

அதாவது அவர்கள் எது செய்தாலும் இறைவனை மையப்படுத்தியே செய்வார்கள்.

இறைவனை மையப்படுத்தி செய்யப்படும் செயலில் இறைவனுக்கு பிடிக்காதது எதுவும் இருக்காது.

அதாவது  பாவத்தால் அந்த செயலுக்குள் நுழைய  முடியாது.


உலக சம்பத்தப்பட்ட காரியங்களைக்கூட இறைவனுக்காக செய்யும்போது

 அவைகள் இறைவன் சம்பந்தப்பட்ட காரியங்களாக மாறிவிடுகின்றன.

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் விண்ணகத் தந்தையிடம்

"உமது அரசு வருக" என்று வேண்டுகிறோம்.

இதன் பொருள்,

"தந்தையே, இவ்வுலகிலுள்ள அனைவரும் உம்மை அரசராக ஏற்றுக் கொள்ளச் செய்யும்."

"உமது சித்தம் பரலோகத்தில் செய்யப்படுவது போல பூலோகத்திலும் செய்யப்படுவதாக" என்ற நமது வேண்டுதலும் இதை ஒட்டியதே.

அரசரை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் அவருடைய சித்தத்தையும் கட்டளைகளையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

"விண்ணுலக அரசரே, மண்ணுலகில் உம்மை ஏற்றுக் கொள்ளும் அனைவரும்

 உமது விருப்பத்தை ஏற்று, அதன்படி நடக்க அனைவருக்கும் உம்முடைய அருள் வரத்தைக் தாரும்" என்று வேண்டுகிறோம்.

இந்த ஜெபத்தை நமக்குக் கற்றுத் தந்தவர் இறைமகன் இயேசு.

இறைவனாகிய அரசரை நமது தந்தையாக நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

நமது தந்தை அரசர்  என்றால் நாம் யார்?

 அரசகுமாரர்கள்.

விண்ணக சாம்ராஜ்யத்தின் வாரிசுகள்.

விண்ணகத் தந்தையை அரசராக ஏற்றுக் கொள்ளும் அனைவரும் அரசகுமாரர்களாக மாறுகிறார்கள்.

விண்ணக சாம்ராஜ்யம்  நம் அனைவரின் உரிமைச் சொத்தாக மாறுகிறது.

இயேசு நற்செய்தியை அறிவித்த மூன்று ஆண்டுகளும் இறை அரசைப் பற்றி (The Kingdom of God) அடிக்கடி பேசினார்.

அதை நாம் மறக்காமல் இருப்பதற்காகத்தான் அதைப்பற்றிய வேண்டுதலை நம்முடைய அன்றாட ஜெபத்தில் அமைத்து தந்திருக்கிறார்.

நாம் இறை அரசில் வாழ்வது மட்டுமல்ல,

 இறையரசை பரப்புவதற்காகவும் வாழ்கிறோம்.

நாம் நற்செய்தியை அறிவிப்பதன்  நோக்கமே அதுதான்.

உலகம் முழுவதும் ஒரே அரசின் கீழ் கொண்டுவரப்பட வேண்டும்.

உலகம் முழுவதும் இயேசுவை அரசராக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

அதற்காகவே நாம் நமது வாழ்க்கையை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

லூர்து செல்வம்