Wednesday, December 9, 2020

*சூசையிடம் போங்கள்.*

http://lrdselvam.blogspot.com/2020/12/blog-post_9.html



*சூசையிடம் போங்கள்.*


பழைய ஏற்பாட்டில் ஒரு சூசை இருந்தார்.

எகிப்து நாட்டை பஞ்ச காலத்தில் பட்டினியிலிருந்து காப்பாற்றியவர்.


செழிப்புக் காலத்தில் தானியத்தைச் சேமித்து வைத்து, 

பஞ்ச காலத்தில் மக்கள் பஞ்சத்தை உணராத அளவுக்கு தானியத்தைக் கொடுத்து காப்பாற்றியவர்.

பாரவோன் மன்னன்,

"தானியம் வேண்டுமா? சூசையிடம் போங்கள்."

என்று கூறுமளவிற்குப் பிரபல்யமானவர்.

பழைய ஏற்பாட்டு சூசை புதிய ஏற்பாட்டு சூசைக்கு முன் அடையாளம்.

பழைய ஏற்பாட்டு சூசை நாட்டின் பாதுகாவலர்.

புதிய ஏற்பாட்டு சூசை திருச்சபையின் பாதுகாவலர்.
(Protector of the Church.) 

புனித சூசையப்பரை 

பாப்பரசர் ஒன்பதாம் பத்திநாதர்
(Blessed Pope Pius IX.)


திருச்சபையின் பாதுகாவலராக அறிவித்த 150வது ஆண்டு தினத்தை (150th anniversary ) கொண்டாடும் வேளையில்,

அவரது பெருமைகளை நினைத்துப் பார்ப்பது நமது ஆன்மீக வாழ்வுக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

நினைத்துப் பார்ப்பதை விட, அவரிடமே சென்று சில கேள்விகளைக் கேட்போமா!

"அப்பா! தங்களை அப்பா என்று கூப்பிடலாமா?"

"அதுதான் கூப்பிட்டாச்சே!
 பிறகு என்ன கூப்பிடலாமா?

நித்திய காலமாக விண்ணகத் தந்தையையே அப்பா என்று அழைத்தவர்
.
 என்னை அப்பா என்று அழைத்த போது எனக்கு மகிழ்ச்சி தாங்க முடியவில்லை.

'என்ன பெத்த ராசா' என்று கூறி அவரை அள்ளி அணைத்துக் கொண்டேன்."

"என்ன பெத்த ராசாவா?"


"ஆமா. நான் அவரைப் பெறவில்லை. ஆனால் என்னைப் பெற்றவர்,

அதாவது, படைத்தவர்,

அவர்தானே!"

"உங்களிடம் சில கேள்விகள் கேட்டு பதில்களை பெற வேண்டும் என்ற ஆவலுடன் உங்களிடம் வந்திருக்கிறேன் கேட்கலாமா?"

"அதுதான் வந்தாச்சே. கேள்."

"முதல் கேள்வி கொஞ்சம் ஒரு மாதிரி இருக்கும். தப்பாய் எடுத்துக்கொள்ள கூடாது."

 "நோக்கம் சரியாக இருந்தால், சரி. கேள்."

"நீங்கள் புதிய ஏற்பாட்டிற்குள் நுழையும் போது,

"மரியாளின் கணவரான சூசை."

 என்ற பட்டத்துடன் நுழைகிறீர்கள்.

ஆனால் இரண்டே வசனங்கள் கழித்து 

"அவள் கணவர் சூசை நீதிமானாயும், அவளைக் காட்டிக் கொடுக்க மனமில்லாதவராயும், இருந்ததால் அவளை மறைவாக விலக்கிவிட வேண்டும் என்றிருந்தார்."

என்ற செய்தி வருகிறது.

ஏன் மரியாளை விலக்கிவிட வேண்டும் என்றிருந்தீர்கள்?"

"காரணமும் அங்கேதான் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறதே."

"அதாவது நீதிமானாய் இருந்தீர்கள்.

அவளைக் காட்டிக் கொடுக்க மனமில்லாதவராய் இருந்தீர்கள்.

அது புரிகிறது. ஆனால் மரியாளை விலக்கிவிட்டால் அது அவர்களுக்கு அவமானத்தை ஏற்படுத்தும் என்பது நீதிமானான உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்குமே.
 
தெரிந்தும் ஏன் விலக்கிவிட நினைத்தீர்கள்?"

"நீ சொல்வது உனக்குப் புரியவில்லை. விளக்குகிறேன்.


எங்களுக்கு மண ஒப்பந்தம் ஆவதற்கு முன்னாலேயே,

தான் கன்னிமை வார்த்தைப்பாடு கொடுத்திருந்த விபரத்தைக் கூறி,

நான் அவளது கன்னிமைக்குப் பாதுகாவலனாக, சகோதரன் போல் இருக்க வேண்டும் என்று சத்தியம் வாங்கிக் கொண்டாள்.

மண ஒப்பந்தம் ஆனவுடனே அவளை வீட்டில் விட்டுவிட்டு கட்டட வேலைக்காக வெளியூர் சென்றுவிட்டேன்

வேலை முடிந்து வந்தவுடன் அவள் கருவுற்றிருப்பது தெரியவந்தது.

மரியாள் மூன்று வயதிலிருந்தே கோவிலில் வளர்ந்த பக்தியுள்ள பெண்மணி.

 அவள் தவறு செய்திருக்க மாட்டாள் என்பது எனக்கு உறுதியாகத் தெரியும்.

ஆனால் நிலைமைக்கான காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை.

நான் அவளது கன்னிமைக்குப் பாதுகாவலனாக இருக்க வேண்டும் என்று சத்தியம் வேறு வாங்கியிருந்தாள்" 
 

"அது சரி. நீதிமானாகிய நீங்கள்
உண்மை தெரியாமல் மரியாளை விலக்கிவிட எப்படித் தீர்மானிக்கலாம்?

விலக்கிவிட்டால் அது மாதாவுக்கு அவமானம் என்று தெரியவில்லையா?"

"தெரியும். அதனால்தான்
அவளைக் காட்டிக் கொடுக்க மனமில்லாமல் அவளை மறைவாக விலக்கிவிடத் தீர்மானித்தேன்."

"அது எப்படி மறைவாக? 

விலக்கி விட்டபின் விஷயம் வெளியே தெரிந்து விடுமே ?"

"அது எப்படித் தெரியும்?

 மறைவாக என்றால் இரகசியமாக, யாருக்கும் தெரியாமல், மரியாளுக்குக் கூட தெரியாமல்."


" அப்பா, நீங்கள் சொல்வது புரியவில்லை.

மாதாவுக்குக் கூட தெரியாமல் எப்படி விலக்கிவிட முடியும்?"


"முடியும். எங்களுக்குள் ஆகியிருந்தது திருமண ஒப்பந்தம் மட்டுமே.

அதை நானே மரியாளுக்கும் தெரியாமல் முறித்துக் கொள்வேன்.

அதாவது திருமண 
ஒப்பந்தத்திலிருந்து நான் விலகிக் கொள்வேன்

அவள் திருமண ஒப்பந்த நிலையிலே இருப்பாள்.

நான் திருமணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்யாமலேயே அவளோடு, நான் ஏற்கனவே வாக்கு கொடுத்திருந்தபடி, சகோதரனாக வாழ்வேன்.

கருத்தரித்தது பற்றி மரியாளிடம் எதுவும் கேட்கமாட்டேன்.

அவளாகச் சொன்னால் சொன்னதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வேன்.

அவள் மனது மென்மையானது.

என் எண்ணம் தெரிந்தால் அவள் மனது மிகவும் வருந்தும்.

மனதில் உள்ளதை காட்டிக் கொள்ளவே மாட்டேன்.

நிச்சயமாக அவள் தவறு எதுவும் செய்திருக்க மாட்டாள்.

குழந்தை பிறந்தால் மாமனாக அதை வளர்ப்பேன்.

நான் யாரையும் காட்டிக் கொடுக்கமாட்டேன்.

இதுதான் அப்போது நான் இருந்த நிலை."


"இதுக்குள்ள இவ்வளவு விஷயம் இருக்கா?"

"ஆனாலும் கடவுளின் தூதர் என் கனவில் தோன்றி உண்மையை எனக்கு விளக்கிவிட்டார்."

''உண்மையிலேயே நீங்கள் நீதிமான்தான்.

இயேசு பிறக்க வீடு கிடைக்காதபோது மரியாளின் வயிற்றில் இருந்த இறை மகனிடம் முறையிட்டீர்களா?"


"அவர்தானே எங்களை வழிநடத்திச் சென்றார். அவரிடம் ஏன் முறையிட வேண்டும்.

அவரிடம் நன்றி சொன்னேன்." 

"மாதாவையும் இயேசுவையும் கவனித்துக்கொள்வது உங்களுக்கு கஷ்டமாக இருந்ததா?':

 "எனக்கு என்ன கஷ்டம்?

நான் கீழ்ப்படிதல் உள்ள பிள்ளை.


 நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று இறைவனிடம் இருந்து கட்டளை வந்ததோ அதைச் செய்தேன்.

 எதிர்க் கேள்வி கேட்காமல் கீழ்ப்படிந்தேன்.


"உம்முடைய மனைவி மரியாளை ஏற்றுக்கொள்ளும்."

 என்று கட்டளை வந்தது. ஏற்றுக்கொண்டேன்.


"எழுந்து பிள்ளையையும் தாயையும் கூட்டிக்கொண்டு எகிப்திற்கு ஓடிப்போம். நான் சொல்லும்வரை அங்கேயே இரும். ஏனெனில், குழந்தையைத் தொலைக்க ஏரோது தேடப்போகிறான்"


என்று கட்டளை வந்தது.


எழுந்து பிள்ளையையும் தாயையும் கூட்டிக்கொண்டு எகிப்திற்கு ஓடிப்போனேன்.


"எழுந்து, பிள்ளையையும் தாயையும் கூட்டிக்கொண்டு இஸ்ராயேல் நாட்டுக்குச் செல்லும்."

என்று கட்டளை வந்தது.

இஸ்ராயேல் நாட்டுக்குச் சென்றேன்.


அங்கு சென்றவுடன்,

கலிலேயாவுக்குப் போகச் சொல்லி என்று கட்டளை வந்தது.

அங்கே சென்று, நசரேத்தில் தங்கினேன்.

அங்கு நான் தச்சு வேலை செய்தேன்.

மரியாள் சமையல் வேலை செய்தாள்.

இயேசு நாங்கள் சொன்னதை கேட்டு வளர்ந்தார்.

கீழ்ப்படிந்து நடப்பவருக்கு எதுவுமே கஷ்டம் இல்லை."


"கபிரியேல் தூதர் உங்களுக்கு சொல்லும்போது


' இதெல்லாம் பைபிளில் எங்கே இருக்கிறது?'

 என்று நீங்கள் அவரிடம் கேட்க வில்லையா?"

சூசையப்பர் சிரித்து விட்டார்.

"கீழ்ப்படிய விரும்பாதவன் தான் ஆதாரம் கேட்பான்."

"இயேசுவும் உங்களோடு தச்சு வேலை செய்திருப்பார், அல்லவா?"

"ஆமா. அவர் மிகச்சிறந்த உழைப்பாளி."

"அவர் உங்களைப் படைத்த கடவுள். அவரை எப்படி உங்களால் வேலை ஏவ முடிந்தது?"

" எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வேலையை நான் செய்தேன் அவ்வளவுதான்.

அவர் உலகம் முழுவதையும் பராமரிப்பவர்,

 என்னையும் கொஞ்சம் பராமரி என எனக்கு கட்டளை கொடுத்திருந்தார். 

 என்னை படைத்த இறைவனின் கட்டளைப்படி நடப்பதுதான் எனது பணி. 

சொன்னதைச் செய்வேன் வேறொன்றும். தெரியாது."


"உங்களை நன்மரணத்தின் பாதுகாவலர் என்கிறார்களே ஏன்?"

"என்னோடு வாழ்ந்த இறைமகன் இயேசுவின் திட்டப்படி 

நான் வாத நோயால் அவதிப்பட்டேன். 

 இயேசுவே என்னோடு இருந்து எனக்கு ஆறுதல் கூறினார்.

 இறைவன் என்னோடு இருந்தாலும் நான் அவரை என்னை குணமாக்க வேண்டுமென்று வேண்டிக் கொள்ளவே இல்லை,


ஏனெனில் எது நடந்தாலும் இறைவன் சித்தப்படிதான் நடக்கும் என்பது எனக்குத் தெரியும். 

இறைவன் சித்தத்திற்குப் பணிந்து நடப்பது தான் என் கடமை.

 உலகில் எனது இறுதி நேரம் வந்தபோது நான் இயேசுவின் மடியில் தலைவைத்து என் ஆன்மாவை அவரிடம் ஒப்படைத்தேன். 

நான் இயேசுவின் மடியில் தலையை வைத்து உயிர் விட்டதால், 

அதே போன்ற பாக்கியமான மரணம் தங்களுக்கும் வர வேண்டும் என்று விரும்புகிறவர்கள்

 என்னிடம் நன் மரணத்திற்காக இயேசுவிடம் பரிந்து பேசும்படி கேட்கிறார்கள்.

 நானும் என்னிடம் வேண்டுபவர்களுக்காக இறைவனிடம் பரிந்து பேசுகிறேன்."

"திருக் குடும்பத்திற்கும், நல்ல மரணத்திற்கும் பாதுகாவலராக இருக்கும் உங்களை

 திருச்சபையின் பாதுகாவலராக பாப்பரசர் ஒன்பதாவது பத்திநாதர் அறிவித்தாரே.


திருச்சபை பரிசுத்த ஆவியினால் தானே வழி நடத்தப்படுகிறது. உங்களுடைய பாதுகாப்பு அதற்கு ஏன் தேவை?

"பாப்பரசரின் சொற்களை புரிந்துகொள்ள வேண்டிய விதமாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 திருச்சபையை நிறுவியவர் இறைமகன் இயேசு,

 அவர் எப்போதும் திருச்சபையுடன்தான் இருக்கிறார்.

 திருச்சபை பரிசுத்த ஆவியினால் வழி நடத்தப்படுகிறது. 

இயேசுவும் பரிசுத்த ஆவியும் ஆள் வகையில் வெவ்வேறாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அவர்கள் தந்தையோடு இணைந்து ஒரே கடவுளாக இருக்கிறார்கள்.

ஆகவே திருச்சபையை நிறுவியவரும், வழி நடத்துபவரும் ஒரே கடவுள்தான்.

 நான் திருச்சபையின் வளர்ச்சிக்காக எப்போதும் இறைவனிடம் பரிந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

புனித சவேரியார் வேத போதகர்களின் (Missionaries) பாதுகாவலர்.

 புனித மரிய வியான்னி பங்குக் குருக்களின் பாதுகாவலர்.

புனித அந்தோனியார் காணாமற்போன பொருட்களின் பாதுகாவலர்.

இவர்கள் எல்லாம் எதற்கெல்லாம் பாதுகாவலர்களோ  
.
அது சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்காக இறைவனிடம் விசேஷமாக பரிந்து பேசுபவர்கள்.

அந்த பொருளில் தான் நான் திருச்சபையின் பாதுகாவலன்."


"கடைசியாக ஒரு கேள்வி.

  இதை அப்போவே கேட்டிருக்க வேண்டும்.

 இப்போது தான் ஞாபகத்துக்கு வருகிறது

 உங்களுடைய வளர்ப்பு மகன் இயேசு அவருடைய பொதுவாழ்வின் போது சென்றவிடமெல்லாம் நோயாளிகளைக் குணமாக்கி கொண்டே சென்றார்.

 அவரை வளர்த்த உங்களுக்கு வாத நோய் வந்தபோது உங்களை ஏன் கூட குணமாக்கவில்லை? நீங்கள் ஏன் குணமாக்கும்படி கேட்கவில்லை?"

"அவர் சர்வ வல்லவர். தன்னைக் கொன்றவர்களிடமிருந்து தன்னை ஏன் காப்பாற்றிக் கொள்ளவில்லை?"

"மனுக்குலத்தை பாவத்திலிருந்து மீட்பதற்காக தன்னைத்தானே உயிர்ப் பலியாக்க வேண்டும் என்பதுதானே அவர் திட்டம்.

 அவர் திட்டத்திற்கு விரோதமாக அவரே செயல் படுவாரா?"

"அப்படித்தான் இதுவும். நான் வாத நோயால் அவதிப் பட வேண்டும் என்பதும், அவர் மடியில் தலையை வைத்து உயிரை விட வேண்டும் என்பதும் அவரது திட்டம்."

"நமது திருச்சபை எதிரிகளின் கையால் எவ்வளவு அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பது உங்களுக்கு தெரியும்.

 நீங்கள் திருச்சபையின் பாதுகாவலர்.

நீங்கள் உங்களது வளர்ப்பு மகனிடம் திருச்சபைக்காகப் பரிந்து பேசிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பது எங்களுக்கு தெரியும்.

 நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?"

"எதிரிகளை நேசிக்க வேண்டும் என்பது இறை மகனின் கட்டளை.

ஆகவே எல்லா எதிரிகளும் திருச்சபையில் நண்பர்களாக மாற வேண்டும் என்று இறைவனிடம் வேண்டிக் கொள்ளுங்கள்.

நானும் வேண்டிக்கொள்கிறேன்."

"ரொம்ப நன்றி, அப்பா."


ஆண்டவரே இவ்வுலகில் வாழ சூசையிடம்தான் சென்றார்.


வாருங்கள். நாமும் சூசையிடமே போவோம்.

இயேசுவைப் பாதுகாத்தது போலவே நம்மையும் பாதுகாப்பார்.

லூர்து செல்வம்.

Tuesday, December 8, 2020

"அவள் உன் தலையை நசுக்குவாள்".(ஆதி. 3:15).

http://lrdselvam.blogspot.com/2020/12/she-will-crush-your-head-315.html



"அவள் உன் தலையை நசுக்குவாள்:"
"She will crush your head."
(ஆதி. 3:15).

 அன்னை மரியாள் ஜென்மப் பாவ மாசின்றி உற்பவித்தார் என்பதற்கு வேதாகம ஆதாரங்கள்:

பழைய ஏற்பாடு:
   
ஆதியாகமத்தின் ஆரம்ப அதிகாரங்கள் 

உலகம் படைக்கப்பட்டது பற்றியும் 

மனித இனம் படைக்கப்பட்டது பற்றியும் 

மனித இனம் பாவத்திற்குள் விழுந்தது பற்றியும் 

 பாவத்தில் விழுந்த மனிதனை மீட்க மீட்பரை அனுப்ப இறைவன் வாக்குக் கொடுத்ததைப் பற்றியுமான 

இறைச் செய்திகளை நமக்குத் தருகின்றன.

இவை வரலாற்றுச் செய்திகள் அல்ல.

 இறைச் செய்திகள்.

நமது ஆன்ம ஈடேற்றத்திற்குத் தேவையான செய்திகள்.

மனிதனை பாவம் செய்ய தூண்டிய சாத்தானை நோக்கி இறைவன் சொன்ன வார்த்தைகளில் இருந்து பின்வரும் இறைச்செய்திகளைப் பெறுகிறோம்:

1.பாவத்திலிருந்து மனிதனை மீட்க மீட்பர் பிறப்பார்.

2, மீட்பரின் அன்னை உற்பவிக்கும் வினாடியிலிருந்து வாழ்நாள் முழுவதும் பாவ மாசின்றி இருப்பாள்.

"உனக்கும் பெண்ணுக்கும், உன் வித்துக்கும் அவள் வித்துக்குமிடையே பகையை உண்டாக்குவோம்: அவள் உன் தலையை நசுக்குவாள்: நீயோ அவளுடைய குதிங்காலைத் தீண்ட முயலுவாய் என்றார்."

என்னும் இறை வசனத்திலிருந்து இச்செய்திகள் பெறப்படுகின்றன.

இங்கே பெண் என்று குறிப்பிடப் படுவது மீட்பரின் அன்னை.

எப்படி?

"உன் வித்துக்கும் அவள் வித்துக்குமிடையே
பகையை உண்டாக்குவோம்"

எந்த வசனத்தில் சாத்தானின் வித்து பாவம்.

'அவள்' வித்து மீட்பர்.

முந்தைய வசனத்தில் உள்ள பெண்தான் 'அவள்'.

அதாவது மீட்பரைப் பெற்றெடுக்கப்போகும் தாய், அன்னை மரியாள் .


"உனக்கும் பெண்ணுக்கும், ( between you and the woman,)
பகையை உண்டாக்குவோம்:"
"அவள் உன் தலையை நசுக்குவாள்"

இது வசனம்.
,

"நான் படைத்த முதல் பெண்ணை நீ ஏமாற்றி பாவத்தில் விழ வைத்துவிட்டாய்.

ஆனால் மீட்பரின் தாயிடம் உன் முயற்சி பலிக்காது.

நீ அவளை தீண்ட முடியாதபடி உன் தலையை நசுக்கி விடுவாள்."

மரியாள் அவள் வாழ்வில் ஒரு நொடி கூட பாவத்தின் அடிமையாக வில்லை.

அவள் ஜென்மப் பாவ மாசின்றி உற்பவித்தாள் என்பது சொல்லாமலே புரியும்.



இது பெறப்படும் செய்தி


அடுத்து,

"உன் வித்துக்கும் அவள் வித்துக்குமிடையே
(between your offspring and her offspring.)
பகையை உண்டாக்குவோம்"

என்ற வசனத்தில்

உன் வித்து = பாவம்.
அவள் வித்து = இயேசு

இயேசுவின் எதிரி பாவம்.

ஏனெனில் பாவம்தான் இறைவனின் படைப்பாகிய மனிதனை அவருடைய அன்பிலிருந்து பிரித்தது.

இயேசுவின் பிறப்பின் நோக்கமே 

அவருடைய எதிரியாகிய பாவத்தை வென்று .

அவருடைய படைப்பாகிய மனிதனை மீட்பது.
பாவத்தை அழித்து மனிதனை மீட்பது.

ஆக துவக்கத்திலேயே உலக மீட்பரைப் பற்றியும்,

மீட்பரின் அன்னை பாவமாசின்மைப் பற்றியும்
இறைவன் முன் அறிவித்து விட்டார். 

புதிய ஏற்பாடு:


கபிரியேல் தூதர் இயேசுவின் பிறப்பு சம்பந்தமாக மரியாளிடம் தூதுரைத்தபோது,

" அருள் நிறைந்தவளே வாழ்க, ஆண்டவர் உம்முடனே "
(லூக். 1:28)

என்று வாழ்த்தினார்.

ஒரு பாத்திரம் ஒரு பொருளால் நிறைந்து இருக்கும்போது அப்பாத்திரத்துக்குள் வேறொரு பொருள் இருக்க முடியாது.

தூதர் மரியாளை அருள் நிறைந்தவளே என்று அழைத்தார்.

மரியாள் அருளால் நிறைந்தவள்.

அருள் நிறைந்தவள் என்றால் அருளைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாதவள் என்று பொருள்.

அதாவது

அருளோடு ஒத்துவராத பாவமாசு ஒரு இம்மிகூட மரியாளிடம் இல்லை.

பாவமாசு இல்லாமல் உற்பவித்து,

 பாவமாசு இல்லாமல் வாழ்ந்து,

பாவமாசு இல்லாமல் மரித்தாள் நம் அன்னை.

பாவமாசு இல்லாமல் வாழ்ந்து, மரித்ததால்தான் நம் அன்னை ஆன்ம சரீரத்தோடு விண்ணகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படும் பாக்கியம் பெற்றாள்.

நம் மக்களுக்கு ஒரு சுபாவம் உண்டு.

தங்களது குலப் பெருமையையும்,

 இனப் பெருமையையும்,

 மொழி பெருமையையும் பேசிப் பேசி,

 அந்தப் பேச்சிலேயே ஆனந்த காண்பது.

"உங்கள் இனப் பெருமைக்குப் பெருமை சேர்க்க நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்?'' என்று யாராவது கேட்டால் பதில் வராது.


நாம் நமது அன்னையைப் பற்றி பெருமையாக பேசுகிறோம், நல்ல காரியம் தான்.

 ஆனால் அது போதாது.

 "தாயைப் போல் பிள்ளை நூலைப் போல் சேலை" என்ற பழமொழிக்கு ஏற்ப 

நாம் நமது தாயை பிரதிபலிக்கும் விதமாக ஏதாவது செய்தாக வேண்டும்.

ஜென்ம பாவத்துடன் பிறந்த நாம் ஞானஸ்நானத்தின் மூலம் அதிலிருந்து விடுதலை அடைந்தோம்.

திரும்பவும் பாவத்தின் அடிமைத் தனத்திற்குள் விழுந்துவிடாமல் நம்மை பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அதற்கு வேண்டிய அருள் வரங்களை தனது திருக்குமாரனிடமிருந்து
 பெற்றுத்தர வேண்டும் என்று அன்னையிடம் மன்றாட வேண்டும்.
 
பாவம் அற்ற புண்ணிய வாழ்வு வாழ்ந்தால்தான் நமது அமல அன்னையின் பிள்ளைகள் என்று அழைக்கப்பட தகுதி உள்ளவர்கள் ஆவோம்.

லூர்து செல்வம்.

Monday, December 7, 2020

"பாவம் பெருகிய இடத்தில் அருள் அணை கடந்து பெருக்கெடுத்தது."(உரோமை. 5:20)

 

"பாவம் பெருகிய இடத்தில் அருள் அணை கடந்து பெருக்கெடுத்தது."
(உரோமை. 5:20)


பாவநிலைக்கு எதிர் நிலை பரிசுத்த நிலை.

எப்படி ஒளியும், இருளும் இணைந்து இருக்க முடியாதோ,

அதே போல் பாவமும், பரிசுத்தமும் இணைந்து இருக்க முடியாது

இறைவன் நமது முதல் பெற்றோரை பரிசுத்த நிலையில் படைத்தார்.

ஆனால் அவர்கள் அவரது கட்டளையை மீறி பாவநிலையில் விழுந்தனர்.

இறைவன் பரிசுத்தர். அவரால் பாவம் செய்ய முடியாது.

ஏன்?

பாவத்திற்கான வரையறையே (Definition) அதை விளக்கும்.

"தேவ கட்டளையை மீறுவது பாவம்."

இறைவனுடைய விருப்பத்திற்கு எதிர்மாறாக செயல்படுவதுதான் பாவம்.

இறைவனே தன்னுடைய விருப்பத்திற்கு எதிர்மாறாகச் செயல்பட முடியாது.

ஆகவே இறைவனால் பாவம் செய்ய முடியாது.

இறைவழி நிற்பது பரிசுத்தம்.
இறைவனுக்கு எதிர் வழி நிற்பது பாவம்.

இறைவன் அன்பு மயமானவர். மாறாதவர்.

இறைவன் மனுக்குலத்தை தனது அன்பின் காரணமாகவே படைத்தார்.

மனிதன் மீது கொண்டுள்ள அவரது அன்பு ஒருபோதும் மாறாது.

மனிதன் இறைவழி நடந்தாலும்,

 இறைவனுக்கு எதிர் வழி நடந்தாலும்

அவன் மீது அவர் கொண்டுள்ள அன்பு ஒருபோதும் மாறாது.

அதாவது பாவத்தை கடவுள் விரும்புவதில்லை, ஏனெனில் அது அவருக்கு எதிராது.

 ஆனால் பாவியை அவர் வெறுப்பதே இல்லை. ஏனெனில் அவன் அவரது பிள்ளை.

பாவியை அளவு கடந்த விதமாய் நேசிக்கிறார்.

பாவியின் மேல் அவர் கொண்டிருக்கும் அன்பு தான் அவரை அவனைத்தேடி மனிதனாகப் பிறக்கச் செய்தது.

இயேசு பாவிகளைத் தேடித்தான் உலகிற்கு வந்தார். 

நாம் வெளியூரில் இருக்கும் போது நல்ல சுகத்தோடு இருந்தால்
..
 அம்மா நம்மைப் பற்றி கவலைப்பட மாட்டார்கள்.

 சுகமில்லை என்று தெரிந்தவுடன் நம்மை பார்க்க ஓடோடி வருவார்கள்.

அதே போல்தான் இறைவனும் பாவியைத் தேடி உலகிற்கு வந்தார்.


நமது இல்லங்களில் நோய்ஞ்சான் பிள்ளைக்குதான்

அம்மாவின் கவனிப்பு அதிகம் கிடைக்கும்.

ஆன்மீகத்திலும் அப்படித்தான்.

பாவம் என்னும் நோயால் அவதிப்படுகிறவர்களுக்கு 

அவர்களது பாவ நோய் நீங்க இறைவன் அபரிமிதகமாக அருள் வரங்களை மருந்தாக அள்ளி கொடுத்துக் கொண்டிருப்பார்.

பாவிகள் அம்மருந்தைப் பயன்படுத்தினால் பாவம் நீங்கி பரிசுத்தம் அடைவார்கள்.

பசியோடு இருப்பவர்களுக்கு உணவு கொடுத்தால் அதை அவர்கள் உண்டால் தானே பசி நீங்கும்.

மாணவர்களது அறியாமை நீங்க ஆசிரியர் பிரம்பை பயன்படுத்துவதில்லை?

அதேபோல், நாம் பாவிகள் என்பதை நினைவூட்ட இறைவனின் அருள் மருந்து துன்பங்கள் வடிவில் நமக்கு வரலாம்.

நமக்கு துன்பங்கள் வரும்போது நம்மை நாமே சுய பரிசோதனை செய்ய வேண்டும்.

நமக்குள் இருக்கும் பாவக் கறை நீங்க முதலில் பாவ மன்னிப்பு பெற வேண்டும்.

மன்னிப்பு பெற்றபின் வரும் துன்பங்களை பாவப் பரிகாரமாக ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும்.

பாவப் பரிகாரமாக ஒப்புக்கொடுக்கப்படும் துன்பங்கள் நம்மைப் பரிசுத்தர்களாக மாற்றும்.


நம்மை மனம் திருப்பவும்,

 பரிசுத்தர்களாக மாற்றவும் இறைவன் நமக்கு அனுப்பும் துன்பங்கள்

 அவர் நமக்கு அருளும் ஆசீர்வாதங்கள்.

கிறிஸ்து பிறந்த விழாவைக் கொண்டாடுவதற்காக நம்மை நாமே தயாரித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

எப்படிக் கொண்டாட?

ஆடம்பரமாகவா அல்லது 

 கிறிஸ்தவ பக்தியுடனா?

கிறிஸ்தவ பக்தியுடன் என்றால் கிறிஸ்துவின் உணர்வுகளோடு.

 அரண்மனையில் அரச குமாரன் பிறந்தால் நாடெங்கிலும் எவ்வளவு கோலாகலமாக கொண்டாடுவார்களோ

அவ்வளவு கோலாகலமாக கிறிஸ்து பிறந்த விழாவை கொண்டாட வேண்டுமா?

அல்லது,

அன்றாடம் உழைத்தால்தான் உணவு என்ற நிலையில் உள்ள ஏழை தொழிலாளியின் வீட்டில் குழந்தை பிறந்தால் 

அவர்கள் எத்தகைய உணர்வுகளுடன் இருப்பார்களோ 

அத்தகைய உணர்வுகளுடன் கொண்டாட வேண்டுமா?

கிறிஸ்து உலகின் அரசர்தான்.

ஆனால் அவர் பிறந்தது ஒரு மாடடைத் தொளுவத்தில்,
 ஒரு ஏழை தாயின் பிள்ளையாக.

மாடடைத் தொளுவில் மாட்டுச் சாண வாசனையில்,

கடுங் குளிரில்,

கவனிக்க மருத்துவச்சியின்றி 
பிறந்து,

மாட்டுத் தீவனத்தொட்டியில் கிடத்தப்படுவது இன்பகரமான அனுபவம் அல்ல.

மூவுலக அரசர் அனுபவித்த துன்பகரமான அனுபவம்.

இயேசு பிறக்கும்போதே துன்பங்களை ஏற்றுப் பிறந்தது 

பாவிகளாகிய நாம் செய்த பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக.

 நாமும் நமது பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக துன்பப்பட வேண்டும் என்ற பாடத்தை நமக்கு கற்பிப்பதற்காக.

நமக்கு துன்பங்கள் வந்தால் நாம் நமது பாவங்களுக்கு பரிகாரம் செய்ய ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது என்று எண்ண வேண்டும்.

 துன்பங்கள் நாம் பாவம் நீங்கி பரிசுத்தம் அடைய இறைவன் நமக்குக் கொடுத்திருக்கும் மகிழ்ச்சிகரமான வாய்ப்பு.

பாவிகளுக்கு வரும் துன்பங்கள் 
இறைவனிடமிருந்து வரும் அருள் வெள்ளம்.

கிறிஸ்து பிறந்தது நமது பாவங்களுக்கு பரிகாரம் செய்ய.

ஆகவே அவர் பிறந்த நாளை மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாட வேண்டும்.

 ஆனால் ஆடம்பரமாக அல்ல.

புதிய dress முக்கியம் அல்ல.

புதுப்புது உணவு வகைகள் முக்கியம் அல்ல.

வாண வேடிக்கைகள் முக்கியம் அல்ல.

ஆன்மா பரிசுத்தம் அடையும்போது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியே முக்கியம்.

அவர் பிறந்தபோது ஏற்பட்ட துன்பங்களுக்கு மத்தியில் அன்னை மரியாள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தாள்.  

 பாவிகள் மனம் திரும்புவதற்காக நாம் கிறிஸ்து பிறந்த நாளை, எளிமையாக மகிழ்ச்சியாக கொண்டாட நம்மை நாமே தயாரிப்போம் 

லூர்து செல்வம்.

Sunday, December 6, 2020

இறைவனிடம் சரணடைவோம்.

இறைவனிடம் சரணடைவோம்.

சரணடைதல் என்ற வார்த்தையை யுத்த களத்தில் பயன் படுத்துகிறோம்.

இரண்டு படைகள் போரிடும்போது ஒரு படை வெற்றியை நோக்கியும், அடுத்த படை தோல்வியை நோக்கியும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கும்.

வெற்றி பெறுவது உறுதி என்ற நிலையிலுள்ள படை தொடர்ந்து போரிடும்.

ஆனால் தோல்விகளைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் படை தோல்வி உறுதி என்று தெரிந்தவுடன்,

 தொடர்ந்து மரணங்களைத் தவிர்க்கும் பொருட்டு

 தோல்வியை ஏற்றுக்கொண்டு எதிரியிடம் சரணடைந்துவிடும்.

உலகியலில் பயன்படுத்தப்படும் இந்த வார்த்தை முற்றிலும் மாறுபட்ட பொருளில் ஆன்மீகத்தில் பயன் படுத்தப் படுகிறது.

1. உலகியலில் தோல்வி அடைந்தபின் சரணடைகிறோம்.


ஆன்மீகத்தில் தோல்வி அடையாமல் இருப்பதற்காகச் சரணடைகிறோம்.

2.உலகியலில் எதிரியிடம் சரணடைகிறோம்.

ஆன்மீகத்தில் எதிரியிடம் போகக்கூடாது என்பதற்காக இறைவனிடம் சரணடைகிறோம்.


ஆன்மீக வாழ்வே ஒரு போராட்டம் என்பதை முதலில் உணர வேண்டும். போராட்டம் நமக்கும் சாத்தானுக்கும் இடையிலானது.


நாம் தனித்து நின்று போராடி வெல்ல முடியாது என்பதை உணர வேண்டும்.

போராட்டம் ஆரம்பிக்கும் முன்பே நாம் முற்றிலும் இறைவனிடம் சரணடைந்து விட வேண்டும்.

இறைவனிடம் சரணடைந்து விட்டால் நமக்காக போராடும் பொறுப்பை அவர் ஏற்றுக்கொள்வார்.

நான் முற்றிலும் இறைவன் வசம் இருக்கும்போது சாத்தானால் நம்மை ஒன்றும் செய்ய முடியாது.

இறைவனிடம் சரணடைதல் என்றால் என்ன?

நம்மை இயக்குகின்ற முழுப்பொறுப்பையும் அவரிடம் விட்டுவிடுதல்.

சரணடைந்தபின் நமது ஒவ்வொரு அசைவும் இறைவன் கையில் தான் இருக்கும்.

இறைவனது விருப்பம்தான் நமது விருப்பம்.

இறைவனது விருப்பங்களை செயல் படுத்துவது மட்டுமே நமது பணி.

இறைவனது விருப்பங்கள் உள் தூண்டுதல்கள் (Inspirations) மூலமாகவும்,

பைபிள் மூலமாகவும்,

தாய்த் திருச்சபை மூலமாகவும் நமக்கு தெரிவிக்கப்படும்.

இதனால் சாத்தானின் சோதனைகளோ, தாக்குதல்களோ குறையும் என்று சொல்லவில்லை.

 அனால் அதனால் நம்மை வெற்றி கொள்ள இயலாது.

 ஏனெனில் நமக்காக போராடுபவர் நம்மை படைத்த சர்வ வல்லப கடவுள்.

கடவுளிடம் சரண் அடைந்த வர்களுக்குத் துன்பங்கள் வராது என்று கூற முடியாது.

வரும். கட்டாயம் வரும். சிலுவைகள் வந்தால்தான் நாம் இயேசுவின் சீடர்கள் என்பதை நிரூபிக்க முடியும்.

நடந்து முடியப் போகிற 2020ஆம் ஆண்டில் நமது அனுபவங்களே அதற்கு எடுத்துக்காட்டு.

நமது அனுபவத்தில் இவ்வளவு கடினமான ஆண்டை நாம் சந்தித்திருக்கவே முடியாது.

கொரோனாவின் வருகையினால் நாம் சந்திக்க நேர்ந்த நோய் நொடிகள், மரணங்கள், தனிமை, கோவிலுக்குப் போகமுடியாமை, தேவத் திரவிய அனுமானங்களைப் பெறமுடியாமை, etc. etc.

இவை எல்லாம் நம்மைப் படைத்து பராமரித்து வரும் இறைவனால் அனுமதிக்கப் பட்டவைதான்.

இறைவனிடம் சரணடையாதவர்களுக்கு இவை வெறும் துன்பங்கள்.

சரண் அடைந்தவர்களுக்கு இவை விண்ணக மகிமைக்கு வழியான சிலுவைகள்.

"சிலுவை வழி மகிமை" என்பதுதான் இயேசு தனது இவ்வுலக வாழ்க்கையின் மூலம் நமக்கு தந்த போதனை.

"பாடுகள் --> மரணம் --> உயிர்ப்பு
--> விண்ணகம்"

"பாடுகள் --> மகிமை."

இறைவனிடம் சரண் அடைந்தவர்களுக்கு மட்டுமே இவ்வுண்மை புரியும்.. 

திருவருகைக் காலத்தில் இயேசு மார்கழிக்குளிரில் நடுங்கிக் கொண்டே பிறந்த பெத்லகேம் மாடடைக் குடில் நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

இயேசு பாலனுக்கு நாம் அளிக்க வேண்டிய பிறந்த நாள் பரிசு நாம் அவரிடம் சரணாகதி அடைவது தான்.

 இந்த ஆண்டு முழுவதுமே இறைவனால் அனுமதிக்கப் பட்ட கஷ்டங்கள் வழியேதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

இந்த கஷ்டங்கள் எல்லாம் கிறிஸ்துமஸோடு முடிவுக்கு வருமா தொடருமா என்று நமக்கு தெரியாது.

ஆனால் எல்லா கஷ்டங்களையும் எப்படி நித்திய பேரின்ப வீட்டுக்கு வழியாக மாற்றுவது என்பது விசுவாசத்தின் அடிப்படையில் நமக்கு தெரியும்.

நாம் படுகின்ற, படவிருக்கின்ற கஷ்டங்களை எல்லாம்

 கஷ்டப்படுவதற்காகவே பிறக்கப் போகிற இயேசு பாலனிடம் ஒப்படைப்போம்.

அவருடனே பாடுகள் வழியே நடந்து,

அவருடனே விண்ணக நித்திய பேரின்ப வாழ்வுக்குள் நுழைவோம்.

அங்கு சிலுவைகள் துன்பத்தின் அடையாளமாக இல்லாமல், நித்திய பேரின்பத்தின் அடையாளமாக இருக்கும்.

பேரின்ப வாழ்வு அடைய
இயேசுவிடம் சரணடைவோம்.

லூர்து செல்வம்.


Friday, December 4, 2020

இறைவனுள் இருந்து செயல்படுவோம்.

இறைவனுள் இருந்து செயல்படுவோம்.



அமைதியில் தான் ஆண்டவர் பேசுகிறார்.

 ஆண்டவர் பேசுவதைக் கேட்க வேண்டுமென்றால் நாம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.

 நமது முழு கவனத்தையும் நமது உள்ளத்தை நோக்கி திருப்ப வேண்டும்.

நாம் வாழ்வதோ ஆரவாரம் நிறைந்த உலகம்.

நம்மை சுற்றி எப்போதும் ஏதாவது சப்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. 

 வெளியே நாம் கேட்கும் சப்தம் நம் உள்ளத்திலும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

கூச்சல் குழப்பத்திற்கு இடையே நம்மால் தியானிப்பது கொஞ்சம் கடினம்தான்.

ஆகவேதான் அந்த காலத்தில் ஆண்டவரைத் தியானித்து அவரோடு பேச விரும்புவோர்

 உலகத்தைத் துறந்து காடுகளுக்குச் சென்று தனிமையில் அமைதியாக ஆண்டவரை உள்ளத்தில் தியானித்தனர். 


அவர்கள் வெளி உலக தொடர்பை முற்றிலும் அறுத்துக் கொண்டதால் 

அவர்களால் நிம்மதியாக தியானிக்க முடிந்தது.

அவர்களைத் தொடர்ந்து வெளி உலகில், ஜெபத்திலும் தவத்திலும் நாள் முழுவதையும் செலவழிக்க ஆசைப்பட்டவர்கள் துறவற சபைகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டார்கள்.

துறவற சபைகளில் வாழ்ந்தோர் வெளி உலகில் இறைப்பணி ஆற்றினாலும், ஜெப தவங்களுக்காக கால அட்டவணை (Time table) போடப்பட்டு,

மெளன நிலை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கப்பட்டதால்

அமைதியில் ஆண்டவரோடு பேசவும், அவர் பேசுவதைக் கேட்கவும் அவர்களால் முடிந்தது.

அவர்கள் ஏழ்மை, கற்பு, கீழ்ப்படிதல் ஆகிய வார்த்தைப் பாடுகளுக்கு உட்பட்டு வாழ்ந்ததால்,

ஆண்டவரோடு இணைந்த, தியானம் நிறைந்த ஆன்மீக வாழ்வு வாழ முடிந்தது.

ஆரவாரம் நிறைந்த உலகில் குடும்ப நிலையில் வாழும் நாமும் 

இறைவனோடு பேசவும்,
 அவர் பேசுவதைக் கேட்கவும் கேட்டபடி நடக்கவும் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

உண்மையில் குடும்பத்தினராகிய நாம் ,
ஆண்டவரோடு இணைந்த ஆன்மீக வாழ்வு வாழ்ந்தால்தான்

 நம்மில் இருந்து உண்மையான துறவிகள் தோன்ற முடியும்.

கனி சுவையாக இல்லாவிட்டால் அதற்கான முழு பொறுப்பு மரம்தான்.

வேப்ப மரத்திலிருந்து மாங்கனி காய்க்காது.

இதை மனதில் வைத்துக்கொண்டு குடும்பத்தவர்கள் ஒழுங்கான ஆன்மீக வாழ்வு வாழ முடிவெடுக்க வேண்டும்.

இப்பொழுது கேள்வி ஆரவார உலகில் வாழும் நாம் எப்படி அமைதியில் ஆண்டவரோடு பேசுவது என்பதுதான்.

காலையில் எழுந்து சிலுவை அடையாளம் வரைந்து விட்டு, சிறிது தியானிக்க அமர்வோம்.

"அப்பா ..ஆ.. ஆ"

"என்னடா?"

"ஆய் வருது."

அதை முடித்துவிட்டு திரும்ப வந்து அமர்வோம்.

"என்னங்க!"

"என்னடி?"

"ஆபீஸ் போக வேண்டாமா?"

"போகணும்."

"நானும் போகணும். கொஞ்சம் சமையல் கட்டு பக்கம் வாங்க."

அவ்வளவு தான் அன்றைய தியானம் out!


இதே மாதிரியான நிகழ்வுகள் குடும்ப வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாதவை.

நமக்கென்று கால அட்டவணை எல்லாம் போட முடியாது.

போட்டாலும் அதன்படியே நடக்க முடியாது.

வீட்டிலும் சரி, வெளியிலும் சரி, பணி புரியும் இடத்திலும் சரி நாம் நமது கட்டுப்பாட்டிற்குள் இல்லை.

திருப்பலிக்கு சென்றால்கூட 
நம்மை சுற்றியுள்ளோரைக் கவனிக்காமல் பீடத்தைக் கவனிக்க முடியாது.

முதல் வாசகம் வாசிக்க ஆரம்பித்திருப்பார்.

 நம் அருகில் உள்ளவருக்கு அப்போதுதான் ஏதாவது சந்தேகம் வரும்.

 மெதுவாக நம் தோள்பட்டையை தட்டுவார்.

 அவரை பார்த்துவிட்டு திரும்புமுன் வாசகம் முடிந்திருக்கும்.

 என்ன வாசித்தார்கள்?
 யாருக்கு தெரியும்!!

அமைதியின்மைக்குப் பேர்போன உலகில் எங்கே அமைதியைத் தேடி ஆண்டவரோடு பேசுவது?


நமக்கு ஒரு அடிப்படை உண்மையைத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

அமைதி அற்ற இவ்வுலகில் முதலில் நாம் தேட வேண்டியது மன அமைதியைத் தான். 

மன அமைதியில் தான் உண்மையான மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.

மன அமைதியை எங்கே போய் தேடுவது?

மனம் நமக்குள்ளே தான் இருக்கிறது.

அமைதியின்மை நமக்கு வெளியே இருக்கிறது.

நாம் பிறக்கும்போது அமைதியான மனதோடுதான் பிறந்தோம்.

நமது ஐம்புலன்கள்தான் வெளியிலுள்ள அமைதி இன்மையை மனதிற்குள் செலுத்துகின்றன.

ஐம்புலன்கள் வழியேதான் பாவச் சோதனைகள் மனதிற்குள் நுழைகின்றன.

நாம் சோதனைகளுக்கு இடம் கொடுத்துவிட்டால் அவற்றிலிருந்து பிறக்கும் பாவம் மனதை ஆக்கிரமித்து,

  நம்மோடு பிறந்த அமைதியை வெளியே விரட்டி விடுகிறது.

We lose our peace of mind through our sin.

பாவம் செய்யாமலும், 

அப்படியே செய்து விட்டாலும் அதற்காக வருந்தி இறைவனிடம் மன்னிப்பு பெற்றும் ,

நமது மன அமைதியை நிலையாக காப்பாற்ற வேண்டியது நமது கடமை.

மன அமைதியை பெற்றபின் அதை கைவிடாமல் காப்பாற்ற மனதை இறை அருளால் நிரப்ப வேண்டும்.

அருள் கேட்டு இறைவனிடம் வேண்டினால் போதும் போதிய அருளை அவர் இலவசமாக தருவார்.

நமது ஐம்புலன்களை பத்திரமாக வைத்திருந்தால்,

இறையருள் வாழும் நல்ல மனதின் அமைதியை வெளியுலக அமைதி இன்மையால் ஒன்றும் செய்ய இயலாது.

எவ்வளவு குழப்பங்கள் நிறைந்த. உலகில் நாம் வாழ்ந்தாலும் 

நமது உள்ளத்தில் உண்மையான
 அமைதி இருக்குமானால் இறைவன் பேசுவதைத் தெளிவாக கேட்கலாம்.

நமது ஐம்புலன்களையும் அடக்கி வைத்திருந்தால்

உலகில் நம்மை சுற்றி இருக்கும் தேவையற்ற குழப்பங்கள் நமது மனதிற்குள் நுழைய முடியாது.

நாம் உலகில் இயல்பாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போதே இறையருளால் இயக்கப்படும் நமது மனது அது நேசிக்கும் இறைவனோடு அமைதியாக இணைந்திருக்கும்.

அதாவது நமது உள்ளத்தில் இறைவனது பிரசன்னம் இருக்கும்.

இதை அவரவர் அனுபவத்தால் அவரவர் அறியலாம்.

நாம் சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருக்கலாம்.

 ஆனாலும் நமது மனதில் இறைவனின் பிரசன்னத்தை உணர்வோம்.

நாம் இறைவனோடு மட்டுமல்ல இறைவனுள் இருக்கிறோம்,
இறைவன் நம்முள் இருக்கிறார்.

 We no longer live ‘with’ 
but rather one in the other, 

சாப்பாடு ருசியாக இல்லை என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

"ருசி இல்லாத உணவாக இருந்தாலும் எனக்காக அதைச் சாப்பிடு" 

என்ற இறைவனின் குரலை நமது மனது உணரும்.


அலுவலகத்தில் நமது மேலதிகாரி மற்றவர்கள் முன் நம்மைத் திட்டுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

நமக்கு அவமானம் ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்.

அப்போது நமது உள்ளத்தில்,

" இந்த அவமானத்தை எனக்காக தாங்கிக் கொள்"

 என்ற இறைவனின் குரலை மனது உணரும்.

நல்ல மனம் உள்ள நாமும் அந்த தூண்டுதலின் படி ஏற்றுக்கொள்வோம்.

இரண்டு செயல்பாடுகளில் ஒன்றை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்ற நிலை நமக்கு வரும் போது அமைதியாக நமது உள்ளத்தில் இறைவன் ஒலி நமக்கு வழிகாட்டுவதை உணரலாம்.

யாராவது 

"இதை ஏன் தேர்ந்தெடுத்தாய்?" என்று கேட்டால்

 நமது வாயிலிருந்து ஒரே ஒரு பதில்தான் வரும்.

 "இது எனக்கு சரியாக பட்டது. ஆகவே தேர்ந்தெடுத்தேன்."

 அது சரி எனப் படுவதற்கு உதவியவர் நம்முள் பேசிய இறைவன்தான் என்று நமக்கு மட்டுமே தெரியும்.

இது நமது மனது பாவம் இன்றி
இறையருள் உள்ளதாக இருந்தால் மட்டுமே சாத்தியம்.

Suppose,

நமது மனது இறைவனுக்கு எதிர்நிலையில் இருந்தால் பேசுவதும் இறைவனுக்கு எதிர் நிலையில் உள்ள ஆளாகவே இருக்கும்!


ஆகவே எப்போதும் நமது மனதை இறைஅருள் நிலையோடு பாவ மாசு இல்லாமல் வைத்திருக்க வேண்டும்.

நம்முள் கடவுளின் செயல்களை வரையறுக்க முடியாது.

ஆகவே நமது ஒரே வேலை நமது மனதை அவரோடு இணைத்து விட்டு விடுவதுதான். 

அதாவது இறை அருளோடு இருப்பதுதான். 

நம்முள் இருக்கும் இறை அருள் காரணமாக நாம் அவருள்ளும் அவர் நம்முள்ளும் இருந்தாலே போதும்.

அவர் எப்படி நம்மை வழிநடத்துகிறார் என்பதைப்பற்றி நாம் கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

சில சமயங்களில் நாம் விரும்பாதவை கூட நமக்கு நடக்கும்.

 அப்போது ஒன்றை மட்டும் ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்,

 எது நடந்தாலும் அவரது சித்தப்படியே நடக்கும்.


 அவர் நம்மிடம் சொல்லிவிட்டுத்தான் நடத்த வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை.

நாம் நம் பிள்ளைகளை அவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்டா கவனித்துக் கொள்கிறோம்?

வாகனத்தை ஓட்டுனரிடம்
 ஒப்படைத்தபின் அவர் 
ஓட்டுகிறபடிதான் வாகனம் ஓடும், வாகனத்தின் இஷ்டப்படி அல்ல. 

அதே போல்தான் நம்மையும் இறைவன் வசம் ஒப்படைத்து விட்டால் நமக்கு எந்தவித கவலையும் இல்லை.

ஒரு Key board தன்னை music master ரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு அது சும்மா இருந்தாலே போதும்.

music master அதிலிருந்து இனிமையான ராகங்களை "வெளிக்கொணர்வார்.

நாமும் இறைவனின் இயக்கத்திற்கு நம்மை முற்றிலுமாக கையெளித்து விட்டு இயக்கியபடி இயங்கினாலே போதுமானது.

அவரது சாதனைகள் எல்லாம் நமது சாதனைகள் ஆகிவிடும்.

 அவருடைய சாதனைகளுக்கு நமக்கு நித்திய சன்மானம் கிடைக்கும்.

அன்னை மரியாளும் சூசையப்பரும் இதைத்தான் செய்தார்கள்.


சில சமயங்களில் நம் ஆண்டவர் சீடர்களோடு கடலில் பயணிக்கும்போது படகில் தூங்கியது போல 

நம் உள்ளத்திலும் தூங்குவது போல் தெரியும்.

சில சமயங்களில் நம்மை கவனிக்காததுபோல் பின்னாலிருந்து நம்மை தொடர்ந்து வருவது போல் தோன்றும்.

ஆனால் கடைசியில் தான் தெரியும் remote control அவர் கையில் இருந்தது என்று!

தாயின் இடுப்பில் அமர்ந்திருக்கும் குழந்தை எங்கே போகவேண்டும் என்று தாயிடம் சொல்லவேண்டிய அவசியம் இல்லை,

 ஏனெனில் தாய்க்குத் தெரியும் பிள்ளையின் தேவை எது என்று.

 சில சமயங்களில் தாய் தன் பிள்ளையை தோளில் 
போட்டிருக்கும்போது அது நன்றாக தூங்கும்..

 போக வேண்டிய இடம் போன உடனே அது இறங்கி ஓடும். 

அதே போல் தான் சில சமயங்களில் நாம் என்னதான் செய்தாலும் ஒன்றுமே செய்யாது போல் தோன்றும்.

இறைவனே நமக்கு வேண்டியது எல்லாம் செய்திருப்பார்.

நாம் ஒன்றுமே செய்யாமல் சோம்பேறியாக இருந்தால் அவர் நமக்காக எல்லாம் செய்வார் என்று அர்த்தமல்ல.

நாம் அவருக்குள் இருந்து செயல் புரிந்தால் அவர் நமக்குள் இருந்து செயல்படுவார்.

நாம் அவருக்குள் இருந்து செயல் புரியும்போது, எல்லாம் இலேசாகத் தெரியும். ஏனெனில் சுமையை எல்லாம் அவர் தாங்கிக் கொள்வார்.

உலகம் எவ்வளவு ஆரவாரமாய் இருந்தாலும் நாம் இறைவனுள் இருந்து செயல்பட்டால் அவர் 
நம்மோடு பேசுவது மட்டுமல்ல நமக்காக செயல்படவும் செய்வார்.

லூர்து செல்வம்

Thursday, December 3, 2020

".சாவோ வாழ்வோ,இறை அன்பிலிருந்த நம்மைப் பிரிக்க முடியாது."(தொடர்ச்சி)

http://lrdselvam.blogspot.com/2020/12/blog-post_3.html


".சாவோ வாழ்வோ,
இறை அன்பிலிருந்த நம்மைப் பிரிக்க முடியாது."
(தொடர்ச்சி)


கல்லூரியில் பயிலும் மகன் டிசம்பர் மாதம் முதல் நாள் கல்லூரியிலிருந்து ஊருக்கு வருவதாக அம்மாவுக்கு phone செய்திருந்தான்.

அம்மா மகனைப் பார்க்கவிருக்கும் எண்ணத்தில் முந்தின இரவே தூங்கவில்லை.

வரவிருந்த நாளில் அதிகாலையிலிருந்தே மகனுக்கு பிடித்தமான ருசியான அறுசுவை மதிய உணவு தயாரிப்பிலேயே ஈடுபட்டிருந்தாள்.

ஆனால் மகன் மதிய உணவிற்கும் வரவில்லை, அன்று இரவும் வரவில்லை.

அம்மா அந்த நாள் முழுவதும் சாப்பிடவில்லை, இரவிலும் தூங்கவில்லை.

மகன் அடுத்த நாள் காலையில் வீட்டிற்கு வந்தான்.

வரவேண்டிய நாளை அம்மாவுக்கு தகவல் கொடுக்காமலே மறு நாளைக்கு மாற்றியிருந்தான்.

 தாய் முகம் கோணாமல்,

மகன் வராததால் தான் பட்ட 
மன வேதனையை வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல்,

அன்புடன் வரவேற்று உபசரித்தாள்.    

காரணம் என்ன?

மகன் மீது அவளுக்கு இருக்கும் அபரிமிதமான அன்பு.

மகனின் எந்த செயலும் தாயை அவளுடைய அன்பிலிருந்து பிரிக்க முடியாது.

அதேபோல்தான் இறைவனை நாம் அழைக்கும்போது அவர் நமது குரலைக் கேட்க காலம் தாழ்த்துவது போல் தோன்றினாலும் 

அவர் மீது நமக்கு உண்மையாக அன்பு இருந்தால் 

தாழ்த்தப்பட்ட காலத்தால் நம்மை இறை அன்பில் இருந்து பிரிக்க முடியாது.

ஒரு வரலாற்று உதாரணம் புனித மோனிக்கம்மாள்.

தன் மகன் அகுஸ்தீன் மனம் திரும்ப வேண்டும் என்று 30 ஆண்டுகள் இறைவனிடம் செபித்தாள்.

ஆழமான விசுவாசத்தோடு செய்த அவளது செபம் வெற்றியைக் கண்டது.

நாம் ஓரிரு நாட்கள் செபித்துவிட்டு நமது செபம் கேட்கப்படவில்லையே என்று இறைவனைக் குறை கூறினால் அது நமது அன்பு குறைவையே காண்பிக்கிறது.



தாங்கள் அன்பு செய்தவருக்கு என்ன பிடிக்குமோ என்பதை நன்கு தெரிந்து .
.
அதை செய்து முடிக்க தயாராக இருப்பவர்களை 

அவர்களுடைய அன்புக்குரியவரிடம் இருந்து பிரிக்க முடியாது.

நமது அன்புக்குரியவர் இயேசு.

அவருக்கு பிடித்தமான ஒரே செயல் நம் எல்லோரையும் அன்பு செய்வது மட்டும்தான்.

நாம் நம்முடைய பிறருக்கு அன்பு செய்ய வேண்டும், வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டும் அல்ல,

நமது செயல்களாலும்.

இயேசுவின் அன்பை விட்டு பிரியாமல் இருப்பதற்காகத்தான் அவரது விருப்பப்படி நாம் அனைவரையும் அன்பு செய்கிறோம்.

இறைவனுக்காகப் பிறரை அன்பு செய்கிறோமா,

 அல்லது,

  பிறருக்காக இறைவனை அன்பு செய்கிறோமா?

இறைவனுக்காக மட்டுமே பிறரை அன்பு செய்கிறோம்.

எவனொருவன்,

"நான் எனது பிறனை அன்பு செய்கிறேன்,

 ஆனால் இறைவன் மீது எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை, ஆகவே என்னிடம் இறையன்பு இல்லை"

என்று சொன்னால் அவன் பொய்யன்.

இது, ''Main switch ஐ off செய்து விட்டேன்.

ஆனாலும் என் அறையிலுள்ள switch ஐ on பண்ணினால் bulb எரியும்" என்று சொல்வதற்குச் சமம்.

ஒருவன் தன் தந்தையை அன்பு செய்யாமல் 

அவர் தன்னிடம் தந்திருக்கும் பணத்தை மட்டும் விரும்பினால்,


 அது பணத்தின் மேல் உள்ள பாசத்தினால் அல்ல,

 தன் மேல் தனக்கு உள்ள பாசத்தினால் மட்டுமே.

 பணம் தனக்குப் பயன்படுகிறது என்பதற்காக அதை விரும்புவானேயொழிய பணத்தை பணத்திற்காக விரும்பமாட்டான்.

இறைவனை மையமாகக் கொண்ட பிறரன்பு தான் உண்மையான அன்பு.

அத்தகைய அன்பு உடையவர்களை

 யாராலும், எந்தப் பொருளாலும், எந்த சக்தியாலும்

 தேவனுடைய அன்பில் இருந்து பிரிக்க முடியாது.

அவர்களுடைய அன்பின் வேர் இறைவனிடம்தான் இருக்கிறது.



"அதுபோல நீங்களும் விழிப்பாயிருங்கள். -- ஏனெனில், வீட்டுத்தலைவர் மாலையிலோ நள்ளிரவிலோ கோழி கூவும் பொழுதோ காலையிலோ எப்பொழுது வருவார் என்று உங்களுக்குத் தெரியாது."
(மாற்கு 13:35)

இயேசு நம்மை அழைக்க எப்பொழுது வருவார் என்று நமக்குத் தெரியாது.

இந்த விநாடியில் வருவாரா, இந்த நிமிடத்தில் வருவாரா, இந்த நாளில் வருவாரா,
 இந்த வருடத்தில் வருவாரா, எத்தனை வருடங்கள் கழித்து வருவார்,

 எதுவுமே நமக்கு தெரியாது.

 இருந்தாலும் நாம் விழிப்பாக அவருக்காக காத்திருக்க வேண்டுமென்றால்

 நமக்கு அவர்மீது குறையாத, மாறாத அன்பு இருக்க வேண்டும்.

விசுவாசத்தின் அடிப்படையில் இயேசு இந்த வினாடியே நம்மை அழைக்க வந்தாலும் நமக்கு மகிழ்ச்சி தான்.

நமது மனித சுபாவம் நாம் நீண்ட நாள் இந்த உலகில் வாழ வேண்டும், அதன் பின்னர் விண்ணகம் செல்ல வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவது இயல்பு தான்.

நாம் ஒருவரை ஒருவர் வாழ்த்தும் போது "நீண்ட நாள் வாழ்க" என்றுதான் வாழ்த்துகிறோம்.

ஆனாலும் ஆண்டவர் வரும் நாளைத் தீர்மானிப்பது நாம் அல்ல, அவர் தான்.

அவர் எப்போது வந்தாலும் நாம் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

நமது மனதில் ஆழமாக பதிந்து இருக்கவேண்டிய எண்ணம் 

நாம் மண்ணகத்தில் வாழ்ந்தாலும் 

விண்ணகத்தில் வாழ்ந்தாலும்

 இறைவனில்தான் வாழ்கிறோம் என்பதுதான்.

 நாம் விண்ணகம் செல்லும்போது நம்மோடு வாழவிருக்கும் அதே இறைவன் தான் இப்போதும் நம்மிடம் வாழ்கின்றார்.

எங்கே வாழ்ந்தாலும் இறைவனோடுதான் வாழ்வோம் என்ற விசுவாசம் நம்மில் இருந்தால்,

எப்போதும் நம்மோடு இருக்கும் அவர்

 எப்போது அழைத்தாலும் ,
எங்கு அழைத்தாலும் 
அவரோடு நாம் செல்ல தயார் நிலையில்தான் இருப்போம்.

 இந்நிலையில் நாம் இருந்தால் நம்மை யாராலும் இறை அன்பில் இருந்து பிரிக்க முடியாது.


இவ்வுலகில் நாம் வாழும்போது நமது செயல்கள் அனைத்தும் இறையன்பை மையமாக கொண்டு இருக்க வேண்டும்.

  நமது அந்தஸ்தின் கடமைகளை செவ்வனே செய்ய வேண்டும்.

குடும்ப நிலையில் இருந்தாலும்,
'
 துறவற நிலையில் இருந்தாலும்,

 அரசு பணியில் இருந்தாலும் ,

 தனியே தொழில் செய்து வந்தாலும் 

கடமைகள் மாறலாம், நோக்கம் ஒன்றுதான்.

இறையன்பில் நிலைத்து நிற்பதற்காக.

இறையன்பில் நிலைத்து நின்று கடமைகளை ஆற்றுவதால் ஆன்மீக ரீதியாக பல வகைகளில் பயன் பெறுகிறோம்.

1.இறையன்பிற்கு எதிராக எதுவும் செய்யமாட்டோம், அதாவது, பாவம் நமக்குள் புகாது.

2. அன்பிற்காக செய்யப்படும் செய்யப்படும் ஒவ்வொரு செயலும் நற்செயலாக மாறுகிறது. 

ஒவ்வொரு செயலிலும் இயேசுவின் அன்பு வெளிப்படுகிறது. 

நமது வாழ்வின் வழியாக மௌனமாக நற்செய்தியை அறிவித்த வண்ணமாக இருக்கிறோம்.


3. நாம் பரிசுத்தத் தனத்தில் வளர்கிறோம்.

இறைவன் பரிசுத்தமானவர். அவர் வாழும் விண்ணகத்திற்குள் பரிசுத்தவான்கள் மட்டுமே நுழைய முடியும்.

ஞானஸ்நானத்தின்போது நாம் பரிசுத்தம் அடைகிறோம்.

நமது வாழ்நாளய பணியே நாம் பெற்ற பரிசுத்தத்தனத்தில் வளர்வதுதான்.

இறை அன்பிற்காக செய்யப்படும் ஒவ்வொரு செயலும் நாம் பரிசுத்தத்தனத்தில் வளர உதவியாக இருக்கும்.

4. மற்றவர்களையும் பரிசுத்தத் தனத்தில் வளரச் செய்கிறோம்.

எரியும் மெழுகுதிரி தான் பிரகாசமாக இருப்பதோடு 

தனது பிரகாசத்தால் மற்றவர்களும் பயன்பெற செய்வதுபோல 

பரிசுத்த தனத்தில் வாழ்பவர்கள் 

தங்களது நன்மாதிரிகையால் மற்றவர்களும் பரிசுத்தமாய் வாழ உதவுகிறார்கள்.

இறையன்பில் நிலைத்து நின்று கடமைகளை ஆற்றுவர்களை இறையன்பிலிருந்து எந்த சக்தியாலும் பிரிக்க முடியாது.

லூர்து செல்வம்.

Tuesday, December 1, 2020

".சாவோ வாழ்வோ,இறை அன்பிலிருந்த நம்மைப் பிரிக்க முடியாது."

http://lrdselvam.blogspot.com/2020/12/blog-post.html


".சாவோ வாழ்வோ,
இறை அன்பிலிருந்த நம்மைப் பிரிக்க முடியாது."



ஒரு ஊரில் ஒரு குளம் இருந்தது.

அந்தக் குளத்தில் ஒரு நண்டு வசித்து வந்தது

அக்குளத்திற்கு மீன் பிடிப்பதற்காக தினமும் பல பறவைகள் வரும்.

அவற்றுள் இரண்டு கொக்குகள் நண்டுடன் மிக நட்பாக இருந்தன.

இம்மூன்றும் மணிக்கணக்காய் பேசிக் கொண்டிருப்பது வழக்கம்.

சில சமயங்களில் கொக்குகள் மீன் பிடிக்க வந்ததையே மறந்து நண்டுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும்.

அப்படி என்னதான் பேசிக் கொள்ளுமோ!

ஒரு ஆண்டு மழை பொய்த்து விட்டது.

குளம் வற்றிவிட்டது.

கொக்குகளுக்கு மீன் கிடைக்கவில்லை.

ஆகவே தண்ணீர் உள்ள வேறு குளத்திற்குப் போகத் தீர்மானித்தன.

நண்டை விட்டுப் பிரியவும் அவற்றுக்கு மனதில்லை.

விபரத்தை நண்டிடம் சொன்னன.

"தயவு செய்து எங்கே சென்றாலும் என்னையும் அழைத்துச் சென்று விடுங்கள்."

"எங்களுக்கும் அதுதான் ஆசை.
ஆனால் உன்னால் பறக்க முடியாதே!

அப்போ ஒண்ணு செய்வோம்.
ஒரு குச்சியைக் கொண்டு வருகிறோம். அதன் மத்தியை நீ வாயால் கௌவிக்கொள். நாங்கள் குச்சியின் இரு புறங்களையும் ஆளுக்கொரு புறமாகக் கௌவிக்கொண்டு பறக்கிறோம். மூவரும் சேர்ந்தே வேறு ஒரு குளத்திற்குச் சென்று விடலாம். சரியா?"

"நல்ல idea. சரி"

"ஆனால் ஒரு condition. நாம் அடுத்த குளத்தில் இறங்கு மட்டும் நீ வாயைத் திறந்துவிடக் கூடாது.

வாயைத் திறந்தால் பொத்தென்று கீழே விழுவாய்.
அப்புறம் உன் கதி அதோகதிதான்.

புரிகிறதா?"

"புரிகிறது. வாயைத் திறக்க மாட்டேன்."

plan படி பறந்தன. தரையில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிறுவர்களுக்கு அவை பறந்து பறந்து கொண்டிருந்த காட்சி வேடிக்கையாய் இருந்தது.


மேலே கைகாட்டி வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தார்கள்.

நண்டு தன்னைப் பார்த்து சிறுவர்கள் இரசிப்பதைக் கண்டு மகிழ்ச்சி அடைந்தது.

தன் மகிழ்ச்சியை கொக்குகளோடு பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப் பட்டு,

நிபந்தனையை மறந்து பேசுவதற்காக வாயை திறந்தது.

அவ்வளவுதான்.

பொத்தென்று கீழே விழுந்தது.

அதை பார்த்த காகம் ஒன்று அதைக் கவ்விக்கொண்டு பறந்து சென்றது.

மனிதர்களில் அநேகர் இந்த நண்டை போன்றுதான் நடந்து கொள்கிறார்கள்.

நண்டு எதை பற்றிக் கொண்டு இருக்க வேண்டுமோ அதைப் பற்றாததால் காகத்திற்கு இரையானது.

மனிதர்களும் யாரை விடாமல் பற்றிக் கொண்டு வாழ வேண்டுமோ

அவரை பற்றிக் கொள்ளாததால் பரலோகத்தை இழக்க நேரிடுகிறது.

நாம் இவ்வுலகில் செய்து கொண்டிருப்பது விண் நோக்கிய பயணம்.

நமது பயணம் வெற்றிகரமாக முடிய வேண்டுமென்றால் நாம் இறை இயேசுவை விடாமல் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

பயணத்தின்போது உலகத்தை ரசிப்பதற்காக இயேசுவைக் கை விட்டால்

நமது விண்நோக்கிய பயணம் மண் நோக்கிய பயணமாக மாறிவிடும். 

புனித சின்னப்பர் கூறுகிறார்:

  "சாவோ வாழ்வோ,

 வானதூதரோ தலைமை ஏற்பவரோ, 

நிகழ்வனவோ வருவனவோ,

 வலிமை மிக்கவரோ,


வானத்தில் உள்ளவையோ ஆழத்தில் உள்ளவையோ,

 வேறெந்தப் படைப்புப் பொருளோ, 

நம் ஆண்டவராகிய கிறிஸ்து இயேசுவில் வெளிப்பட்ட 

இறை அன்பிலிருந்த நம்மைப் பிரிக்க முடியாது."


நம் விண்ணகப் பயணத்தின்போது நாம் கீழே விழுந்து விழாதபடி பற்றிப் பிடித்திருக்க வேண்டியது இயேசுவின் அன்பு ஒன்றுதான்.

நம்மை இயேசுவின் அன்பிலிருந்து பிரிப்பதிலேயே எதிர்ச் சக்திகள் குறியாக இருக்கும்.

இயேசுவின் அன்பு நமது ஆன்மீக சக்தி.

உலகத்திப்பால் உள்ள ஈர்ப்பு எதிர்ச் சக்தி.

காலை எட்டு மணி திருப்பலிக்கு எல்லோரும் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பையன் TVயை on பண்ணி வைத்துக் கொண்டே புறப்படுகிறான்.

"TVயை off பண்ணு." அம்மாவின் குரல்.

"TV உங்கள என்ன பண்ணுது?"
மகனின் குரல்"

TVயிலிருந்து ஒரு அறிவிப்பு,

"காலை ஒன்பது மணிக்கு சாலமோன் பாப்பையாவின் பட்டிமன்றம்."

"அம்மா, நான் சாயங்கால பூசைக்குப் போகிறேன்."

"ஏன்டா?"

"காலையில online Class இருக்கு."

"ஏல, இன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை. எப்படி Class இருக்கும்?"

"இருக்குன்னா இருக்கு. அவ்வளவுதான். class attend பண்ணாட்டா internal mark அ குறைச்சிடுவாங்க."

பட்டிமன்றம்தான் அவனுக்கு online Class!

சர்வ வல்லவரிடமிருந்து பிரிப்பதற்கு ஒரு சாதாரண பட்டிமன்றம் போதும்!


திருவிழாவை எப்படிச் சிறப்பாய்க் கொண்டாடுவது என்று சுவாமியார் சபையார் கூட்டத்தில் ஆலோசனைகள் கேட்கிறார்.

"சுவாமி, கோவில் decoration super ஆ இருக்கணும்."

"ஒன்பதாம் திருநாளிலும், பத்தாம் திருநாளிலும் சப்பர பவனி இருக்கணும்."

" பத்து நாட்களிலும் பூசை முடிஞ்சி சாப்பாடு போடணும்.

பத்தாம் திருநாளன்று mutton பிரியாணி போடணும்."

"அதெல்லாம் இருக்கட்டும், பூசை,
தியானம் பற்றி ஆலோசனை?" சுவாமியார்.

"அதுதான் உங்களுக்குத் தெரியுமே!"
எங்களுக்கு அதுவா முக்கியம், மக்கள் மனதுக்குள்.

வீண் ஆடம்பரங்களால் இயேசுவின் அன்பிலிருந்து பிரிக்கவே முடியும்.

நாம் எதைச் செய்தாலும் இயேசுவின் அன்பினால் உந்தப்பட்டும், அவரது அன்பினில் வளர்வதற்காக மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.

அதாவது நமது செயல்களின் காரணமும், நோக்கமும் இயேசுவின் அன்பாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

"ஏழைகளுக்கு உதவ தூண்ட தூண்டியது எது?.

 இயேசுவின் அன்பு.

எதற்காக ஏழைகளுக்கு உதவுகிறாய்?

இயேசுவிடமிருந்து அன்பை நிறைய பெறுவதற்காக.

நமது தாராள குணத்தை எல்லோரும் அறிந்து, நம்மைப் பாராட்ட வேண்டுமென்பதற்காக பிறருக்கு உதவியினால்

நாம் இயேசுவின் அன்பிலிருந்து பிரிந்து செல்கிறோம்.

பிறர் நம்மை வெறுக்கும் போது நாம் பதிலுக்கு அவர்களை நேசித்தால் நாம் இயேசுவின் அன்பில் வளர்கிறோம்.

வெறுப்பவர்களை நாமும் வெறுத்தால் இயேசுவின் அன்பில் தேய்கிறோம்.

நமக்கு தீமை செய்பவர்களுக்கு நாம் நன்மை செய்தால் நாம் இயேசுவின் அன்பில் வளர்கிறோம்.

தீமைக்குப் பதில் தீமை செய்தால் இயேசுவின் அன்பில் தேய்கிறோம்.

இயேசுவின் மேல் நாம் வைத்திருக்கும் அன்பு நிபந்தனை அற்றதாக இருக்க வேண்டும்.

நாம் வளமாக வாழும்போது இயேசுவை அன்பு செய்து,

 கஷ்டங்கள் வந்து நீங்காத போது அவரை அன்பு செய்யாமலும் இருந்தால்

நாம் இயேசுவின் அன்பை விட நமக்குத்தான் முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம்.

அதற்குப் பெயர் அன்பு அல்ல, வியாபாரம்.

"கையில் காசு, வாயில் தோசை.

வாழ்வில் வளம்,
இதயத்தில் அன்பு.

கடவுள் நம்மை நிபந்தனை இன்றி அன்பு செய்கிறார்.

அளவற்ற விதமாய் அன்பு செய்தார்.

நாம் பாவம் செய்தாலும், நம்மீது அவர் கொண்டுள்ள அன்பு குறையாது.

நாம் நித்திய காலமும் அவரை விட்டு பிரிந்து சென்றுவிட்டாலும்
நம்மீது அவர் கொண்டுள்ள அன்பு குறையாது. 

நமது நோக்கத்தை அடிப்படையாக கொண்டு நம்முடைய செயலின் தன்மை மாறும்.

"உமக்கு சித்தம் இருந்தால் எனது விண்ணப்பத்தை நிறைவேற்றும்." என்ற அடிப்படையில்,

என்ன உதவி கேட்டும் இறைவனிடம் விண்ணப்பிக்கலாம்.

விண்ணப்பம் நிறைவேறினாலும் நன்றி சொல்லவேண்டும்.

 நிறைவேறாவிட்டாலும் நன்றி சொல்லவேண்டும்.

"ஆண்டவரே உமக்கு சித்தம் இருந்தால், நான் விண்ணப்பித்திருக்கும் வேலையை எனக்குப் பெற்றுத் தாரும்."

என்ற அடிப்படையில் விண்ணப்பித்தால் நாம் இறைவனின் அன்பிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோம்.

நமது விண்ணப்பம் நிறைவேறினாலும் நிறைவேறாவிட்டாலும்

 நாம் இறைவனுக்கு நன்றி சொன்னால்தான் 

நாம் இறைவனின் அன்பை விட்டு எக்காரணத்தை முன்னிட்டும் பிரிய மாட்டோம் என்று அர்த்தம்.

நேர்ச்சையை முன் வைத்து விண்ணப்பித்தால், விண்ணப்பம் நிறைவேறாத போது மனம் தளர வாய்ப்பு இருக்கிறது. 

இறைவனின் சித்தத்தை முன்வைத்து விண்ணப்பித்தால் விண்ணப்பம் நிறைவேறாவிட்டாலும் நமது அன்பு குறையாது.

இறைவனின் அன்பை விட்டு நாம் பிரியக் கூடாது என்பதுதான் முக்கியம்.

"வாழ்வோ, சாவோ
இறை அன்பிலிருந்த நம்மைப் பிரிக்க முடியாது."

என்று புனித சின்னப்பர் கூறுகிறார்.

சிலர் வாழ்வில் வளமாக இருக்கும் போது கடவுளை மறந்துவிடுகின்றனர் கஷ்டங்கள் வரும்போது கடவுளை தேடி வருகின்றனர்.

நாம் இறைவனை நேசிக்க வேண்டியது அவர் நமது இறைவன் என்பதற்காக மட்டும்தான்

 வாழும் வாழ்விற்காக அல்ல.

 இதை புரிந்து கொண்டால் வாழ்வின் தன்மையால் இயேசுவை நம்மை விட்டு பிரிக்க முடியாது. 

நாம் இயேசுவில் அன்பு செய்கிற ஒரே காரணத்திற்காக மட்டும் நமக்கு சாவு வருகிறது என்றால் அதை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்

நமது வாழ்வையும், சாவையும் விட முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது இறை அன்பு ஒன்றுதான்.

(தொடரும்)

லூர்து செல்வம்.