நீங்கள் கேட்பதற்கு முன்னமே உங்களுக்குத் தேவையானது இன்னது என்று உங்கள் தந்தைக்குத் தெரியும்."(மத். 6:8)

"நீங்கள் கேட்பதற்கு முன்னமே உங்களுக்குத் தேவையானது இன்னது என்று உங்கள் தந்தைக்குத் தெரியும்."

(மத். 6:8)

_______________________________

."எதை உண்போம், எதைக் குடிப்போம், எதை உடுப்போம் என்று கவலைப்படவேண்டாம்.

32 ஏனெனில், புறவினத்தார்தாம் இவையெல்லாம் தேடுவர். உங்களுக்கு இவையனைத்தும் தேவை என உங்கள் வானகத் தந்தைக்குத் தெரியும்.

33 ஆகவே, கடவுளின் அரசையும் அவருடைய ஏற்புடையதையும் முதலில் தேடுங்கள்: இவையனைத்தும் உங்களுக்குச் சேர்த்துக் கொடுக்கப்படும்."

(மத். 6:31 - 33)

ஹோட்டலுக்குச் சாப்பிடச் செல்பவர்கள்

சாப்பாடு கேட்டால் சாம்பார், கூட்டு, ரசம், மோர் கேளாமலே வரும்.

இட்லி கேட்டால் சட்னி 

கேளாமலே வரும்.

எது முக்கியமானதோ அதைத் தான் கேட்க வேண்டும்.

ஜவுளிக் கடைக்கும் போய்,

"புதுத் துணிமணிகளை வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்ல பை தாருங்கள்" என்று கேட்டால் கடைக்காரன் சிரிப்பான்.

"முதலில் ஜவுளி எடுங்க , சார்.

பை நீங்க கேளாமலே வரும் என்பான்.

இறைவன் நம்மைப் படைத்தது அவரது இராட்சியத்துக்காக.

பரலோக இராட்சியத்துக்கு உலகத்தின் வழியே போக வேண்டும்.

நமது எண்ணம் நாம் போகிற இடத்தின் மேல் இருக்க வேண்டும், வழியின் மீது அல்ல.

நாம் நமது பிள்ளைகளை எங்கேயாவது அனுப்பும்போது செலவுக்குக் காசு கொடுத்து அனுப்புவதில்லை?

நமக்குத் தெரிவது கடவுளுக்குத் தெரியாதா?

நமக்கு உடலும் இருப்பதால் நமது விண்ணகப் பயணத்தில் உணவு, உடை, இருப்பிடம் தேவை என்று அவருக்குத் தெரியும்.

ஆகவேதான் இயேசு, 

"கடவுளின் அரசையும் அவருடைய ஏற்புடையதையும் முதலில் தேடுங்கள்:

 இவையனைத்தும் உங்களுக்குச் சேர்த்துக் கொடுக்கப்படும்."

என்கிறார்.

சொல்பவர் சர்வ வல்லபக் கடவுள்.

கடவுள் நிச்சயமாகச் சொன்னதைச் செய்வார்.

ஆகவே நாம் இறையரசை அடுத்த காரியங்களில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவோம்.

நமக்கு என்னென்ன வேண்டும் என்று அவருக்குத் தெரியும்.

யாரோ கேட்கும் கேள்வி காதில் விழுகிறது.

''நாம் ஒரு வேலையும் பார்க்காமல், பணமும் சம்பாதிக்காமல் கோவிலில் செபம் செய்து கொண்டே இருந்தால், கடவுள் அவராக வந்து உணவு, உடை, வீடு தருவாரா?"

இப்படிக் கேட்பவர்கள் இறையரசைப் பற்றிய உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ளாதவர்கள்.

இறையரசு அன்பின் அரசு.

இது ஒரு ஆன்மீக அரசு.

Spiritual Kingdom.

இறைவனையோ, நமது ஆன்மாவையோ, அது செய்யும் அன்பையும் நமது ஊனக் கண்களால் பார்க்க முடியாது.

இறை அரசையும் 

ஊனக் கண்களால் பார்க்க முடியாது. அது ஆன்மீக அரசு,

எப்படி இறைவனும் நமது ஆன்மாவும் அதில் இருக்கும் அன்பும் உண்மையோ

 அதுபோல இறை அரசும் உண்மையானது.

இறையரசை பார்க்க முடியாவிட்டாலும் நமது ஆன்மாவினால் அதை உணரமுடியும்.

எப்படி நாம் அன்பு செய்வதை நம்மால் உணர முடிகிறதோ அதுபோல இறை அரசையும் உணர முடியும். 

இறைவன் நமது அரசர்.

அன்பின் அரசர்.

அவரது அன்பின் எல்கைக்குள்    நாம் அன்புடன் இருக்கும்போது  இறை அரசில் இருக்கிறோம்.

இறைவனது அன்பிற்கு எல்கை கிடையாது.

நாமும் அன்புடன் இருக்க வேண்டும்.

இறையரசில் நமது செயல்பாடுகள் மூவகைப்படும்.

1. இறைவனை நேசித்து, வழிபடுதல்

2. நம்மை நேசித்து, விண்ணக வாழ்விற்குத் தயார் செய்தல்.

3. அயலானை நேசித்து,  அவனுக்குப் பணிபுரிதல். அயலானுக்குப் பணி புரியும்போது இறைவனுக்கே பணிபுரிகிறோம்.

இந்த மூன்றையும் செய்ய ஆசிக்கும்போது இறையரசைத் தேடுகிறோம்.

இந்த மூன்றையும் செய்யும் போது இறையரசில் வாழ்கிறோம்.

இவ்வுலக அரசு நம் உடலோடு சம்பந்தப்பட்டது.

நமது உணவு, உடை, இருப்பிடம், இவற்றுக்கு வேண்டிய பொருள் இவ்வுலக அரசைச் சார்ந்தது.

எப்படி உடல் ஆன்மீக விசயங்களில் ஆன்மாவுக்குப் பணிபுரிகிறதோ,

அவ்வாறு இவ்வுலக அரசு இறையரசுக்கு உதவிகரமாய் இருக்கவேண்டும்.

ஆன்மாவுக்கு எவ்வாறு உடல் பணிபுரிகிறது?

ஆன்மா நேசிக்கிறது. நேசத்தைச் செயலில் காட்டுவது உடல்.

ஆன்மா திருப்பலியில் பங்கேற்கிறது. கோவிலுக்கு அழைத்துக் செல்வது உடல்.

ஆன்மா திருவிருந்தை அருந்துகிறது. இயேசுவை நாவில் வாங்குவது உடல்.

ஆன்மா நோன்பு இருக்கிறது.

அதற்காக பட்டினி கிடப்பது உடல்.

ஆன்மா நற்செய்திவை அறிவிக்கிறது. அதற்காக பேசுவது உடல்.

ஆன்மா அயலானுக்கு உதவுகிறது.அவ்வுதவியைக் கொண்டு செல்வது உடல்.

இறுதியில் ஆன்மா விண்ணகம் செல்கிறது. அதற்கு விடை கொடுப்பது உடல்.

இவ்வாறு சடப்பொருளாகிய உடலின் உதவியால்தான் நம்மால் ஆன்மீக வாழ்வு வாழ முடியும்.

மேற்கூறியவற்றில் ஆன்மாவின் செயல்.பாடுகள் அனைத்தும் இறையரசு சம்பந்தப் பட்டவை.

உடல் இவ்வுலக சம்பந்தப்பட்டது. இவ்வுலகம் இறையரசுக்கு உதவிகரமாய்

இருப்பதற்காகத்தான் 

இறைவன் உலகைப் படைத்த பின் ஆன்மாவைப் படைத்தார்.

இப்போது இறை வார்த்தையின் விளக்கத்திற்கு வருவோம்.

உலக அனுபவத்தில் 

நாம் பிறந்த உடனேயே இவ்வுலக சம்பந்தப்பட்ட உணவு, உடை இருப்பிடம் போன்ற இவ்வுலக வசதிகளை தான் தேடுகிறோம்.

தொடர்ந்து நமது படிப்பு, வேலை, சம்பளம் போன்றவற்றை

  இவ்வுலக வசதிகளை அதிகரித்துக் கொள்வதற்காகவே நாம் தேடுகிறோம்.

நம் மறை சம்பந்தப்பட்ட விசயங்களில் கூட 

பக்தியை விட இவ்வுலக சம்பந்தப்பட்ட 

ஆடம்பரங்களுக்குதான் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம்.

ஆனால் ஆண்டவர் இறையரசை முதலில் தேடச் சொல்லுகிறார்.

இறையரசைத் தேடும் போது அவற்றிற்கு உதவியாக இருக்கக்கூடிய இவ்வுலக உதவிகள் இறைவன் அருளாலேயே கிடைக்கும்.

கேள்வி எழுப்பலாம்: 

எப்படிக் கிடைக்கும்?

நாம் உழைத்தால்தானே கிடைக்கும்?

ஆமா, உழைத்தால்தான் கிடைக்கும்.

ஆனால் உழைக்கத் தேவையான சக்தியையும், சூழ் நிலையையும் உருவாக்கித் தருபவர் இறைவன் தானே! 

நாம் உழைப்பதற்கு வேண்டிய இடமாகிய உலகைப் படைத்து விட்டுதான் உழைக்க வேண்டிய நம்மைப் படைத்தார்.

இறையரசிற்காகத்தான் இவ்வுலகம்.

இறைவனையும், பிறனையும் அன்பு செய்து, 

அன்பிலிருந்து பிறக்கும் நற்செயல்களை செய்வதற்கே

 நாம் இவ்வுலகில் ஈட்டுகின்ற செல்வங்கள் படைக்கப்பட்டன.

வாழ்வதற்காக உண்பது போல

நமக்கும், அயலானுக்கும் உதவுவதற்கே உலக செல்வத்தை ஈட்ட வேண்டும்.

பொருள் ஈட்டுவது உலகச் செயல். இது உலக அரசைச் சார்ந்தது.

உதவுவது அன்பை வளர்க்கும் ஆன்மீகச் செயல். ஆன்மீகச் செயல் இறையரசைச் சார்ந்தது. 

உதவுவதற்காக உழைப்பவர்களுக்கு, உழைப்பின் பயன் வாழ்வதற்கும், உதவுவதற்கும் போதுமானதாக இருக்கும்படி இறைவன் பார்த்துக் கொள்வார்.

சிலர் தங்கள் உழைப்பின் பலன் அதிகரித்தாலும் 

தங்கள் வாழ்க்கை வசதிகளை பெருக்கிக் கொள்வதிலேயே குறியாய் இருப்பார்களே அல்லாமல் 

பிறருக்கு உதவ விரும்ப மாட்டார்கள்.

செல்வந்தர்களாய், பிறருக்கு உதவாமல் வாழ்பவர்களுக்கு அறிவுரையாகத்தான்

இயேசு செல்வந்தன், ஏழை இலாசர் உவமையைக் கூறினார்.

செல்வந்தன் முழுக்க முழுக்க இவ்வுலகில் வாழ்ந்தான், 

இறையரசில் வாழவே இல்லை.

விளைவு?

இவ்வுலக வாழ்வு முடிந்தபின் அவனால் விண்ணகம் செல்ல இயலவில்லை.

இவ்வுலகில் வாழும் போது இறையரசைத் தேடி, வாழ்ந்திருந்தால்,

அது மறுவுலகிலிலும் தொடர்ந்திருக்கும், பேரின்ப வாழ்வாக.

சிலர் நினைக்கலாம் 

நம்மிடம் இப்போது இருப்பதை தானம் செய்துவிட்டால் நாளைய செலவுக்கு என்ன செய்வது என்று.

 ஆனால் ஆண்டவன் சொல்கிறார்:

"நாளைய தினத்தைக் குறித்துக் கவலைப்படாதீர்கள்.

 நாளைய தினம் தன்னைப்பற்றிக் கவலைகொள்ளும்.

 அன்றன்றைய தொல்லை அன்றன்றைக்குப் போதும்." ( மத். 6:34)

"அன்றன்றுள்ள அப்பம் இன்று தாரும்" என்று தான்  தந்தை

 யிடம் செபிக்கிறோம்.

"

 தந்தை மீது விசுவாசம் இருந்தால் 

நாளைக்கு வேண்டியதை தந்தை நாளைக்குத் தருவார் என்று நம்புவோம்.

இயேசுவை விசுவசிப்போம்.

இவ்வுலகிலேயே இறையரசில் வாழ்ந்து,

அதை இறைவனோடு இணைந்த பேரின்ப வாழ்வாக மறுவுலகிலும் தொடர்வோம்.

லூர்து செல்வம்

"மனிதர் பார்க்க வேண்டுமென்று உங்கள் நற்செயல்களை அவர்கள் முன் காட்டிக்கொள்ளாதபடி கவனமாயிருங்கள்."(மத். 6:1)

"மனிதர் பார்க்க வேண்டுமென்று உங்கள் நற்செயல்களை அவர்கள் முன் காட்டிக்கொள்ளாதபடி கவனமாயிருங்கள்."
(மத். 6:1)
********************************
"அப்படியே, மக்கள் உங்கள் நற்செயல்களைக் கண்டு, வானகத்திலுள்ள உங்கள் தந்தையை மகிமைப்படுத்தும்படி, உங்கள் ஒளி மனிதர்முன் ஒளிர்வதாக."
(மத். 5:16)

நமது செயல்கள் கடவுளின் முன் ஏற்புடையனவா என்று தீர்மானிப்பது

செயல்கள் அல்ல, அவற்றை நாம் செய்வதன் நோக்கமே (Intention)

என்பதைத்தான் மேற்குறிப்பிட்டுள்ள இறை வார்த்தைகள் விளக்குகின்றன.

மனிதர் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரே  நோக்கத்திற்காக நற்செயல்களைச் செய்யக் கூடாது.

சுய விளம்பரத்திற்காகச் செய்யப்படும் எந்தச் செயலும் கடவுளுக்கு ஏற்புடையது அல்ல.

வானகத்  தந்தையை மகிமைப்படுத்துவதற்காக, நற்செயல்களை மனிதர்முன் செய்ய வேண்டும்.

கடவுளின் மகிமைக்காகச் செய்யப்படும் செயல்கள் மட்டுமே அவருக்கு ஏற்புடையவை.

 "என் சீடன் என்பதற்காக இச் சிறியவருள் ஒருவனுக்கு ஒரே ஒரு கிண்ணம் தண்ணீர் கொடுப்பவனும் கைம்மாறு பெறாமல் போகான் என்று உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்."
(மத்.10:42)

ஒரு சிறுவனுக்கு ஒரு தம்ளர் தண்ணீர் கொடுத்தாலும்,

இயேசுவின் சீடன் என்பதற்காக,

அவரது மகிமைக்காகவே கொடுக்க வேண்டும்.

அப்படிக் கொடுத்தால்தான் விண்ணகத்தில் சன்மானம் உண்டு.

ஒரு ஊர்ல ஒரு பாட்டி இருந்தாங்க.

ரொம்ப நல்ல பாட்டி.

எல்லோருக்கும் உதவி செய்வாங்க.

ஆனால் தான் செய்யும் உதவிகளுக்காக தன்னைப் பற்றியே பெருமையாகப் பேசிக் கொள்ளுவாங்க.

தன்னைப் புகழ்பவர்களுக்கு அதிகமாக உதவி செய்வாங்க.

ஒரு நாள் அவங்க இறந்து விண்ணகத்துக்குப் போனாங்க.

விண்ணக வாசலில இராயப்பர் கையில சாவிகளோடு உட்கார்ந்திருந்தார்.

"பாட்டி கொஞ்சம் நில்லுங்க."

"இராயப்பரே, ஏதாவது உதவி வேண்டுமா?"

"கேட்டதற்கு நன்றி. இங்கு உங்க உதவி யாருக்கும் தேவைப்படாது. ஆனால் பூலோகத்தில் நீங்க செய்த உதவிகட்கு இங்கு சன்மானம் உண்டு."

"அப்படியா? நான் பூலோகத்தில நிறைய உதவிகள் செய்திருக்கேன். எனக்குள்ள சன்மானங்கள் எல்லாம் எங்கே
இருக்கு?"

இராயப்பர் பாட்டி முன்னால ஒரு பானையை வைத்தார்.

"இராயப்பரே, இந்தப் பானையா எனக்குள்ள பரிசு?
பூமியில என்னுடைய வீட்ல நிறைய பானைகள் இருக்கே."

"பாட்டி, இனிமே பூமியில் உள்ளது உங்க வீடு இல்ல. மோட்சம்தான் உங்க வீடு."

"அது தெரியுது.  நான் எத்தனையோ பானைகள வேண்டியவங்களுக்கு உதவியா கொடுத்திருக்கேன்.

எனக்கு வேறு எதையாவது பரிசாகக் கொடுக்கக் கூடாதா?"

"அவசரப் படாதீங்க பாட்டி. இந்தப் பானை உங்களுக்கு இல்ல.

இதுக்குள்ள இருக்கிற ரோஜாப் பூக்கள எண்ணி, அவற்றின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்றபடி உங்களுக்கு சன்மானம் தரப்படும்."

"புரியல."

"பாட்டி, இதுக்குப் பெயர் சன்மானப் பானை.  நீங்க பூமியில் செய்கிற ஒவ்வொரு உதவியும் ரோஜாப் பூவாக மாறி, இந்த பானைக்குள்ள வந்து விழுந்திருக்கும்.

அந்த பூக்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்றபடி உங்களுக்கு இங்கே சன்மானம். புரியுதா?"

"நல்லாவே புரியுது. நிச்சயமா  எனக்கு பெரிய சன்மானமா கிடைக்கும். நான் பூமியில இருக்கும்போது இலட்சக் கணக்கா உதவிகள் செய்திருக்கேன்.

நான் ஒண்ணாங் கிளாஸ் படிக்கும்போதே எத்தனை சிலேட்டுக் குச்சி கொடுத்திருக்கேன் தெரியுமா?"

"அதெல்லாம் இப்போ பானையத் திறந்தா தெரியும்.''

"அப்போ உடனே பானையைத் திறங்க."

இராயப்பர் பானையைத் திறந்தார்.

பானை empty. உள்ளே ஒரு பூக்கூட இல்லை.

"இராயப்பரே, என்ன இது. நீங்க சொன்னபடி உள்ள இலட்சக்கணக்கா பூக்கள் இருக்கணுமே. உள்ளே ஒரு இதழ் கூட இல்லையே!"

பாட்டி அப்படிச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே இன்னொரு பானை பறந்து வந்து அருகில் அமர்ந்தது.

"பாட்டி, கொஞ்சம் பொறுங்க.

நீங்க பூமியில் செய்கிற ஒவ்வொரு உதவியும் பூவா பறந்து வந்து இந்த பானைக்குள்ள விழும்.

நீங்க அந்த உதவியை ஆண்டவருக்கு ஒப்புக் கொடுத்தால் ஒரு பூ இரண்டாக மாறும்.

ஆனால் நீங்களே தற்பெருமை பாராட்டினா அந்த பூ பறந்து வந்து இந்த பானைக்குள்ள
விழுந்து விடும்.

ஆனால் அதற்கு சன்மானம் எதுவும் கிடையாது."

இராயப்பர் அடுத்த பானையைத் திறந்தார். பானை நிறைய பூக்கள்!

என்ன பயன்!

"பாட்டி, மோட்சத்துக்குள்ள போங்க. உங்களிடம் பாவம் இல்லை. ஆகையினால் அதற்குரிய பேரின்பம் உண்டு.

ஆனால் நீங்க செய்த உதவிகளுக்கு சன்மானம் எதுவும் இல்லை."

"பங்குச் சாமி அப்போவே சொன்னாரு, 'ஆண்டவருக்காக வாழுங்கள்' என்று.

நான்தான் புத்தி கெட்டுப் போனேன்.

மோட்சமாவது கிடைச்சுதே, ஆண்டவருக்கு நன்றி."

சொல்லிக்கொண்டே பாட்டி மோட்சத்திற்குள் நுழைந்தார்.

எல்லா பெற்றோரும்  தாங்கள் பெற்ற பிள்ளைகளை வளர்க்கிறார்கள்.

தங்கள் பிள்ளைகள் என்பதற்காக வளர்த்தால், அது சாதாரண உலகச் (Worldly) செயல்.

(குருவி கூட தன் குஞ்சுகளை வளர்க்கிறது.)

ஆனால் தாங்கள் வளர்ப்பதற்காக இறைவன் தந்த பிள்ளைகள் என்பதற்காக,

இறைவனுக்காக அவர்களை வளர்த்தால் அது ஆன்மீகச் (spiritual) செயல்.

இறைவனுக்காக வளர்த்தால் அவர்களை இறை பக்தியில் வளர்ப்போம்.

அவர்களது ஆன்மீகக் காரியங்களில் அக்கரை காட்டுவோம்.

இறையன்பில் வளரும் பிள்ளைகளுக்குதான் பெற்றோர் மீது உண்மையான அன்பு இருக்கும.

உத்தியோகம் பார்ப்பவர்களைப் பார்த்து,

"ஏன் வேலை பார்க்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டால்

அவர்களிடமிருந்து வரும் பதில்,

"சம்பளத்திற்கு."

"எதற்குச் சம்பளம்?"

"குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற."

உலக ரீதியான பதில்களில் தவறு ஒன்றும் இல்லை.

ஆனால் வெறுமனே சம்பளம் வாங்கினாலும், குடும்பத்தைக் காப்பாற்றினாலும் ஆன்மீக ரீதியாக எந்த பயனும் இல்லை.

அதாவது நமது சம்பளமும் நமது குடும்பமும் நமக்கு நிலை வாழ்வைப் பெற்றுத் தரப்போவது இல்லை.

ஆனால் நமது நோக்கத்தை ஆன்மீகமாக மாற்றினால்

அவை நமக்கு நிலை வாழ்வைப் பெற்றுத் தரும்.

நமது நோக்கம் உலக வாழ்வை ஒட்டியதாக இருந்தால்

அதன் பயனும் இவ்வுலக வாழ்க்கையோடு முடிந்து விடும்.

ஆனால் நமது நோக்கம் இறைவனுக்காக இருந்தால்

  நமக்குக் கிடைக்கும் பயன் நித்தியமானதாக இருக்கும்.

ஏனெனில் நாம் யாருக்காக செய்கிறோமோ அவர் நித்தியர்.

ஆகவே நாம் பார்க்கும் வேலையையும்,.
நாம் வாங்கும் சம்பளத்தையும்,

  நமது குடும்பத்தையும் இறைவனுக்கே

ஒப்புக்கொடுத்து அதற்காக வாழ்ந்தால்,

வேலையைச் செய்வோம்,

சம்பளமும் வரும்,

  குடும்பமும் வளரும்

நிலைவாழ்வும் கிடைக்கும்.

நாம் இறைவனுக்காகச் செய்வதில் அவருக்கு எந்தவித பயனும் இல்லை.

முழு பயனும் நமக்கே கிடைக்கும்.

கரும்பும் கொடுத்து அதைத் தின்ன கூலியும் கொடுத்தால்

அதை வேண்டாம் என்று சொல்வது அறியாமை.

வாழ்வோம் ஒவ்வொரு விநாடியும் ஆண்டவருக்காக.

இணைவோம் அவரோடு நித்தியமாக.

லூர்து செல்வம்.

நமது விசுவாசம் நமது வாழ்வாகியிருக்கிறதா?Are we living our Faith?

நமது விசுவாசம் நமது வாழ்வாகியிருக்கிறதா?

Are we living our Faith?

*********************************

ஒருவனுக்குக் கண் இருக்கிறது, பார்க்க முடியும், ஆனால் பார்ப்பதில்லை. 

காது இருக்கிறது, ஆனால் எதையும் கேட்கமாட்டான்.

வாயிருக்கிறது, ஆனால் பேசமாட்டான்.

உயிர் இருக்கிறது. ஆனால் அசைய மாட்டான்.

அவனைப் பற்றி அபிப்பிராயம் கேட்டால் என்ன சொல்வோம்?

அவன் இருப்பதும் ஒன்றுதான், இல்லாதிருப்பதும் 

ஒன்றுதான்.

விசுவாசம் இருப்பவன் அதை வாழாவிட்டால், விசுவாசம் இல்லாதது போல் தான்.

அதனால் செயலில்லா விசுவாசம் செத்த விசுவாசம் என்று சொல்கிறார்கள்.

விசுவாசம் நமக்கு இறைவன் அளித்துள்ள அற்புதமான நன்கொடை.

இயேசு நமது இரட்சகர் என்பதை விசுவசிக்கிறோம்.

திவ்ய நற்கருணையில் மெய்யாகவே இயேசு இருக்கிறார் என்பதை விசுவசிக்கிறோம்.

ஆனால் விசுவாசம் மட்டும் நமக்கு மீட்பைத் தராது.

"நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்ட அனைத்தையும் அவர்கள் கடைப்பிடிக்கும்படி போதியுங்கள்." (மத். 28:20)

இயேசு சீடர்களிடம் வெறுமனே "போதியுங்கள்." என்று சொல்லவில்லை.

"கடைப்பிடிக்கும்படி போதியுங்கள்."  என்று சொன்னார்.

போதிக்கும் போது கிடைப்பது விசுவாசம்.

விசுவாசத்தைத் கடைப்பிடிக்கும்போது, அதாவது, வாழும்போது

கிடைப்பது மீட்பு. 

வீடு திரும்புகிறோம்.

வீட்டிற்குள் நுழையும் போது நாம் பணிபுரியும் கம்பெனி M.D சோபாவில் அமர்ந்து நமது பெற்றோரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்!

நமக்கு எப்படி இருக்கும்!

"சார், வணக்கம்!  எப்போ வந்தீங்க? நீங்கள் வருவது தெரிந்திருந்தால் வேகமாக வந்திருப்பேனே!"

நமக்குத் தெரியும், 

நம்மைப் படைத்தவர், பாவத்திலிருந்து நம்மை மீட்டவர்

 நமக்காகவே

கோவிலில் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று.

நமக்காகத் தன்னையே சிலுவை மரத்தில் பலியாக்கிய அதே இயேசுவைத்தான்

 திருப்பலியின் போது தந்தை இறைவனுக்கு நமது பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக ஒப்புக்கொடுக்கப் போகிறோம் என்று.

ஆனால் தெரிந்திருந்தும் நாம் எவ்வளவு வேகமாக, உற்சாகமாக கோவிலுக்கு வருகிறோம்?!

சினிமாவுக்குப் போகும்போது உள்ள வேகம் ஆண்டவரைப் பார்க்கப் போகும்போது இல்லையே!

இயேசு நமது விசுவாசத்தில் இருக்கிறார், வாழ்க்கையில் இல்லை!

ஒரு காதலன் தன் காதலியைச் சந்திக்கும்போது அவள் முகத்தையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

அவனது பேச்சைவிட பார்வையே கூர்மையாக இருக்கிறது. 

ஏன்?

அவள் மீது அவன் கொண்டுள்ள அன்பு அவனை அவளை நோக்கி ஈர்க்கிறது.

நாமும் இயேசுவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக நேசிப்பதாகச் சொல்லுகிறோம்.

ஆனால் திருப்பலியின் போது நமது கண்ணும், கருத்தும் பீடத்தின் மீது மட்டும் இருக்கிறதா?

அல்லது உள்ளத்தை எங்கோ அலைய விட்டு விட்டு  உடலை மட்டும் கோவிலில் வைத்திருக்கிறோமா?

இயேசு நம் விசுவாசத்தில் இருக்கிறார், உள்ளத்தில் இல்லை.

திருவிருந்தின்போது இயேசுவையே உணவாக உட்கொள்கிறோம்.

பிரியாணி சாப்பிடும்போது எவ்வளவு ருசித்துச் சாப்பிடுகிறோம்!

நமது இரட்சகரை நாவில் வாங்கும்போது அவரது இனிமையை எப்போவாவது ருசித்துப் பார்த்திருக்கிறோமா?

Have we ever tasted how Sweet Jesus is?

ஒரு சாக்லெட்டிற்குக் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தைக் கூட நமது மீட்பருக்குக் கொடுக்க வில்லையே!

விசுவாசத்தில் இருக்கும்  இயேசு நமது வாழ்க்கையில் இல்லை!

நாம் மிகவும் மதிக்கும் ஒரு பெரியவர் நமது வீட்டிற்கு வருவதாக இருந்தால், நமது வீட்டை எவ்வளவு சுத்தமாகவும், அலங்காரமாகவும் வைத்திருக்கிறோம்.

அவர் விரும்பாத ஒரு பொருள் வீட்டில் இருந்தால் அதை அவர் வரும்போது வீட்டில் வைத்திருப்போமா?

இயேசுவுக்குப் பாவம் பிடிக்காது. அவரைச் சிலுவையில் அறைந்ததே நமது பாவம் தான்.

கோபம், மோகம், காய்மாகாரம் போன்ற துர்க் குணங்கள் இயேசுவுக்குப் பிடிக்காது.

நாம் பாவ நிலையிலும், துர்க்குணங்கள் நிறைந்த. மனதுடனும் அவரை உட்கொண்டால்

நாம் இயேசுவை வீட்டிற்குக்  கூப்பிட்டு அவமதிக்கிறோம்!

விசுவாசத்தில் இருக்கும் இயேசு நமது வாழ்க்கையில் இருந்தால் பாவங்களோ, துர்க்குணங்களோ நம்மை அண்டாது.

வெளிச்சம் வரும்போது இருட்டுக்கு என்ன வேலை?.

சிலர் நற்கருணை வாங்கிய வுடன், திருப்பலி முடியு முன்னரே, கோவிலை விட்டுப் போய்விடுகிறார்கள்.

அவர்களுக்கு நற்கருணையில் ஆண்டவர் இருப்பது தெரியும்.

தெரிந்தும் அவரிடம் பேசாமல் யாருடனோ பேசுவதற்கு வெளியே போனால் என்ன அர்த்தம்?

அவருக்கு அவர்கள் வாழ்க்கையில் இடம் இல்லை என்று அர்த்தம்.

ஒருவன் ஒரே முறை மட்டும் உரிய தயாரிப்புடன் திவ்ய நற்கருணை உட்கொண்டால் புனிதன் ஆகி விடுவான் என்று கூறுவார்கள்.

ஒருவனுக்கு வாழ்வில் ஒரு நாள்தான் திருமணம் நடக்கும்.

அந்த திருமண நாளுக்காக வீட்டை எப்படி தயாரிக்கிறார்கள்?

வீடு உள்ளும், புறமும் தூய்மை யாயும், அழகாகவும் இருக்கும்.

அது போல் சரியான முறையில் ஆண்டவரை நற்கருணை மூலம் உள்ளத்தில் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டுமானால்

நமது உள்ளத்திலுள்ள எல்லா பாவக் கறைகளையும், 

பாவ நாட்டங்களையும், எல்லாவிதமான  துர்க் குணங்களையும் முற்றிலும் அப்புறப்படுத்தி விட்டு

அதை எல்லா வித புண்ணியங்களாலும் அலங்கரிக்க வேண்டும்.

மெய்யான தேவனை உள்ளத்தில் ஏற்கிறோம் என்ற முழு உணர்வுடன் நற்கருணையைப் பெற வேண்டும்.

அந்த நாளில் நமது உள்ளம் மிகவும் புனிதமாக இருக்கும்.

அன்றைய தினம் நாம் இறக்க

நேரிட்டால் இயேசுவுடன் நாமும் நேரே நாமும் நித்திய பேரின்பத்திற்குள் நுழைந்து விடுவோம்.

அந்த அளவிற்கு நமது உள்ளம் புனிதமாக இருக்கும்.

அன்றைய நாளில் இயேசு நம் வாழ்க்கையில் இருப்பார்.

அன்றைய நாளின் புனிதத்துவத்தை நாம் அப்படியே வாழ்நாள் முழுவதும் பாதுகாத்தால், 

நாம் இயேசுவை வாழ்கிறோம்.

வழக்கமாக தியானத்திற்கு (Retreat) செல்லும்போது இத்தகைய அனுபவம் ஏற்படும்.

ஆனால் தியானம் முடிந்து வீட்  வீட்டிற்கு வரும்போது தியான அனுபவம் தியான அனுபவமாகவே போய்விடுகிறது.

வாழ்க்கை அனுபவமாக மாறுவதில்லை.

வாழ்த்கை அனுபவமாக மாறினால் நாம் இயேசுவைப் போலல்ல, இயேசுவாகவே வாழுவோம்.

அதாவது நாம் வாழ மாட்டோம், இயேசு நம்மிடம் வாழ்வார்.

நமது ஒவ்வொரு நாளையும் ஆரம்பிக்கும்போதும்,

"விண்ணகத் தந்தையே, 

இன்று முழுவதும், எனது விருப்பப்படி அல்ல, 

உமது விரும்பப்படியே நடப்பேன், 

அதற்கு வேண்டிய வரம் தாரும்" 

வேண்டுவதோடு, இறைவனின் சித்தத்திற்கு முற்றிலும் பணிந்து நடப்போம்.

அன்றைய முழுவதும் நற்கருணை நாதருடன் கைகோர்த்து நடப்போம்.

அன்றைய நாள் முழுவதும் கிறிஸ்துவின் எளிமை, பரிவு, பணிவு, ஆத்ம தாகம் போன்ற பண்புகள் நம்மை வழிநடத்தும்.

ஏற்றதாழ்வு பார்க்காமல் எல்லோரையும் நேசிப்போம்.

நமக்கு எதிராக யார் குற்றம் செய்தாலும் மன்னிப்போம்.

நமக்கு தீங்கு செய்பவர்களுக்கும்  நன்மை செய்வோம்.

பிறர் வசதியாக வாழ நமது வசதிகளைத் தியாகம் செய்வோம்.

நமது சிந்தனையாலும், சொல்லாலும், செயலாலும் நற்செய்தியை அறிவிப்வோம்.

இதே போன்று நமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு நாளும் வாழ்ந்தால் நமது வாழ்க்கையே விசுவாச வாழ்க்கையாக மாறும்.

இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது ஆதித்திருச்சபையில் நற்கருணை நாதருக்காக

 தங்கள் உயிரையே தியாகம் செய்த வேதசாட்சிகள் நினைவுக்கு வருகிறார்கள்.

ரோமை சாம்ராஜயத்தை ஆண்டு வந்த நீரோ போன்ற கொடுங்கோல் மன்னர்கள் காலத்தில்

கிறிஸ்தவர்கள் ஈவு இரக்கம்  இரக்கம் இன்றி கொல்லப்பட்டார்கள்.

கிறிஸ்தவர்கள் கிறிஸ்துவை மறுதலித்து வாழ்வதை விட கிறிஸ்துவுக்காத உயிரைத் தியாகம் செய்வதே மேல்

என்று,

ஆயிரக் கணக்கானோர் கிறிஸ்துவுக்காக உயிரைத் தியாகம் செய்தார்கள்.

உயிருக்குப் பயப்படாமல் திவய பலி பூசை கண்டார்கள். நற்கருணை நாதரை ஆன்மீக உணவாக உண்டார்கள்.

நற்கருணை நாதர் கொடுத்த தைரியத்தில் பயப்படாமல் விசுவாசத்தை வாழ்ந்து வந்தார்கள்.

நற்கருணை நாதருக்காத உயிரைக் கொடுத்த தார்சிஸ் என்ற சிறுவன் என் நினைவுக்கு வருகிறான்.

அவர்களோடு நம்மை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறேன்.

இன்று உலகம் முழுவதையும் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருப்பது கொரோனா வைரஸ் மன்னன்.

அவனது கொடுங்கோன்மைக்குப் பயந்து,

அவன் நம்மைக் கொன்று விடுவான் என்று பயந்து,

உயிர் வாழ்வதற்காக

திருப்பலி காணாமல், திருவிருந்து அருந்தாமல் வீட்டிற்குள்ளேயே முடங்கிக் கிறோம்.

என்னுடைய இயலாமையை நினைக்கும் போது என் மேலே எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது.

 ஆனாலும், இது ஒரு சவால் ஆன காலம்.

சாத்தான் நம்மைப் பார்த்து சவால் விடுகிறது:

. "சாதாரண காலத்தில் உன்னுடைய ஞானத் தந்தையர்களுடைய நேரடி மேற்பார்வையில் விசுவாசத்தை வாழ்ந்தாயே.

இப்போ தனியாக வீட்டில் இருந்து விசுவாசத்தை வாழ்ந்து காண்பி பார்க்கலாம்."

கொரானா மன்னன் ஆட்சியில் சாத்தான் கொஞ்சம் விளையாடிக் காண்பிக்கும்.

சாதாரண காலத்தில் நமக்கு ஆலோசனை நல்கி, ஞான வாழ்வில் வழிநடத்தி வந்த பங்குச் சாமியாரோடு நேரடியாக பேச முடியாதது கொஞ்சம் கஸ்டம் தான்.

Phone மூலம் confidential ஆன ஆன்மீக விஷயங்களைப் பேச முடியாது.

சாத்தான் அதன் அடிப்படையில்தான் சாத்தான் சவால் விடுகிறது.

ஆனாலும் உறுதிப்பூசுதலின்போது பரிசுத்த ஆவி தந்த திடம் நம்மோடுதான் இருக்கிறது.

அதைத் தந்த பரிசுத்த ஆவியும்  நம்மோடுதான் இருக்கிறார்.

 நம்மை பொறுத்த மட்டில்  நம்முடைய விசுவாசத்தின்  ஆழத்தை வீரத்தோடு காண்பிக்க வேண்டிய நேரம் இது.

 யாருடைய உதவி இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் 

 பரிசுத்த ஆவியின் உதவி இருந்தால் எதையும் சாதித்துக் காட்டலாம் என்பதை  எண்பிப்பதற்கு  நமக்கு கிடைத்த சந்தர்ப்பம் இது.

அது மட்டுமல்ல,

கீழ்ப்படிதலை விட மேலான புண்ணியம் எதுவும் இல்லை என்பதை நாம் உணர்வதற்காக 

இறைவன் தந்த சந்தர்ப்பம் இது.

 இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் நமது ஞான மேய்ப்பர்களின் சொல்லுக்கு கீழ்ப்படிந்து நடப்பதே இறைவனின் முன்னிலையில் மிக பெரிய சாதனை.

கீழ்ப்படியாமை லூசிபெரைச் சாத்தானாக்கியது.

 கீழ்ப்படிதல் நம்மை புனிதராக்கும்.

விசுவாசத்தைத் திடமாக வாழ வேண்டிய சந்தர்ப்பத்தைத் தந்த இறைவன்,

அதற்கான உதவிகளையும் செய்திருக்கிறார்.

முன்பு பங்குச் சாமியாரின் பிரசங்கத்தை மட்டும் கேட்டு வந்தோம்.

இப்போது Youtube மூலமாக எத்தனை சுவாமிமார்களின் பிரசங்கங்களை வேண்டுமானாலும், 

எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் கேட்கலாம். பயன் பெறலாம்.

இது இறைவன் தந்த உதவி. 

இருந்தாலும் திருப்பலி காண முடியாததும், திருவிருந்து அருந்த முடியாததும் ஒரு குறைதான்.

அது இறைவனே அனுமதித்திருக்கும் குறை.

இறைவன் எதைச் செய்தாலும் நமது நன்மைக்கே என்று ஏற்றுக் கொண்டால் அதுவே ஒரு புண்ணியம்.

அது மட்டுமல்ல ஜெபமும், தவமும் செய்யவும், 

உதவி தேவைப்படும் அயலானுக்கு வேண்டிய உதவி செய்யவும் 

இறைவன் சந்தர்ப்பத்தை ஏற்படுத்தித் தந்திருக்கிறார்.

சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்வோம்.

எந்த சூழ் நிலையிலும் நமது விசுவாசத்தை வாழ்வோம்.

வெற்றியோடு விண்ணகம் புகுவோம்.

லூர்து செல்வம்.

"நானே வானினின்று இறங்கிவந்த உயிருள்ள உணவு." (அரு. 6:51)

"நானே வானினின்று இறங்கிவந்த உயிருள்ள உணவு." (அரு. 6:51)

********************************

 இயேசு  இறை மகன். 

அவர் எப்போதும், எங்கும் இருக்கிறார், அரூபியாக.

நம்மைப் பாவத்திலிருந்து மீட்க மனிதன் ஆனபோது மனிதனாக நம்மோடு 33 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்.

அந்த 33 ஆண்டுகளும் நமது ஊனக்கண்களால் அவரைப் பார்த்தோம், காதுகளால் அவர் சொன்னதைக் கேட்டோம். நமது வாய்களால் அவரோடு பேசினோம். கைகளால் அவரைத் தொட்டு உணர்ந்தோம்.

33 ஆண்டுகள் கழித்து அவர் ஆன்ம சரீரத்தோடு விண்ணகம் எய்தினார்.

அவர் விண்ணகம் எய்திய பின், 

உலகில் வாழ்ந்தபோது நாம் அவரைப் பார்த்தது போல பார்க்க முடியாது, கேட்க முடியாது, பேசமுடியாது, தொட முடியாது.

ஏனெனில் விண்ணகம் அரூபிகளின் உலகம், (Spiritual world)

நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது சடப்பொருள் உலகம். (Material World)

ஆனாலும் 2020 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நமமைப் போல நம்மோடு வாழ்ந்த அதே இயேசு

இப்போதும் நம்மோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்,

வெறும் ஞாபகத்தில் அல்ல,

உண்மையாகவே, உயிரோடு.

அன்னைமரியின் வயிற்றில் உற்பவித்த அதே உடலோடும், (the very Same body), அவரது ஆன்மாவோடும்

நம்மோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

"இதோ! நான் உலக முடிவுவரை எந்நாளும் உங்களோடு இருக்கிறேன்."

(மத். 28:20)

விண்ணகம் எய்து முன் சீடர்களிடம் கூறிய வார்த்தைகள்.

தேவ சுபாவத்தில் நித்திய கால இருப்பதை இங்கு அவர் குறிப்பிடவில்லை. 

ஏனெனில்

 தேவ சுபாவத்தில் அவர் நித்தியர். 

உலக முடிவுக்குப் பின்னும் நித்திய காலமாக நம்மோடு தான் இருப்பார்.

அதை Special ஆகச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அவரது வார்த்தைகளை விளக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால்:

"இறைமகனாகிய நான் உங்களை பாவத்திலிருந்து  மீட்பதற்காக மனிதனாகப் பிறந்தேன்.

மீட்புப் பணிக்காக பாவப் பரிகாரத்தைச் செய்து விட்டேன்.

ஆயினும் மீட்புப் பணி உலகம் முடியும் வரை தொடரும்.

அப்பணியைத் தொடர்வதற்காகத்தான் உங்களை அனுப்புகிறேன்.

உங்கள் காலத்திற்குப் பின் அப்பணியை உங்களுடைய வாரிசுகள் செய்வார்கள்.

நான் விண்ணகம் சென்று விட்டாலும்,

தொடர்ந்து உங்களோடும், உங்கள் வாரிசுகளோடும் உலகம் முடியுமட்டும் இருப்பேன்.

வெறும் ஞாபகத்தில் அல்ல,

உண்மையாகவே, உயிரோடு"

"விண்ணகம் சென்றபின் எப்படி ஆண்டவரே எங்களோடு இருப்பீர்?" என்று சீடர்கள் கேட்கவில்லை.

ஏனெனில் எப்படி இருப்பார் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும்.

எப்படித் தெரியும்?

நம்மவர்களில் அநேகர் நற்செய்தியை வாசிக்கும்போது ஏதோ நாடக வசனங்களை வாசிப்பதுபோல் வாசிக்கிறார்ள்கள்.

நாடகத்தில் வரும் பாத்திரங்கள் எழுதிக் கொடுக்கப்பட்ட வசனங்களை அப்படியே பேசுவார்கள்.

அதிகமாகவும் பேசமாட்டார்கள், குறைவாகவும் பேசமாட்டார்கள்.

இயேசுவோடு சீடர்கள் மூன்று ஆண்டுகள் இருந்தார்கள்.

அவர் சென்ற விடமெல்லாம் கூடவே சென்றார்கள்.

இயேசு மக்களிடம் பேசிவிட்டு, சீடர்களோடு தனியாக இருக்கும்போது மக்களுக்குப் போதித்தவற்றை அவர்களுக்கு விளக்கினார்.

"தம் சீடருக்கோ தனியாக அனைத்தையும் விளக்குவார்."

(மத் 4:34)

எல்லா விளக்கங்களும் நற்செய்தியில் எழுதப்படவில்லை.

சீடர்கள் இயேசுவின் விளக்கங்களை உள்வாங்கி தாங்கள் மக்களுக்குப்  போதிக்கும்போது பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள்.

இவ்வாறு இயேசுவின் போதனைதான் திருச்சபையின் பாரம்பரியத்தை (Traditions) வழி நடத்தியது. 

திருச்சபையின் பாரம்பரியத்தை ஏற்றுக் கொள்ள மறுப்பவர்கள் இயேசுவின் போதனையைத் தான் ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறார்கள்.

இயேசு 

"நான் உலக முடிவுவரை எந்நாளும் உங்களோடு இருக்கிறேன்."

என்பதை எப்படி சீடர்கள் புரிந்து கொண்டிருப்பார்கள்?

"நானே வானினின்று இறங்கிவந்த உயிருள்ள உணவு. இதை எவனாவது உண்டால், அவன் என்றுமே வாழ்வான்." என்று இயேசு சொன்னபோது,

"நாம் உண்பதற்கு இவன் தன் தசையை எவ்வாறு அளிக்கக்கூடும் ?" 

என்று யூதர் தமக்குள் வாக்குவாதம் செய்தார்கள்.

இயேசுவோ உறுதியாகச் சொன்னார்,

"உண்மையிலும் உண்மையாக உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: 

மனுமகனின் தசையை உண்டு, அவருடைய இரத்தத்தைக் குடித்தாலொழிய உங்களுக்குள் உயிர் இராது."

ஆனால் இயேசுவின் வார்த்தைகளைப் புரிந்து கொள்ள முடியாத பல சீடர்கள் கூட,

 "இந்தப் பேச்சு மிதமிஞ்சிப்போகிறது, யார் இதைக் கேட்பார் ?" என்று சொன்னதோடு

பலர் அவரை விட்டுப் பிரிந்தனர்.

இயேசு பன்னிருவரை நோக்கி, "நீங்களும் போய்விட நினைக்கிறீர்களா ?" என்றார்.

 அதற்குச் சீமோன் இராயப்பர், "ஆண்டவரே, நாங்கள் யாரிடம் போவோம் ? முடிவில்லா வாழ்வு தரும் வார்த்தைகள் உம்மிடம்தானே உள்ளன.

நீரே கடவுளின் பரிசுத்தர்: இதை நாங்கள் விசுவசிக்கிறோம்: இதை நாங்கள் அறிவோம்"

இயேசுவின் வாரத்தைகளை அநேகர் நம்பாவிட்டாலும்

பள்னிருவர் இயேசுவின் வார்த்தைகளை விசுவசித்தனர்.

இந்நிகழ்ச்சிக்குப் பின்,

பன்னிருவருக்கும் இயேசு தன் உடலை எப்படி உணவாகத் தரப்போவதாக விளக்கிச் சொல்லியிருக்க மாட்டாரா?

கட்டாயம் விளக்கியிருப்பார்.

அப்ப ரசக் குணங்களுள் தன்னையே (literal ஆ) தரப்போவதாக விளக்கியிருப்பார்.

அவர்கள் தானே தாம் அப்ப ரசக் குணங்களில் ஆன்ம, சரீரத்தோடு உண்மையிலேயே இருப்பதற்கு

 தான் பயன் படுத்தப்போகும் குருக்களாக 

அவரால் திருநிலைப்படுத்தப்படப் போகின்றவர்கள்!

இன்றைய நமது குருமடங்களில் குருமாணவர்கள் (Seminarians) பெறும் பயிற்சி இதற்காகத்தானே!

அவர்கள் தேவ சாஸ்திரம் (theology) படிப்பது இதற்காகத்தானே!

அப்போஸ்தலர்களும் இறை மகனிடம் மூன்று ஆண்டுகள்

theology தானே கற்றார்கள்!

தேவனிடமே தேவசாஸ்திரம் கற்றார்கள்!

மூன்று ஆண்டு பயிற்சி முடிந்து பெரிய வியாழக்கிழமையன்று குருப் பட்டம் பெற்றார்கள்!

அவர் சர்வ வல்லப கடவுள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியுமாகையால், அவரது வார்த்தைகளை அவர்கள் விசுவசித்தார்கள்.

அதனால்தான் அவர் பாடுபடப் போவதற்கு முந்திய இரவில்,

இயேசு பன்னிருவரிடமும்,

"அப்பத்தை எடுத்து, நன்றிகூறி, பிட்டு, அவர்களுக்கு அளித்து, " இது உங்களுக்காக அளிக்கப்படும் என் உடல். இதை என் நினைவாகச் செய்யுங்கள் "

அவ்வாறே, உணவு அருந்தியபின் கிண்ணத்தை எடுத்து, "இக்கிண்ணம் உங்களுக்காகச் சிந்தப்படும் என் இரத்தத்தினாலாகும் புதிய உடன்படிக்கை."

என்று சொன்னபோது

அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

 ஏனெனில் இயேசு  தன் உடலையும், தன் இரத்தத்தையும் எப்படி உணவாகத் தருவார் என்ற விபரத்தை ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறார்.

"இதை என் நினைவாகச் செய்யுங்கள்" 

என்று சொன்ன போது திருப்பலி நிறைவேற்ற வேண்டிய குருத்துவத்தை சீடர்களுக்கு அளிக்கிறார்.

அதன் விபரத்தையும் தன் சீடர்கள்களுக்கு விளக்கியிருப்பார்.

"அது பைபிளில் எங்கே இருக்கிறது?" என்று கேட்டால் அது அறியாமை.

ஏனெனில் ஒரு நல்ல ஆசிரியர் என்ன செய்வார் என்று ஆசிரியப் பணி புரிவோருக்குத் தெரியும்.

வகுப்பில் பாடங்களை விளக்குவதற்கு ஆசிரியர்களுக்கு போதிய நேரம் கிடைக்காவிட்டால்

Special Class வைத்தாவது விளக்கம் கொடுப்பார்கள்.

இயேசு நல்ல ஆசிரியர்.

வசனங்கள் பேசிவிட்டுப் போக உலகிற்கு வரவில்லை. 

போதிக்க வந்தார். 

தன் பெயரால் தன்னைப் பற்றி போதிக்கப் போகிறவர்களுக்குத் தன் போதனைகளுக்கு எப்படி விளக்கம் கொடாதிருந்திருப்பார்?

பள்ளிக்கூடம் சென்று ஆசிரியர்களிடம் பாடம் கற்றவர்களுக்கு இது புரியும்.

குருத்துவத்தைப் பற்றியும். திவ்ய பலியைப் பற்றியும், திவ்ய நற்கருணையைப் பற்றியும்  இயேசு நன்கு தன் சீடர்களுக்கு விளக்கியிருந்ததால்தான்,

 சீடர்களும், 

அவர்கள் கையால் குருப் பட்டம் பெற்றவர்களும்,

 திருச்சபையின் ஆரம்பம் முதலே

அப்பம் பிட்குதலிலும்,

 செபிப்பதிலும் நிலைத்திருந்தார்கள்.

அப்பம் பிட்குதல்தான் திருப்பலி.

"இவர்கள் அப்போஸ்தலர்களின் 

படிப்பினையைக் கேட்பதிலும்,

 நட்புடன் உறவாடுவதிலும்,

 'அப்பம் பிட்குதலிலும்,'

 செபிப்பதிலும்

 நிலைத்திருந்தார்கள்."

(அப்.2:42)

ஆக,

திவ்ய நற்கருணையில் இயேசு உண்மையிலேயே (really) தன் உடல், ஆன்ம, சரீரத்தோடு இருக்கிறார்.

திவ்ய நற்கருணை மூலமாக இயேசு உலகம் முடியும் மட்டும் நம்மோடு இருப்பார்.

திவ்ய நற்கருணை மூலமாக இயேசு தன்னையே நமது ஆன்மீக உணவாகத் தருகிறார்.

இது நமது விசுவாசம்.

எல்லோரும் விசுவசிக்கிறோம்.

விசுவசிக்கிறபடி திருப்பலிக்குப் போகிறோம். திவ்ய நற்கருணையில் அவரையே உணவாகப் பெறுகிறோம்.

ஆனால்,

நமது விசுவாசம் நமது வாழ்வாகியிருக்கிறதா?

Are we living our Faith?

(தொடரும்)

லூர்து செல்வம்.

உண்மையான கிறிஸ்தவஆன்மீகம் (genuine Christian Spirituality) எப்படி இருக்கும்?

உண்மையான கிறிஸ்தவ

ஆன்மீகம் (genuine Christian Spirituality) எப்படி இருக்கும்?

*********************************

ஆன்மீக வாழ்வு என்றாலே ஆன்மாவை சார்ந்த வாழ்வு என்பது புரிகிறது.

இது ஆன்மாவிற்காக வாழும் வாழ்வு,

அதாவது நமது ஆன்மா எந்த நோக்கத்தோடு படைக்கப் பட்டதோ,

 அந்த நோக்கத்திற்காக  நாம் வாழும்  வாழ்வு.

ஆன்மா படைக்கப்பட்டது நமது உடலுக்கோ,  உலகத்திற்கோ    சேவை செய்வதற்காக அல்ல.

இறைவன் ஒருவருக்கு பணி செய்வதே ஆன்மீக வாழ்வின் நோக்கம்.

இறைமகன் இயேசுவால் மீட்கப்பட்டு அவரது  வழிநடத்துதலின்படி செயல்பட்டுக் 'கொண்டிருப்பதால் நமது ஆன்மீகம் கிறிஸ்தவ ஆன்மீகம். 

நமது ஆன்மீகம் கிறிஸ்தவ ஆன்மீகத்தைப் போல தோற்றம் அளித்தால் மட்டும் போதாது

 உண்மையான கிறிஸ்தவ ஆன்மீகமாக இருக்க வேண்டும்.

 மாணவர்கள் ஒரு பள்ளியின் சீருடை அணிந்திருப்பதால் மாணவர்கள் போல தோற்றம் அளிப்பார்கள். 

ஆனால் தோற்றம் மட்டும் அவர்களை மாணவர்கள் ஆக்கிவிட முடியாது.

 அவர்கள் மாணவர்கள் செய்ய வேண்டிய கடமையை சீராக செய்தால்  மட்டும் உண்மையான மாணவர்கள் ஆவார்கள்.

 அதுபோல ஞானஸ்நானம் பெற்று, ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில்

 கோவிலுக்குச் சென்று வருதால் மட்டும்  கிறிஸ்தவர்களாக முடியாது.

ஆன்மாவில் உண்மையான கிறிஸ்தவர்களாக வாழ்ந்தால் மட்டுமே அவர்கள் உண்மையான கிறிஸ்தவர்கள்.

 உண்மையான கிறிஸ்தவ

ஆன்மீகம் (genuine Christian Spirituality) எப்படி இருக்கும்?

1.உண்மையான விசுவாசம்.

உண்மையான விசுவாசம்தான் கிறிஸ்தவ ஆன்மீகத்தின் அடிப்படை.

விசுவாசம் விசுவாசப் பிரமாணத்தைச் சப்தமாகச் சொல்லுவதில் அடங்கியிருக்கவில்லை.

விசுவாச சத்தியங்களை வாழும்போது தான் நம்முடைய விசுவாசத்தின் அளவு நமக்கு தெரியும்.

ஒரு உதாரணத்தை எடுத்துத் கொள்வோம்:

' "பரலோகத்தையும், பூலோகத்தையும் படைத்த எல்லாம் வல்ல பிதாவாகிய சர்வேசுரனை விசுவசிக்கிறேன்." .

ஒவ்வொரு நாளும் ஜெபமாலை சொல்லும் போதெல்லாம் இந்த

 விசுவாசப் பிரமாணத்தைச் சப்தமாக சொல்லுகிறோம்.

இதனால் கடவுளை

 நமது விண்ணகத் தந்தையாக ஏற்றுக் கொள்கிறோம்.

 

அவர் சர்வவல்லவர் என்றும்

ஏற்றுக் கொள்கிறோம்.

 இந்த ஏற்பு வாயில் வார்த்தையாக மட்டும் இருக்கிறதா?

அல்லது வாழ்க்கையாகவும் இருக்கிறதா? 

ஒரு சாதாரண மனிதக் குழந்தை தாயின் கையில் இருக்கும்போது எதற்கும் அஞ்சுவதில்லை.

நாம் சர்வ வல்லப   கடவுளின் கையில் இருக்கிறோம் என்று தெரிந்தும்

 நாம் எத்தனை முறை என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் பயந்து சாகிறோம்?

நமது தந்தை என்ன செய்தாலும் நமது நன்மைக்காகத்தான் செய்கிறார் என்று விசுவசித்தும்,

  நடப்பதை ஏன் ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறோம்?

"நித்திய சீவியத்தை விசுவசிக்கிறேன்."

இறந்தபின் இறைவனோடு நிலைவாழ்வு நமக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்று நாம் விசுவசித்தால் 

ஏன் இறக்க பபயப்படுகிறோம்?  

நம்முடைய விசுவாசம் உதட்டளவில்தான் இருக்கிறது, வாழ்வாக  இல்லை.

 விசுவாசம் வாழ்வாக மாறினால்தான் நமது ஆன்மீக வாழ்வு உண்மையான ஆன்மீக வாழ்வாக இருக்கும்.

விசுவாசம் இறைவனின் பராமரிப்பிலும் கட்டளைகளிலும் நம்பிக்கை கொள்ள செய்யும்.

-

உண்மையான கிறிஸ்தவ ஆன்மிகத்தின் ஆரம்பமும் வழிநடத்துவதும் விசுவாசம் தான்.

 நம்மிடம் உண்மையான விசுவாசம்  இருந்தால்

இறைவனின் பரமரிப்பில் நமக்கு இருக்கும் நம்பிக்கை

 எதிர்காலத்தின் மட்டில் நம்மிடம் உள்ள பயத்தை எல்லாம் அகற்றிவிடும்.

நமது ஆன்மீகப் பயணத்தை விசுவாசம் தந்த தன்னம்பிக்கையோடு தொடர்வோம்.

2. உண்மையான கிறிஸ்தவம் தூய்மையான இதயத்தில் ஆரம்பிக்கிறது.

 இதயம் அன்பின் இருப்பிடம், அதாவது நமது மீட்பராகிய இயேசுவின் இருப்பிடம்.

இயேசு  தூயவர், ஆகவே அவர் வாழும் நமது இருதயமும் தூய்மையின் இருப்பிடமாக இருக்க வேண்டும்.

"தூய உள்ளத்தோர் பேறுபெற்றோர், ஏனெனில், அவர்கள் கடவுளைக் காண்பர்." (மத். 5:8)

பாவம் இல்லாத இதயம் தூய இதயம்.

ஆனாலும் நமது ஆன்மீக வாழ்வு தூய்மையான இதயத்தோடு நின்று விட கூடாது.

இதயத்தை தூய்மைப் படுத்துவதோடு நின்றுவிடுவது

 விவசாயி நிலத்தை பண்படுத்துவதோடு நின்றுவிடுவதற்குச்  சமம்.

 பண்படுத்தப்பட்ட நிலத்தில் பயிர் செய்யவேண்டும்.

 பயிர் செய்யாவிட்டால் பண்படுத்தியதால் மட்டும் விவசாயிக்கு என்ன ஆதாயம்?

அன்பு இரக்கம் (mercy) உள்ளது.

இரக்கம் இறை மகனையே பூமிக்கு இழுத்து வந்தது.

இரக்கத்தைச் செயலில் காட்டவே இறைமகன் மனிதன் ஆனார்.

நாம் அவரது சீடர்கள்.

  நமது இரக்கமும் செயல் வடிவம் பெற வேண்டும்.

இதயத்தில் உள்ள அன்பு இரக்கச் செயல்களாக (deeds of mercy) வெளிப்படும் போது தான் 

நாம் இயேசுவின் சீடர்களாகச் செயல்படுகிறோம்.

  இயேசு ஒரு செயல்வீரர்.

 போதனையாளர் மட்டுமல்ல, சாதனையாளர்.

 நாமும் கிறிஸ்துவின் உண்மையான சீடர்கள் என்றால்  

அவரை போலவே

நமது அன்பை இரக்கச் செயல்களாக மாற்ற வேண்டும்,

"எங்கள் வீட்டில் மின்சாரம் இருக்கிறது, ஆனால் bulb எரியாது, T.V. ஓடாது, fan சுற்றாது, மோட்டார் ஓடாது" என்றால் எப்படி?

மின்சாரம் இருந்தும்

பயனில்லை.

இரக்கச் செயல்கள் இல்லாத ஆன்மீகம்

பயன்படுத்தப்படாத மின்சாரம்,

 பயிரிடப் படாத நிலம். 

உள்ளத்தில் விசுவாசம் இருக்கலாம். நிறைய பைபிள் அறிவும் இருக்கலாம். தியானம், செபம் இருக்கலாம்.

ஆனால் செயல் இல்லாத ஆன்மிகம் உயிரில்லாத உடல்.

 எந்த அளவிற்கு நமது ஆன்மா இரக்கச் செயல்களில் ஈடுபடுகிறதோ அந்த அளவிற்கு நமது ஆன்மீகம் உண்மையான கிறிஸ்தவ ஆன்மீகமாக இருக்கும். 

பசித்தோருக்கு உணவு கொடுத்தல்,

உடை அற்றோருக்கு உடை கொடுத்தல்,

 நோயாளிகளைச் சந்தித்தல்,

 தேவைப் படுவோருக்குத் தேவையானதைக் கொடுத்து உதவுதல்,

அழுவோருக்கு ஆறுதல் கூறுதல்

இவை  நாம் செய்யக்கூடிய இரக்கச் செயல்களில் சில.

 3. நமது ஆன்மீகத்திற்கு உயிர் கொடுப்பது கடவுளின் அருள்.

இயேசுவின் அருளால்  உந்தப்பட்டு நடை போடும் ஆனமீகமே உண்மையான  கிறிஸ்தவ ஆன்மீகம்.

இருட்டான இடத்தில் ஒளி 

பரவும்போதுதான் எந்த எந்த பொருள் எங்கெங்கு  இருக்கிறது என்பது  நமக்குத் தெரியவரும்.

ஆன்மீக வாழ்வுக்குத் தேவையான என்னென்ன ஆற்றல்கள் நமது இதயத்தில் இருக்கின்றன என்பதை இயேசுவின் அருள் தான் நமக்கு தெரியவைக்கும்.

அந்த ஆற்றல்களுக்கு உயிர் கொடுத்து செயல்பட வைப்பதும் இறையருள்தான்.

இறைவனுடைய அருள்தான் பாவ வாழ்க்கையிலிருந்து

 கிறிஸ்துவின் போதனையின் அடிப்படையிலான வாழ்க்கையைப் பிரித்து காட்டுகிறது.

 எப்படி வாழ்வது கிறிஸ்துவுக்கு  ஏற்ற வாழ்வு என்பதை நமக்கு புரியவைக்கிறது.

இறையருள் நம்மை நமது ஆன்மீக தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பி விடுகிறது.

பாவ வாழ்க்கையின்போது நாம் பின்பற்றிய விழுமியங்கள் (values) வெறுமை ஆனவை, (empty) வீணானவை (Vain)

 பொருளற்றவை (meaningless) என்பதை புரியவைக்கிறது.

அறிவைத் தேடுவதும்,

 உணவை தேடுவதும்,

வசதியான வாழ்க்கையை தேடுவதும்,

 தன்னிலேயே கெட்டவை அல்ல.

 அறிவு இல்லாமலும், உணவு இல்லாமலும், வசதி இல்லாமலும் யாராலும் வாழ முடியாது.

ஆனால் இறை அன்பையும் புண்ணிய வாழ்வையும் தியாகம் செய்துவிட்டு 

இவற்றின் பின்னால் சென்றால்

அதாவது, இறைவனை ஒதுக்கி விட்டு

அறிவுக்காகவும், உணவுக்காகவும், வசதிக்காகவும் மட்டும் வாழ ஆரம்பித்தால்

இவை கடவுளின் இடத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொள்கின்றன.

அதாவது  இவைகள் கடவுளுக்குப் பதிலாக நாம் ஆராதிக்கும் விக்கிரகங்களாக மாறிவிடுகின்றன.

நாம் கிறிஸ்துவில் வாழாதபடி நம் கைகளில் விலங்கு மாட்டி  விடுகின்றன.

 நாம் கிறிஸ்துவிடம் போகாதபடி  நம்மை தங்களோடு சங்கிலிகளால்  கட்டிப்போட்டு விடுகின்றன.

 ஆகவே எந்த உலகம் சம்பந்தப்பட்ட பொருளையும்

 இயேசுவுக்காக, 

இயேசுவின் மகிமைக்காக,

 நற்செய்தியைப் பரப்புவதற்காகப் பயன்படுத்தினால் 

அவை நமது நமது ஆன்மீக வாழ்வுக்கு உதவியாய் இருக்கின்றன.

வெறும் உலக இன்பத்திற்காகப் பயன்படுத்தினால்  அவை 

ஆன்மீக வாழ்வுக்கு எதிரானவை.

If we use material things for the glory of God, our spirituality is genuine.

But, if we use them at the expense of God, we have no spirituality.

வாழ்வாக மாறும் விசுவாசம்,

நமது அயலானுக்கு நாம் செய்யும் இரக்கச் செயல்கள், நம்மை வழிநடத்தும் இறை அருள் ஆகியவையே நமது ஆன்மீகத்தை உண்மையான கிறிஸ்தவ ஆன்மீகமாக மாற்றுகின்றன.

லூர்து செல்வம். 

"உங்கள் பேச்சு, "ஆம் என்றால், ஆம்: இல்லை என்றால், இல்லை" என்று இருக்கட்டும். ''(மத். 5:37)

"உங்கள் பேச்சு, "ஆம் என்றால், ஆம்: இல்லை என்றால், இல்லை" என்று இருக்கட்டும். ''

(மத். 5:37)

*******************************

இறைவன் நம்மோடு பேசும் மொழி நமது உள்ளத்தில் தோற்றுவிக்கும் உள் தூண்டல்கள்தான். (Inspirations)

மனிதனாகப் பிறந்த இறை மகன் பாவம் தவிர

 எல்லா மனிதப் பண்புகளையும்,

  பலகீனங்களையும் தனதாக்கிக் கொண்டார்.

ஆகவேதான் இயேசு மனித மொழியிலேயே பேசினார்.

மனித மொழியை மனிதன் எப்படிப் பயன்படுத்தினானோ அப்படியே இயேசுவும் பயன்

படுத்தினார்.

மனித மொழிக்கு

 அகராதி ரீதியான பொருள் (literal meaning), 

செய்தி (message) ரீதியான பொருள்

என இருவகைப் பொருள்கள் உண்டு.

பேசப்படும் சந்தர்ப்பத்தைப் (context) பொறுத்து உரிய பொருளை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

உதாரணத்திற்கு காலையில் அம்மா நம்மைப் பார்த்து,

"சாப்பாடு ரெடி, சாப்பிட வாங்க" என்று சொன்னால்,

அம்மா பயன்படுத்திய வார்த்தைகளுக்கு அகராதியில் என்ன பொருளோ அதன்படி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

We must take the meaning literally. 

சாப்பிடும்போது வளவள வென்று பேசிக்கொண்டு சாப்பிட்டால்

அப்பா, "வாயப் பொத்திக்கிட்டு சாப்பிடு" என்பார்.

இதை அகராதிப்படி பொருள் கொள்ளக கூடாது. அகராதிப்படி வாயைப் பொத்திக் கொண்டால் சாப்பிட முடியாது.

இங்கு செய்திப்படி பொருள் கொள்ள வேண்டும்.

அப்பா தரும் செய்தி, "பேசாமல் சாப்பிடு."

இயேசு மனித மொழியைப் பேசியதால் அவரது சொற்களில் 

literal meaning ம் இருக்கும்,

message meaningம் இருக்கும்.

எடுக்க வேண்டிய பொருளை எடுக்க வேண்டும்.

இன்றைய வாசகத்தில் ஆண்டவர்,

"உங்கள் பேச்சு, "ஆம் என்றால், ஆம்: இல்லை என்றால், இல்லை" என்று இருக்கட்டும். இதற்கு மிஞ்சினதெல்லாம் தீயவனிடமிருந்தே வருகிறது.''

இதை literal ஆ எடுத்துக் கொண்டால் நம்மால் ஒரு தடவைக்கு ஒரு வார்த்தைக்கு மேல் பேசமுடியாது.

இயேசு அந்த அர்த்தத்தில் கூற வில்லை.

"வளவள வென்று தேவை இல்லாததையெல்லாம் பேசாமல் உபயோகமான நல்ல விசயங்களை மட்டும் பேசுங்கள்.

தேவை இல்லாதவற்றைப் பேசும் போது தீயவன் (சாத்தான்) உள்ளே புகுந்துவிடுவான்.

அரட்டை அடிப்பவர்கள் தெரிந்தது, தெரியாதது, வேண்டியவர்கள், வேண்டாதவர்கள், நல்லது, கெட்டது etc. etc. என்று எதைப்பற்றி வேண்டுமானாலும் பேசுவார்கள்.

அரட்டைக்குள் அடங்காத உலக விசயம் எதுவும் இருக்காது.

கடவுளைக்கூட விட்டு வைக்க மாட்டார்கள்.

அரட்டையில் எதைப்பற்றி வேண்டுமானாலும் விமர்சிப் பார்கள்.

புகழ்ந்து பேசுவதைவிட குற்றம் காண்பதும், இகழ்வதும்தான் அதிகம் இருக்கும்.

வளவளப் பேச்சால் அவர்கள் செய்யும் பாவங்களுக்கு சாத்தான் தூபம் போட்டுக் கொண்டிருப்பான்.

பாவத்திற்குக் காரணமான அரட்டையைத் தவிர்த்துவிட்டு நல்ல விசயங்களை அளவோடு பேச வேண்டும்.

பேச்சைக் குறைத்து, செயல்களை அதிகரிக்க வேண்டும்.

நற்செய்தியைச் சொல்லால் அறிவிக்கும் போது அதற்கு எவ்வளவு நேரம் தேவையோ அவ்வளவு நேரம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் நற்செய்தியை வாழ்வதற்கு நேரக் கணக்கு கிடையாது.

வாழ்நாள் முழுவதும், ஒவ்வொரு வினாடியும் நற்செய்தியை வாழ வேண்டும்.

சாதனையாளர்கள் பேச்சைக் குறைத்து, செயலை அதிகரிப்பார்கள்.

அன்னைத் தெரசா தன் இறையன்பையும், பிறர் அன்பையும் வாழ்ந்தாள்.

நமக்கு முன்மாதிரிகையாக இயேசு மூன்று ஆண்டுகள் நற்செய்தியை அறிவித்தார்.

ஆனால் 33 ஆண்டுகள் தனது போதனையை வாழ்ந்தார்.

"உங்கள் பேச்சு, "ஆம் என்றால், ஆம்: இல்லை என்றால், இல்லை" என்று இருக்கட்டும்."

என்ற வார்த்தைகள் தரும் செய்தி,

''தேவையான நல்ல விசயங்களை மட்டும் பேசுங்கள்.

குறைவாகப் பேசுவதை நிறைவாக வாழ்ந்து காட்டுங்கள்."

"கடவுள் தம் மகனை உலகிற்கு அனுப்பியது அதற்குத் தீர்ப்பளிக்கவன்று, அவர்வழியாக உலகம் மீட்புப்பெறவே." (அரு.3.17)

"வானதூதர் அனைவரும் புடைசூழ மனுமகன் தம் மாட்சிமையில் வரும்போது மாட்சி அரியணையில் வீற்றிருப்பார்."

(மத். 25:31)

அருளப்பருடைய எழுத்துப்படி

இயேசு இவவுலகிற்கு வந்தது

"தீர்ப்பளிக்கவன்று."

மத்தேயுவின் எழுத்துப்படி இயேசு தீர்ப்பளிக்கிறார்.

"ஜீவியரையும், மரித்தோரையும் நடுத்தீர்க்க வருவார்"  என்று விசுவாசப் பிரமாணத்தில் கூறுகிறோம்.

இருவருடைய எழுத்திலும்,

நமது விசுவாசத்திலும்

முரண்பாடு இருக்கிறதா?

முரண்பாடு எதுவும் இல்லை.

இறைவார்த்தையை சரியாகப் புரிந்து கொள்ள அதை 'இறையன்பு' என்ற கண்ணைக் கொண்டு பார்க்க வேண்டும்

வார்த்தைகள் எதாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.

நமக்கு முக்கியம் நாம் அறிய வேண்டியது வார்த்தைகள்

சுமந்துவரும் செய்தி. (Message)

இறை வார்த்தைகள் சுமந்துவரும் செய்தி அன்பைச் சுமந்து வருவதாக இருக்கும்.

"கடவுள் தம் மகனை உலகிற்கு அனுப்பியது அதற்குத் தீர்ப்பளிக்கவன்று, அவர்வழியாக உலகம் மீட்புப்பெறவே."

 இந்த வசனம் அன்பை மட்டும் சுமந்து வருகிறது.

இறைவன் நீதி உள்ளவர்தான்.

அவர் நீதியை மட்டும் பயன்படுத்தியிருந்தால் ஆதாம், ஏவாளோடு மனுக்குலம் முடிந்திருக்கும்.

அன்பின் காரணமாகத்தான் மனுக்குலத்தை மீட்க மனிதன் ஆனார்.

"தம் மகனில் விசுவாசங்கொள்ளும் எவரும் அழியாமல், முடிவில்லா வாழ்வைப் பெறும்பொருட்டு அந்த ஒரேபேறான மகனையே அளிக்கும் அளவுக்கு கடவுள் உலகின்மேல் அன்புகூர்ந்தார்."

(அரு. 3:16)

நாம்  முடிவில்லா    வாழ்வைப் பெறும்பொருட்டுதான் இறைமகன் மனிதன் ஆனார்.

அன்பைச் சுமந்து வரும் வசனத்திற்கு literal ஆகவே பொருள் கொள்ள வேண்டும்.

ஆகவே இயேசு நமக்கு தீர்ப்பு அளிக்க வரவில்லை.

அப்படியானால் மத்தேயுவின் வசனத்தை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது?

கடவுள் நமக்கு இரண்டு அன்புக் கட்டளைகள் கொடுத்திருக்கிறார்.

1 எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இறைவனை நேசி.

2. உன்னை நேசிப்பதைப் போலவே உன் அயலானை நேசி.

இக்கட்டளைகள்படி நடப்பவர்கள் மீட்புப் பெறுவார்கள்.

இப்போது ஒரு சிறிய ஒப்புமை.

பள்ளிக் கூடத்தில் மாணவர்கள் படிப்பது இறுதித் தேர்வில் வெற்றி பெறுவதற்காகத்தான்,

 (to pass),

தோற்றுப்போக அல்ல. 

(not to fail)

மீட்புப் பெற இறைவன் கட்டளை கொடுத்திருப்பது போல,

மாணவர்கள் வெற்றி பெற பள்ளிக்கூடம் ஒரு கட்டளை  கொடுத்திருக்கிறது.

"வெற்றி பெற வேண்டுமென்றால் தேர்வில் 35 அல்லது அதற்கு மேல் சதவீத மதிப்பெண் பெற வேண்டும்.

எல்லா மாணவர்களுக்கும் ஆசிரியர் பாடம் நடத்துகிறார்.

தேர்வில் ஒரு மாணவன் 30 சதவீத மதிப்பெண் பெறுகிறான்.

 

35 மதிப்பெண்களுக்கு மேல் பெற்ற மாணவர்கள் வெற்றி பெற்றதாகவும்,

30 மதிப்பெண்கள் பெற்றவன் தோல்வி அடைந்ததாகவும் தலைமை ஆசிரியர் அறிவிக்கிறார்.

(அறிவிக்கிறார், தீர்ப்பு அளிக்க வில்லை)

தோற்றவன் தான் ஒழுங்காகப் படியாததால் தோற்றான்.

பள்ளிக்கூடம் அவன் தோல்வியை அறிவிக்கிறது, அவ்வளவுதான்.

அவன் வெற்றி பெற பள்ளிக்கூடம் உழைத்தது.

அவன் சரியாகப்படியாமல்

தனக்குத்தானே தோல்வியைத் தேடிக்கொண்டான்.

இப்போது மத்தேயுவுக்கு வருவோம்.

மத்தேயு இறுதித் தீர்ப்பு (final Judgement) பற்றி பேசுகிறார்.

தீர்ப்பு என்பது மனித மொழி.  குற்றம் சாட்டப்பட்டவனை நீதிபதி விசாரித்து,

அவன் குற்றவாளியா, இல்லையா என்பதைக் கண்டறிந்து,

குற்றவாளியாக இருந்தால் தண்டனைத் தீர்ப்பும், இல்லாவிட்டால் விடுதலைத் தீர்ப்பும் வழங்குவார்.

இது உலக தீர்ப்பு முறை.

தீர்ப்பு என்ற சொல்லுக்கு 

உலக ரீதியாக என்ன பொருள் உண்டோ,   

அதே பொருள்  ஆன்மீக ரீதியாகப் பொருந்தாது.

உலக நீதிமன்றத்தில் அன்புக்கு இடமில்லை.

இயேசு அன்பு மயமானவர்.

அன்பு பாவங்களை மன்னிக்கும்.

அன்பு எதிரிகளையும் நேசிக்கும். 

அன்பு தீமை செய்தவர்களுக்கும் நன்மை செய்யும்.

அன்பு தண்டிக்காது.

நம்மை மீட்க வந்த இயேசு, 

தீர்ப்பிட வராத இயேசு

 யாருக்கும் தண்டனைத் தீர்ப்பிட மாட்டார்.

அது அவரது சுபாவத்திற்கு எதிரானது.

இப்போது பள்ளிக்கூட ஒப்புமையை ஞாபகத்துக்குக் கொண்டு வருவோம்.

மாணவன் fail ஆக வேண்டும் என்பது ஆசிரியரின் ஆசை இல்லை.

மாணவன் தன் சோம்பேரித் தனத்தால் தன்னைத்  தன்னைத் தானே fail ஆக்கிக் கொள்கிறான்.

அதேபோல்தான், ஆசிரியர் மாணவனுடைய வெற்றிக்காக உழைப்பதுபோல,

இயேசு நமது மீட்புக்காகப் பாடுபட்டார்.

ஆனால் தங்கள் சுதந்தரத்தை பயன்படுத்தி அவர் வேண்டாம் என்று தள்ளிவிட்டு பாவம் செய்பவர்கள்

தங்களைத் தாங்களே இயேசுவின் உறவிவிலிருந்து பிரித்துக் கொள்கிறார்கள்.

இயேசுவின் உறவிலிருந்து நித்திய காலமும்  பிரிந்திருப்பதுதான் நரகம்.

இயேசுவோடு நித்திய காலமும் இணைந்திருப்பது மோட்சம்.

மோட்ச நிலையில் பேரின்பம்.

நரக நிலையில் தாங்கமுடியாத நித்திய பெருந்துன்பம்.

மத்தேயு எழுதிய வசனங்களை  இறையன்பு என்ற கண்ணாடி மூலம் பார்க்க வேண்டும்.

அன்பின் மூலம் பார்த்தால் இயேசு நம்மைத் தீர்ப்பிட வரவில்லை என்பது புரியும்.

"ஜீவியரையும், மரித்தோரையும் நடுத்தீர்க்க வருவார்"  என்ற நமது விசுவாசப் பிரமாணத்தையும் இப்படித்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். 

இறந்தவுடன்  தனித்தீர்வையின்போதே 

அவரவர் தேர்ந்தெடுத்த நிலையை அடைந்து விடுவார்கள்.

பொதுத் தீர்வையிலும் அதைத்தான் செய்வார்கள்.

பொதுத் தீர்வை ஒரு வினாடியில் நடந்து முடிந்து விடும்.

The Church teaches that 

there is but one moment for the final judgment 

when the living and dead will be judged.

 There will be no period of time

 where the righteous are taken from the Earth while others remain behind.

(Catholic Answers)

 'Catechism of the Catholic Church says: 

679 

"Yet the Son did not come to

 judge, but to save and to give the life he has in himself.588 

By rejecting grace in this life, one already judges oneself,

 receives according to one's works, 

and can even condemn oneself for all eternity by rejecting the Spirit of love.

கத்தோலிக்க திருச்சபையின் ஞானோபதேசம் இவ்வாறு கூறுகிறது:

இறை மகன் (நம்மைத்) தீர்ப்பிட வரவில்லை. 

ஆனால்,

மீட்கவும், அவரிடம் இருக்கும் வாழ்வைத் தரவுமே வந்தார்.

இறைவன் தரும் அருளை வேண்டாமென்று தள்ளுபவன் தன்னைத் தானே தீர்ப்பிட்டுக் கொள்கிறான்.

அவனுடைய செயல்களுக்கு எது உரியதோ அதைப் பெற்றுக் கொள்கிறான்.

அன்பின் ஆவியானவரைப் புறக்கணிப்பவன், தன்னைத் தானே நித்தியத்துக்கும் குற்றவாளியென்று தீர்மானித்துக் கொள்கிறான்."

பைபிள் வசனங்கள் எல்லாம் சரியாகவே எழுதப்பட்டுள்ளன. 

 நாம் இயேசுவின் அன்பு என்னும் கண்ணாடி மூலம் அவற்றைப் பார்ப்போம்.

சரியாகப் புரிந்து கொள்வோம்.

லூர்து செல்வம்

.

தெய்வ பயமே ஞானத்தின் தொடக்கம்.The fear of the Lord is the beginning of wisdom.(பழமொழி.9:10)

தெய்வ பயமே ஞானத்தின் தொடக்கம்.

The fear of the Lord is the beginning of wisdom.

(பழமொழி.9:10)

*******************************

 பரிசுத்த ஆவியின் வரங்கள் இவ்வாறு பட்டியல் இடப்பட்டிருக்கின்றன.

ஞானம்,        Wisdom

 புத்தி,            understanding

விமரிசை,   counsel

அறிவு,         knowledge

திடம்,             fortitude

 பக்தி,            piety

 தெய்வபயம். Fear of the Lord

இதில் முதலில் வருவது ஞானம்.

இறுதியில் வருவது தெய்வபயம்.

ஆயினும் தெய்வ பயமே ஞானத்தின் தொடக்கம்.

நமது அனுபவங்களிலிருந்தும், பிறருடைய அனுபவங்களிலிருந்தும் நாம் நிறைய அறிவு,(knowledge) பெறுகிறோம்.

நமது அறிவைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள (to understand  Correctly   what we know)

ஞானம் (Wisdom) வேண்டும்.

ஞானம் இல்லாவிட்டால் நாம் பெற்ற அறிவைச் சரியாகப் பயன்படுத்த முடியாது.

சிலரிடம் கருவிகள் நிறைய (Instruments) இருக்கும்.

 ஆனால் எந்தக் கருவியை எதற்கு, எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்று தெரியாது.

பயன்படுத்தத் தெரியாவிட்டால் கருவிகள் இருந்தும் பயனில்லை.

தெரியாத்தனமாகத் தப்பாகப் பயன்படுத்திவிட்டால் ஆபத்தில் கூட முடியும்.

ஒரே Switch board ல் பத்து Switches இருந்து, எதை எதுக்குப் பயன் படுத்துவது என்று தெரியாமல் பயன்படுத்தினால் விபரீதங்கள் விளைய வாய்ப்புகள் உண்டு.

light Switch என்று நினைத்து ஒன்றைப் போடுவோம், 

fan ஓடி மேஜையின் மீதுள்ள பேப்பர்களை எல்லாம் பறக்க விட்டு விடும்.

எந்த அறிவை எதற்கு எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பதை நமக்குத் தெரியவைப்பது ஞானம்.

உலக சம்பந்தப்பட்ட ஞானம் உலக அறிவை உலக காரியங்களுக்குப் பயன்படுத்த உதவும்.

ஆன்மீக அறிவை மீட்புப் பாதையில் சரியாகப் பயன்படுத்த உதவுவது ஆன்மீக ஞானம்.

நமது  ஆன்மீக ஞானம் சரியாக இயங்க வேண்டுமானால் அதற்கு உயிராக இருக்க வேண்டியது தெய்வ பயம்.

நம்மிடம் தெய்வ பயம் இல்லாவிட்டால் நமது ஞானம் கடிவாளம் இல்லாத குதிரை மாதிரி, brake இல்லாத Car மாதிரி!

நம்மிடம் பக்தி (இறைவன் மேல் உள்ள அன்பு) இருந்தால் மட்டும் போதாது, 

அதோடு தெய்வ பயமும் வேண்டும்.

அதற்குப் பெயர் 'பயபக்தி'!

இப்போது ஒரு கேள்வி எழலாம்:

கடவுள் அன்பு மயமானவர்தானே, 

அன்பைப் பார்த்து ஏன் பயப்பட வேண்டும்?

தெய்வபயத்தின் தன்மையைப் புரிந்து கொள்ள காதலன் - காதலியின் காதலைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இருவரும் எந்த அளவுக்கு ஆழமாகக் காதலிக்கிறார்களோ அந்த அளவுக்குப் பயமும் இருக்கும்.

தங்களுடைய வார்த்தையாலோ, செயலாலோ ஒருவர் மனதை ஒருவர் புண்படுத்தி விடக்கூடாதே என்ற பயம்.

ஆகவே பேசும்போது மிகக் கவனகமாக வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்.

பேசும்போதோ, பழகும்போதோ  முகத்தில் கவலை தோன்றும் மாற்றம் தெரிந்தால்,

''ஏதாவது தப்பாகப் பேசிவிட்டேனா? தெரியாமல் பேசியிருந்தாலும் மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள், please."

என்று முகத்தைக் கவலையோடும், ஆவலோடும் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பார்கள்.

அன்பர் முகத்தில் மகிழ்ச்சி தெரிந்தால் மட்டுமே மகிழ்ச்சி அடைவார்கள்.

இந்த பயம்  

தான் நேசிப்பவரை எந்த விதத்திலும் புண்படுத்தி விடக்கூடாதே என்பதற்காகத்தான்.

அன்பு கலந்த பயம்.

Holy fear is love's fear, 

namely, the kind of fear that is inspired by love. 

It's a fear based upon reverence and respect 

for a person or a thing we love.

அளவற்ற அன்புடன் நம்மை நேசிக்கும் இறைவனின் மனதை  நமது பாவத்தினால் புண்படுத்தி விடக்கூடாதே என்ற பயம்.

அன்பை இழந்து விடக்கூடாதே என்ற பயம்.

அன்புத் தந்தையிடம் பாசமுள்ள மகனுக்குள்ள பயம்.

எஜமான் தண்டிப்பாரே என்று வேலைக் காரனிடம் உள்ள பயம் அல்ல.

Our fear for God is holy fear,

not Servile fear.

திவ்ய நற்கருணை முன் நாம் முழந்தால் படியிடுவது இயேசுவுக்கு நமது அன்பையும், மரியாதையையும் காட்ட.

நாம் மரியாதை இல்லாமல் நடந்து சர்வ வல்லவ, அன்பு மயமான கடவுளின் மனதைப் புண்படுத்தி விடக்கூடாதே என்ற அன்பு கலந்த பயம் இதில் இருக்கும்.

இறைவன் மீது  நாம் கொண்டிருக்கும்

பயம் கலந்த அன்பு தான்

'பயபக்தி.'

ஆசிரியரிடம் மாணவர்கள் கொண்டுள்ள அன்பை 'குருபக்தி' என்போம்.

கணவன் மனைவியிடையே உள்ள அன்பை 'பதிபக்தி'

என்போம்.

இறைவன்பால்  நாம் கொண்டுள்ள அன்பை "பயபக்தி" என்போம்.

குருபக்தியில் குரு இருக்கிறார்,

பதிபக்தியில்  பதி இருக்கிறார்,

ஆனால்

பயபக்தியில் கடவுள் இல்லையே என்று நினைக்க வேண்டாம். பயபக்தி கடவுளுக்கு மட்டுமே உரியது.

ஒருவன் பயபக்தி உள்ள பையன் என்று சொன்னாலே கடவுள் மீது பயமும், பத்தியும் உள்ளவன் என்று தான் அர்த்தம்.

இப்போது ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு பைபிள் இருக்கிறது.

நிறைய பேரிடம் பைபிள் அறிவும் நிறைய இருக்கிறது.

அப்படி இருந்தும் இயேசு போதித்த அன்பும், சமாதானமும் மக்களிடையே இல்லை என்றால் என்ன அர்த்தம்?

மக்களுக்கு தெய்வபயம் இல்லை என்று அர்த்தம்.

பரிசுத்த ஆவியிடம் உடல் சுகம் கேட்டு செபிப்பவர்கள், தெய்வ பயம் என்ற வரம் கேட்டு செபிக்க வேண்டும்.

"ஆண்டவருக்கு அச்சத்தோடு ஊழியம் செய்யுங்கள்: அவர் முன் அகமகிழுங்கள்."

(பழமொழி. 2:11)

இறைவனுக்கு ஊழியம் செய்கிறவர்கள் இறைவன் மீதுள்ள அன்பினால் உந்தப்பட்டு ஊழியம் செய்ய வேண்டும்.

தங்களது ஊழியத்தின்போது இறைவன் விரும்பாதவற்றைச் செய்தால் இறைவன் மனம் புண்படுமே எனப்பயந்து ஊழியம் செய்தால் அது இறைவனுக்குப் பிடித்தமானதாக இருக்கும்.

ஊழியம் செய்பவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கும்.

இறைவனது மகிமைக்காக அவருக்கு ஊழியம் செய்வது அவருக்குப் பிடிக்கும்.

சம்பளத்துக்காக அரசு வேலை பார்ப்பவர்களைப் போல

 பணம் சம்பாத்தியம் செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டு இறை ஊழியம் செய்தால் (அது இறை ஊழியமே இல்லை) அது இறைவனுக்குப் பிடிக்காது.

இறைபயம் இருந்தால் அவருக்குப் பிடிக்காததைச் செய்வார்களா?

இவர்களிடம் அறிவு இருக்கிறது, ஞானம் இல்லை.

தெய்வபயம் இருந்தால் 

ஞானம் இருந்தால்.

தங்கள் அறிவை ஒழுங்காகப் பயன்படுத்துவார்கள்.

பாவம் தவிர மற்ற எல்லாமே இறைவனது திட்டப்படிதான் நடக்கிறது.

ஒருவனது முகம் நமது பார்வையில் அழகாக இல்லை.

அழகாக இல்லை என்றே ஒரே காரணத்திற்காக நாம் அவனை ஒதுக்கி வைத்தால்,

நாம் யாரை ஒதுக்கி வைக்கிறோம்?

இறைவனைத் தான் ஒதுக்கி வைக்கிறோம், 

ஏனெனில் அந்த முகத்திற்கு வடிவு கொடுத்து படைத்தவர் அவர்தான்.

நமக்கு அழகைப் பற்றிய அறிவு இருக்கலாம்,

 ஆனால் தெய்வபயம் இல்லை. ஆகவே ஞானமும் இல்லை.

ஆகவேதான் இறைவன் திட்டமிட்டு படைத்ததையே அழகில்லை என்கிறோம்.

இது போல்தான் இறைவன் படைத்தவற்றில் எதைக் குறை சொன்னாலும்,  நாம் இறைவனைத் தான் குறை சொல்கிறோம்.

உலகக் கண்ணோக்கில் பார்த்தால் 

இன்று உலகத்தையே தலைகீழாய்ப் புரட்டிப் போட்டிருக்கும் கொரோனா

ஒரு இயற்கைப் பேரிடர்.

ஆனால் விசுவாசக் கண்ணோக்கில் பார்த்தால் 

இது உலக மக்களை நல்வழிப் படுத்துவதற்காக இறைவன் எடுத்துள்ள ஒரு நடவடிக்கை.

உண்மையிலேயே விசுவாசம் உள்ளவர்கள்,

தெய்வ பயம் உள்ளவர்கள்,

ஞானம் உள்ளவர்கள்

இறைவன் எடுத்துள்ள ஒரு நடவடிக்கையைக் குறை கூற மாட்டார்கள்,

அவர் விரும்புகிறபடி நல்வழிப் படுவார்கள்.

இறை பயம்தான் நமக்கு ஞானத்தைத் தரும்.

ஞானம்தான் நம்மை நல் வழிப்படுத்தும்.

லூர்து செல்வம்.