Wednesday, October 7, 2020

*"கிறிஸ்து இயேசுவில் இருந்த மனநிலையே உங்களிலும் இருப்பதாக."*(பிலிப்.2:5)

http://lrdselvam.blogspot.com/2020/10/25.html


*"கிறிஸ்து இயேசுவில் இருந்த மனநிலையே உங்களிலும் இருப்பதாக."*(பிலிப்.2:5)

*________________________________*


நம்மைப் பொறுத்தமட்டில் சாணம் ஒரு கழிவுப் பொருள்.


ஒரு விபசாயியைப் பொறுத்தமட்டில் அது உரம்.


நம்மைப் பொறுத்தமட்டில் கிழிந்த தாள் waste paper.


பழைய பேப்பர் வியாபாரிக்கு அது வணிக பொருள். (Commercial Commodity.) 


ஒரு பொருளின் மதிப்பு அதற்குள் இல்லை,


 மாறாக அதை பார்ப்பவர்களுக்குள் இருக்கிறது.


மருத்துவ மனநிலையோடு பார்ப்பவர்களுக்கு urine கூட ஒரு மருந்துதான்.


ஒருவருக்கு Sweet தின்பண்டம். இன்னொருவருக்கு அதுவே விஷம்.


நிகழ்ச்சி ஒன்றாய் இருக்கும், 

அதற்கான rection ஆளுக்கு ஆள் மாறுபடும். 


திடீரென்று அரசு பள்ளிகளுக்கு ஒரு வாரம் விடுமுறை என்று அறிவிக்கும்.


மாணவர்களுக்கு கொண்டாட்டம்.


ஆசிரியர் Syllabusஅ எப்படி முடிக்க போகிறோமோ என்று கவலைப் படுவார்.


H.M Term daysஅ  எப்படி adjust செய்ய  என்ற கேள்விக்குறியோடு இருப்பார்.


பார்ப்பவரின் மனநிலைக்கு ஏற்ப நிகழ்ச்சியின் பொருள் மாறுபடும்.


ஆன்மீகத்தில் இரண்டு வித மனநிலைகள் (mindsets) உண்டு.


உலக மனநிலை, கிறிஸ்துவின் மனநிலை.


யார் எந்த மனநிலையோடு பார்க்கிறார்களோ அதற்கு ஏற்ப நிகழ்ச்சியின் பொருள் மாறுபடும்.


*துன்பத்தை எடுத்துக்கொள்வோம்.*


*உலக மனநிலையோடு  பார்ப்பவர்களுக்கு அது ஒரு சாபம் போல் தோன்றும்,*


 *ஆனால் கிறிஸ்துவின் மனநிலையோடு பார்ப்பவர்களுக்கு அது ஆசீர்வாதம்.*


   *கிறிஸ்துவன்  என்று சொன்னாலே  கிறிஸ்துவின் மனநிலை உள்ளவன் என்பதுதான் பொருள்.*


நம்மிடம் உலக மனநிலை இருந்தால் நம்மால் கிறிஸ்துவின் சீடர்களாக இருக்க முடியாது.


கிறிஸ்து பிறந்த அன்று வானதூதர்கள் 


"நல்மனதோர்க்குச் சமாதானம்" என்று பாடினார்கள்.


இயேசு சமாதானத்தின் தேவன்.


மனிதன் படைக்கப்பட்ட போது இறைவனோடு நல்லுறவில், அதாவது, சமாதானத்தோடு இருந்தான்.



 ஆனால் அவன் செய்த பாவத்தினால் இறைவனோடு நமக்கு இருந்த உறவு முறிந்தது, சமாதானமும் முடிந்தது.


 *மனிதன் இழந்த சமாதானத்தை மீட்டுக் கொடுப்பதற்காகவே இறை மகன் மனிதனாக பிறந்தார்.*  


இயேசு இயல்பிலேயே நல் மனது உள்ளவர்.


நமது மனதும் இயேசுவின் மனதை போல நல் மனதாக இருந்தால்தான் இழந்த சமாதானம் மீண்டும் கிடைக்கும்.


நாம் கிறிஸ்துவின் சீடர்களாக வாழ வேண்டுமென்றால் முதலில் நமது மனம் மாற வேண்டும்.


*நமது மனநிலை கிறிஸ்துவின் மனநிலையாக மாற வேண்டும்.*


 உலக மனநிலையோடு நாம் என்ன செய்தாலும் அதற்கு ஆன்மீக மதிப்பு எதுவும் இல்லை.


Whatever we do with a worldly mindset has no spiritual value.


நமது பெயர்  வரலாற்றில் இடம்பெற வேண்டும் என்பதற்காக


 நமது சொத்தை முழுவதும் ஏழைகளுக்குத் தானமாகக் கொடுத்தால் 


இறைவன் முன்னிலையில் அதற்கு எந்தவித மதிப்பும் இல்லை.


உலக வரலாற்றில் வேண்டுமானால் இடம் இருக்கும்.


*ஆனால் கிறிஸ்துவின் மனநிலையோடு ஒரு பைசா தானமாக கொடுத்தாலும் அதற்கு இறைவன் முன் நித்திய மதிப்பீடு (eternal value) இருக்கும்.*


"கடவுள் தன்மையில் விளங்கிய அவர் கடவுளுக்கு இணையாயிருக்கும் நிலையை விடாமல் பிடித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டிய தொன்றாகக் கருதவில்லை.


7 ஆனால், தம்மையே வெறுமையாக்கி, அடிமையின் தன்மை பூண்டு மனிதருக்கு ஒப்பானார். மனித உருவில் தோன்றி,


8 தம்மைத் தாழ்த்திச் சாவை ஏற்கும் அளவுக்கு, அதுவும் சிலுவைச் சாவையே ஏற்கும் அளவுக்குக் கீழ்ப்படிபவரானார்."

(பிலிப்.2:6-8)




சர்வ வல்லப கடவுள் எந்தவித மதிப்பும் இல்லாத நம்மை மீட்க,


அடிமையின் தன்மை பூண்டு


மனித உருவில் தோன்றி,


சிலுவைச் சாவையே ஏற்கும் அளவுக்குத்


தம்மைத் தாழ்த்திக்


கீழ்ப்படிபவரானார்.


சர்வ வல்லப கடவுளின் மனநிலை:


காலத்திற்கு அப்பாற்பட்டவரை  காலத்திற்குள் நுழைய வைத்தது. 


உருவமற்றவரை மனித உருவை எடுக்கச் செய்தது.


எல்லாவற்றுக்கும் மேலானவரை

தன்னைத்தானே தாழ்த்த வைத்தது.


 சர்வத்திற்கும் அதிபதியானவரை கீழ்ப்படிய வைத்தது.


 மரணமே அற்றவர்க்குச் சிலுவைச் சாவைக் கொடுத்தது.


இதெல்லாம் எதற்காக?


நம்மை மீட்பதற்காக!


நம்மை மீட்பதற்காக இத்தனை இழப்புகளையும் தாமாகவே மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்ட கடவுகளுக்காக 


நாம் எதையெல்லாம் இழக்க தயாராக இருக்கிறோம்?


உண்மையில் அவருக்காக இழப்பதற்கு நமக்குச் சொந்தமான எதுவும் நம்மிடம் இல்லை.


 நாமே முழுவதும் அவருக்கு சொந்தமானவர்கள் தான்.


அவருக்குச் சொந்தமானவற்றை  அவருக்காக இழக்க நமக்கு ஏன் மனம் வரவில்லை?


ஏனெனில் நமக்கு கிறிஸ்துவின் மனநிலை இல்லை.


*கடவுளுக்காக நம்மையே இழக்க தயாராக இருக்கக்கூடிய மனநிலை நமக்கு வேண்டும்.*


We should have a mindset which is ready to sacrifice our whole self for God.


கிறிஸ்துவுக்காக தன்னையே தியாகம் செய்ய மனம் இல்லாதவன் கிறிஸ்துவின் சீடனாக இருக்க முடியாது.



இறைவன் நித்திய பேரின்பத்தில் வாழ்பவர்.


துன்பம் அவரது இயல்பில் இல்லை. அவரால் துன்ப படவே முடியாது.


ஆனாலும் நம்மை மீட்பதற்காக  துன்பப்பட ஆசைப்பட்டார்.

 

 

*தேவசுபாவத்தில் அது முடியாதாகையால் நமக்காக துன்பப்படுவதற்காகவே மனிதனாகப் பிறந்தார்.*


துன்பத்தால் அவரை தேடி போக முடியாது,


 ஆகவே அவரே துன்பத்தை தேடி வந்தார்.


அவர் தாமாகவே மனமுவந்து சிலுவை மரணத்திற்குத் தன்னைக் கையளித்தார்.  


தான் நேசிப்பவர்களுக்காகச் சிலுவையைச் சுமக்க அவரது மனநிலை தூண்டியது.


நாம் நேசிக்கும் இறைவனுக்காக  நமக்கு வரும் சிலுவையை மனமுவந்து சுமக்க நமது மனநிலை தூண்ட  வேண்டும்.


சிலுவையை நமது  பாரமாகக் கருதக்கூடாது.


 ஆசீர்வாதமாகக் கருத வேண்டும்.


*அன்னைத் தெரெசாவை ஏழை, எளியவர்களுக்காக தன் வாழ்வையே அர்ப்பணிக்கத் தூண்டியது எது?*


*அவளிடம் இருந்த இயேசுவின் மன நிலை.*


இயேசு மற்றவர்களுக்கு நன்மை செய்வதற்காகவே பிறந்தார் தெரசாவும் தான் மற்றவர்களுக்கு சேவை செய்யவே பிறந்திருப்பதாக கருதினார்.


 இயேசுவின் மனநிலையோடு அவள் ஏழைகளுக்குக் சேவை செய்தார்.


நாம் இயேசுவின் மன நிலையை பெறுவது எப்படி?


ஜெபம், தியானம்.


நாம் இயல்பிலேயே பலகீனமானவர்கள். 


நம்மைச் சுற்றி நடப்பவைகள் நம்மை எவ்வாறு பாதிக்கின்றன,


 அவற்றை எவ்வாறு நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்


 அல்லது அவற்றிலிருந்து நம்மை எப்படி காப்பாற்றி கொள்ளலாம்


 என்றுதான் நினைக்கத்தோன்றும். இது மனித இயல்பு.


ஆனால் நாம் கிறிஸ்தவர்கள்.


கிறிஸ்துவை அறிந்தவர்கள்.


நாம் நற்செய்தி வாசிப்பது  கிறிஸ்துவை பற்றி அறிவதற்காக அல்ல. கிறிஸ்துவை அறிவதற்காக.


கிறிஸ்துவை பற்றி அறியும்போது நமக்கு கிடைப்பது அறிவு மட்டுமே. (Knowledge only)


கிறிஸ்துவை அறிந்தால்தான் 


நமது குணங்கள் அவரது குணங்களாக மாறும்.


 நமது மனநிலை அவரது மன நிலையாக மாறும்.


யாரை எப்போதும் மனதில் அன்புடன் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோமோ,


அவர் நாம் அறியாமலேயே நமது மனதை ஆக்கிரமித்துக் கொள்வார்.


அவரது மனநிலை நமது மனதில் பதிந்துவிடும்.


இயேசுவைத் தியானிப்பதன் மூலமும் அவரோடு உரையாடுவதில் மூலமும் 


நாம் அவரின் மனநிலையை நமது மனநிலையாக ஆக்கிக் கொள்ளலாம்.


அவரது பாடுகளை ஆழ்ந்து தியானித்தால் 


நமக்காக பாடுபட்ட இயேசுவுக்காக நாமும்  பாடுபட தயாராகி விடுவோம். 


நம்மால்தீர்வு காண முடியாத ஏதாவது பிரச்சனைகள் நமது வாழ்வில் ஏற்பட்டால் 


"இந்த இடத்தில் இயேசு இருந்தால்  எவ்வாறு செயல்படுவார்?"


என்று தியானித்தாலே, தீர்வு தானே வரும்.


நமக்கு வெகுநாள் தொந்தரவு கொடுத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு நபர் நம்மிடம் ஒரு உதவி கேட்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.


 இயேசுவை நினைத்தால்

  உடனே உதவி செய்து விடுவோம்.


*இயேசுவின் மனநிலையோடு எதைச் செய்தாலும் அது நல்லதாகவே இருக்கும்.*


இயேசுவின் மனநிலையோடு வாழ்வோம்.


நித்திய வாழ்வில் அவரோடு இணைவோம்.


லூர்து செல்வம்.

Tuesday, October 6, 2020

*"ஆனால், தேவையானது ஒன்றே. மரியாள் நல்ல பங்கைத் தேர்ந்துகொண்டாள்."*(லூக்.10:42)

http://lrdselvam.blogspot.com/2020/10/1042.html


*"ஆனால், தேவையானது ஒன்றே. மரியாள் நல்ல பங்கைத் தேர்ந்துகொண்டாள்."*
(லூக்.10:42)
*+++++++++++++++++++++++++++*

கணவன், மனைவி, இரண்டு   பொடியன்கள் Railway Station ஐ நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

"கொஞ்சம் வேகமாக நடங்கள்.
 இன்னும் அரை மணி நேரம்தான் இருக்கிறது."

வேகமாக நடந்து பத்து நிமிடத்தில் Station க்கு வந்துவிட்டார்கள்.

"அப்பா எனக்கு அந்த பொம்மை"

" ஏல, ரயிலுக்கு வந்திருக்கிறோமா பொம்மை வாங்க வந்திருக்கிறோமா?"

அப்பாவிற்கு கடை மேல் கோபம் வந்தது.

விண்ணக பாதையில் நடந்து செல்லும் போது குறுக்கே வந்து நமது கவனத்தைத் திருப்பும் சாத்தான் போல அங்கு கடைஇருப்பதாக அவர் நினைத்தார்.

"அப்பா பொம்மை வாங்காம இரயிலுக்கு வர மாட்டேன்."

பொடியன் அழ ஆரம்பித்தான்.

பொம்மை வாங்கியாயிற்று.

"அப்பா, எனக்கு Ice fruit." அடுத்த பொடியன்."

அதுவும் வாங்கியாயிற்று.

" ஏங்க, சீக்கிரம் வாங்க இரயிலுக்கு டைம் ஆயிட்டு." 

எல்லோரும் பிளாட்பாரத்திற்கு வரவும் ரயில் வரவும் சரியாக இருந்தது.

எல்லோரும் ரயிலுக்குள் ஏறி அமர்ந்தார்கள்.

பொடியன்களுக்குக் கொண்டாட்டம்.

ஒருவன்  பொம்மையை வைத்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அடுத்தவன் Ice fruit ஐ. சூப்பிக் கொண்டிருந்தான்.

அப்பாவும் அம்மாவும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். கால்மணி நேரம் பயணம் ஜாலியாக இருந்தது.

திடீரென்று புதிய சத்தம் ஒன்று கேட்டது.

" டிக்கெட், டிக்கெட்."

T.T.E.R .

அப்போதுதான் அப்பாவிற்கு ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

பொம்மை வாங்கினோம். Ice fruit
வாங்கினோம்.

டிக்கெட் வாங்க மறந்து போச்சு!

பயணத்திற்கு எது தேவையோ அதை மட்டும் வாங்க மறந்து போச்சு!

என்ன ஆகுமோ தெரியலியே!

இப்படித்தான் அநேக சமயங்களில் நாமும் நடந்து கொள்கிறோம்.

சம்பளம் வரும்  நாளில் கை நிறைய காசு இருக்கும்.

 மனம் நிறைய ஆசை இருக்கும்.

 கண்ட பொருளையெல்லாம் வாங்குவோம், பயன்படும் என்று,  ஆனால் பயன்படுத்த மாட்டோம்.

 ஆனால் தேவையானவற்றை வாங்க வரும்போது, கையில் காசு இருக்காது.

 இதே நிலைதான் நமது ஆன்மிக வாழ்விலும்.

ஆன்மீக வாழ்விற்கு இரண்டு பக்கங்கள் உண்டு,

 ஒன்று வெளியே தெரியக் கூடியது அடுத்தது உள்ளரங்க மானது.

அந்தரங்க ஆன்மீகத்திற்கு உதவுவதற்கே வெளியரங்க ஆன்மீகம்.

 நாம் வெளித் தோற்றத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து விட்டு,

 உள்ளரங்க வாழ்விற்கு :'டாட்டா' காண்பித்து விடுவோம்.

கிறிஸ்மஸ் நெருங்கும். 

வீட்டிற்கு பெயிண்ட் அளிப்போம், 

ஜவுளிக் கடைக்குப் போவோம் ,

வீட்டை அலங்கரிப்போம், 

குடில் அமைப்போம்,

 ஸ்டார் தொங்க விடுவோம்,

 மறுநாள் விருந்துக்கு முந்திய நாளே ஏற்பாடு செய்வோம், 


 நள்ளிரவு திருப்பலிக்கு செல்வோம்,

திரு  விருந்தில் கலந்து கொள்வோம்,

நண்பர்களுடன் சிரித்து மகிழ்ச்சியாய் இருப்போம்,

 காலையில் மட்டன் வாங்கி,  சிக்கன் வாங்கி ஆடம்பரமாய் உணவு உண்போம்.

 ஒன்று மட்டும் செய்திருக்க மாட்டோம், திருப்பலிக்கு முன்

 பாவசங்கீர்த்தனம் செய்திருக்க மாட்டோம். 

புறத்தில் வெளிச்சம், அகத்தில் இருட்டு.

இத்தகைய கிறிஸ்மஸ் கொண்டாட்டம் குழந்தை இயேசுவுக்கு நிச்சயம் பிடிக்காது.

ஞாயிற்றுக்கிழமை,

 அலங்கார உடையணிந்து
பூசைக்குப் போவோம், 

பிரசங்கம் கேட்போம்,

 நன்மை எடுப்போம்,

'Superபிரசங்கம்' என்று சாமியாரை புகழ்வோம்

  ஒன்று மட்டும் செய்ய மாட்டோம்,

 சாமியார் பிரசங்கத்தில்  சொன்னதை வாழ்வில் கடைப்பிடிக்க மாட்டோம். 

எங்கு சுகமளிக்கும் ஆவிக்குரிய  கூட்டங்கள் நடந்தாலும் போவோம்,

கையசைத்து, தலையசைத்து சத்தமாக பாட்டு பாடி ஜெபிப்போம்,

 ஆனால் ஆன்மீக வாழ்வில் ஒரு முன்னேற்றமும் இருக்காது.


கோவில் திருவிழா வருகிறது.

 வரி பிரிப்போம், 

நன்கொடை வாங்குவோம்,

 கோவிலுக்கு பெயிண்ட் அளிப்போம்,

 விழாவின் முதல் நாளில் கொடி ஏற்றுவோம்,

 கோவிலை அலங்கரிப்போம்,

 ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு சாமியாரை அழைத்து நவநாள் திருப்பலி நிறைவேற்றுவோம்,

 9ஆவது திருநாளிலும்,  பத்தாவது திருநாளிலும் தேர் இழுப்போம்.

 திருவிழா முடிந்து எல்லோருக்கும் பிரியாணி விருந்து கொடுப்போம்.

வரவு செலவு கணக்கு முடிக்கும்போது சண்டை போடுவோம்.

பாவசங்கீர்த்தனம்? அப்படின்னா என்ன?

ஆன்மாவும் உடலும் சேர்ந்த 
மனிதராகையால்

 நமக்கு ஆடம்பரங்கள் தேவை தான், மறுக்க முடியாது.

 ஆனால் உள்ளரங்க ஆன்மீக வாழ்வு இல்லாமல் வெளியரங்கத்தால் ஒரு பயனும் இல்லை.

"தேவையானது ஒன்றே. மரியாள் நல்ல பங்கைத் தேர்ந்துகொண்டாள்."

மார்த்தாள் விருந்து தயாரிப்பதில் தீவிரமாக இருந்தாள், ஆனால் மரியாள் நற்செய்திக்கு செவி மடுப்பதில் தீவிரமாக இருந்தாள்.

'மரியாள் நல்ல பங்கைத் தேர்ந்துகொண்டாள்."

என்று நம் ஆண்டவரே சொல்கிறார்.

 அது மட்டும் தான் ஆன்மீக வாழ்வுக்கு தேவையானது என்றும் ஆண்டவர் சொல்கிறார்.

நற்செய்தியை கேட்பதும் அதன்படி நடப்பதும் தான் ஆன்மீகம்.

வீட்டில் பைபிள்  வைத்திருப்பது மட்டும் ஆன்மீகம் அல்ல.

 பைபிளை திறந்து வாசிப்பது மட்டும்  ஆன்மீகம் அல்ல.

கையில் பைபிளை வைத்துக்கொண்டு எல்லோரிடமும் சவால் விடுவதும் ஆன்மீகம் அல்ல. 

 *பைபிள் வாசித்து அதன்படி வாழ்வது மட்டும் தான் ஆன்மீகம்.*

*கிறிஸ்தவ ஆன்மீகத்திற்கு உயிர் கொடுப்பவை தேவத் திரவிய அனுமானங்கள்.*

அவைதான் நமக்கு வேண்டிய அருள் வரங்களை இறைவனிடமிருந்து பெற்று தரக்கூடிய வாய்க்கால்கள்.

ஞானஸ்நானம், உறுதிப்பூசுதல், மெய் விவாகம், குருத்துவம்,  ஆகியவை வாழ்வில்  ஒரு முறை மட்டும் பெறக்கூடிய தேவ திரவிய அனுமானங்கள்.

*பச்சாதாபம். நற்கருணை ஆகிய இரண்டு தேவ திரவிய அனுமானங்களையும் வாழ்நாளில் எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும்  பெறலாம்.*

*நமது உலக வாழ்வில் தண்ணீரும் உணவும் எவ்வளவு முக்கியமோ, அவ்வளவு முக்கியம் ஆன்மீக வாழ்வில் பச்சாத்தாபமும், நற்கருணையும்.*


ஒருவனுக்கு சகலவிதமான நவீன வசதிகள் உள்ள வீடு ஒன்று இருக்கிறது.

இரண்டே இரண்டு வசதிகள் மட்டும் இல்லை.

 தண்ணீர், உணவு.

 வாழ்நாள் முழுவதும் குளிக்காமலும், கால் கை கழுவாமலும், சாப்பிடாமலும் 

A.C வசதியை அனுபவித்துக்கொண்டு

 சோபாவில் உட்காருவான், 

ரத்ன கம்பளத்தின் மேல் நடப்பான்,

 மெத்தையில் படுப்பான், 

T.V பார்ப்பான், 

தண்ணீர் இல்லாத Western toilet ஐப் பயன்படுத்துவான்.

அந்த ஆளை கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

உலக வாழ்வில் தண்ணீர் உடலிலுள்ள அழுக்கைக் கழுவி சுத்தமாக்குவதுபோல 

*ஆன்மீக வாழ்வில் பச்சாத்தாபம் ஆன்மாவில் உள்ள பாவ அழுக்கை கழுவி பரிசுத்தமாக்குகிறது.*

வாழ்நாள் முழுவதும் குளிக்காமல் இருப்பவனுடைய உடல் எவ்வளவு அசுத்தமாக, நாற்றம் அளிப்பதாக இருக்குமோ,

அப்படியேதான் இருக்கும் வாழ்நாள் முழுவதும் பாவசங்கீர்த்தனமே செய்யாத ஆன்மாவின் நிலையும்.
 

வாழ்நாள் முழுவதும் உணவே அருந்தாத மனித உடலின் நிலை எப்படி இருக்குமோ 

அப்படியே இருக்கும் வாழ்நாள் முழுவதும் சுத்தமான இருதயத்தோடு திருவிருந்தில் கலந்து கொள்ளாத ஆன்மாவின் நிலையும்.

வேறு ஆடம்பர வசதிகளை அனுபவிக்கிறோமோ இல்லையோ,

 தினமும் காலையில் குளித்து உடலை  சுத்தமாக்கி விட்டு,

 ருசியான சத்தான உணவை 
உண்பதில் மிகவும் கவனமாக இருக்கிறோம்.

அதே கவனம் நமது ஆன்மீக வாழ்விலும் இருக்க வேண்டும்.

*நமது ஆன்மாவை பாவக் கறை இன்றி பத்திரமாக பாதுகாக்க வேண்டும்.* 

*பாவக் கறை பட நேர்ந்தால் பச்சாத்தாபம் என்னும் தண்ணீரால் அதை உடனே கழுவி சுத்தப்படுத்தி விட வேண்டும்.*

முடிந்தால் தினமும் திருப்பலியிலும்,  திருவிருந்திலும் கலந்து கொள்ள வேண்டும்.

முடியாவிட்டால் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக் கிழமையிலும் திருப்பலியிலும்,  திருவிருந்திலும் கலந்து கொள்ள வேண்டும்.

*பரிசுத்தமான இருதயத்தோடுதான். திருவிருந்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டும்.*

பரிசுத்தமான இருதயத்தோடு செய்யும் ஜெப தவ முயற்சிகளுக்கு சக்தி அதிகம்.

*நமது ஆன்மீக வாழ்வில் ஒப்புரவு அருட்சாதனத்திற்கும், திருப்பலிக்கும், திருவிருந்துக்கும் முதலிடம் கொடுப்போம்.*

இவை இருந்தால்தான்  மற்ற ஞான முயற்சிகளால் பலன் பெற முடியும்.

லூர்து செல்வம்.

Monday, October 5, 2020

*"அவர், தாம் கேட்டது சரியான கேள்வி என்று காட்ட விரும்பி, " என் அயலான் யார்?" என்று இயேசுவை வினவினார்."* (லூக். 10:29)

http://lrdselvam.blogspot.com/2020/10/1029_20.html



*"அவர், தாம் கேட்டது சரியான கேள்வி என்று காட்ட விரும்பி, " என் அயலான் யார்?" என்று இயேசுவை வினவினார்."* (லூக். 10:29)
*+++++++++++++++++++++++++++*

ஒவ்வொரு ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளியிலும் ஒரு model School இருக்கும்.

மாணவ ஆசிரியர்கள் அங்குதான் model Class எடுக்க வேண்டும்.

அங்குள்ள மாணவர்கள் மாணவ ஆசிரியர்களை விட புத்திசாலிகள்.

 வகுப்பு 3.

அன்று நான் எடுத்த பாடம் கோழியைப் பற்றி.

நான் மாணவ ஆசிரியன்.

முன்னால் அமர்ந்திருந்தவர்கள் மாணவர்கள். 

எனக்கு வயது 20. அவர்களுக்கு வயது 7.

வாழ்க்கையிலேயே அது எனது முதல் போதனை.

பாடப்புத்தகத்தில் உள்ள பாடத்தை நன்கு  தயாரித்துதான்  சென்றிருந்தேன்.

இயன்ற அளவு நன்றாக பாடம் நடத்தினேன்.
  
 நடத்தி முடித்தவுடன்,

"ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தால் கேட்கலாம்." என்றேன்.

ஒரு பையன் எழுந்தான்.

 எனது ஆசிரியர் பணி வாழ்வில் நான் சந்திக்கப்போகும் முதல் சந்தேகம்.

"சொல்லு, என்ன சந்தேகம்?"

பையன் நமட்டுச் சிரிப்புடன்,

"சார், கோழி எப்படி சார் ஒண்ணுக்கு இருக்கும்?"

எனக்கு இடி விழுந்தது மாதிரி இருந்தது. 

எத்தனையோ ஆண்டுகளாக வீட்டில் நாங்கள் வளர்த்த கோழியை பார்த்திருக்கிறேன். 

இந்தச் சந்தேகம் எனக்கு ஒரு நாளும் வந்ததே இல்லை.

பாடப்புத்தகத்திலும் அதைப் பற்றி ஒரு குறிப்பும் இல்லை.

மாணவர்கள்தான் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

நான் பதில் சொல்லி ஆக வேண்டும்.

வகுப்பாசிரியர் என்னை observe செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

"புத்திசாலித்தனமான கேள்வி. இந்த கேள்விக்குப் பதில் தெரிந்தவர்கள் கைய தூக்குங்க."

மாணவர்கள் கைகளை ரொம்ப இறுக்கமாக மடியிலே வைத்துக்கொண்டார்கள்.

உண்மையில் எனக்குப் பதில் தெரியாது.

சமாளிக்க வேண்டும்.

Pocket ல் வைத்திருந்த புது 
பென்சிலை கையில் எடுத்தேன்.

"சரியாகப் பதில் சொல்லும் முதல் மாணவனுக்கு பென்சில் பரிசு."

எல்லோரும் சேர்ந்து சப்தமாக சொன்னார்கள்.

"அது விட்டை போடும்போதே ஒண்ணுக்கும் இருந்துவிடும், சார்."

"Very good. எல்லோருமே புத்திசாலிகள். என்னிடம் இருப்பது ஒரே ஒரு பென்சில். இதை யாரிடம் கொடுப்பது?"

ஒரு மாணவன் எழுந்து சொன்னான்,

" நாளைக்கு வரும்போது 40 பென்சில்கள் வாங்கிக்கொண்டு வாருங்கள், சார்."

மணி அடித்தது. "தப்பித்தோம், பிழைத்தோம்" என்று சொல்லிக்கொண்டு வெளியே வந்துவிட்டேன்.

இந்த மாணவனைப் போல பெரியவர்கள் நிறைய இருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் கேள்வி கேட்பது பதில் தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல,

 நம்மை திக்குமுக்காட வைப்பதற்காக.

இந்த மாதிரி ஆசாமிகள் இயேசு வாழ்ந்த காலத்திலும் இருந்திருக்கிறார்கள். 

"சட்ட வல்லுநர் ஒருவர் எழுந்து அவரைச் சோதிக்க, "போதகரே, முடிவில்லாத வாழ்வு பெற, நான் செய்யவேண்டிய தென்ன?" என்று வினவினார்." (லூக். 10:25)

கேள்வி கேட்டவர் *சட்ட வல்லுநர்.*

கேள்வி கேட்டதின் நோக்கம்,
*ஆண்டவரைச்  சோதிக்க.*

சட்ட வல்லுநருக்குப் பதில் தெரியாது இருந்திருக்குமா?

கேள்வியின் நோக்கம் ஆண்டவருக்கு கட்டாயம் தெரியும். ஆனாலும் அதை காட்டிக் கொள்ளாமல் பொறுமையாக அவனோடு பேசுகிறார்.

"திருச் சட்ட நூலில் என்ன எழுதியுள்ளது? அதில் என்ன வாசிக்கிறீர் ?" என்று அவரிடம் கேட்டார்.

அவர் மறுமொழியாக, 

"உன் கடவுளாகிய ஆண்டவருக்கு உன் முழு உள்ளத்தோடும் முழு ஆன்மாவோடும் முழு வலிமையோடும் முழு மனத்தோடும் அன்புசெய்வாயாக. உன்மீது நீ அன்புகாட்டுவதுபோல், உன் அயலான்மீதும் நீ அன்புகாட்டுவாயாக" என்றார்.

இயேசு அவரிடம், "சரியாய்ப் பதில்சொன்னீர்: இப்படியே செய்யும்: வாழ்வீர் " என்றார்.
'

சட்ட வல்லுநர், தாம் கேட்டது சரியான கேள்வி என்று காட்ட விரும்பி, " என் அயலான் யார்?" என்று இயேசுவை வினவினார்.

சட்ட அறிஞருக்குத் தன் அயலான் யார் என்று தெரியாமல் இருக்க வாய்ப்பு இல்லை.

ஆனாலும், தாம் கேட்டது சரியான கேள்வி என்று காட்ட விரும்பி, 

(பதில் தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல)

" என் அயலான் யார்?" என்றான்.

இப்போதும் இயேசு பொறுமையாக அவன் கேட்ட கேள்விக்கு பதிலாக நல்ல சமாரியன் உவமையைச் சொல்கிறார். 

சொல்லி முடிக்கும் போது,

"கள்வர்கையில் அகப்பட்டவனுக்கு இம்மூவருள் எவன் அயலான் என்று உமக்குத் தோன்றுகிறது ?" என்றார்.

 "அதற்கு அவர், "அவனுக்கு இரக்கம் காட்டியவன்தான்" என்றார். 

இயேசு, " நீரும் போய் அவ்வாறே செய்யும்" என்று கூறினார்.

இங்கு இரண்டு விசயங்களைக் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும்.

 முதலாவது,

 சட்ட அறிஞர் ஆண்டவரை சோதிப்பதற்காகவே கேள்வி கேட்கிறார்.

 ஆண்டவர் அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல்

  அறிஞருக்கு வேண்டிய பதிலை அவர் வாயிலிருந்தே வரவழைக்கிறார்.

இரண்டாவது, 

" நீரும் போய் அவ்வாறே செய்யும்"

என்ற பதிலில் உள்ள நயம்.

"கள்வர்கையில் அகப்பட்டவனுக்கு இம்மூவருள் எவன் அயலான்.""
என்பது ஆண்டவர் கேட்ட கேள்வி.

"அவனுக்கு இரக்கம் காட்டியவன்தான்" என்பது சட்ட அறிஞரின் பதில்.

" நீரும் போய் அவ்வாறே செய்யும்"
என்று இயேசு சொல்கிறார்.

எவ்வாறு செய்யச் சொல்கிறார்?

*இரக்கம் காட்டியவன்* அதாவது *சமாரியன்* என்ன செய்தானோ, அதேபோல் செய்யச் சொல்கிறார்.

இயேசுவுக்கு தெரியும் சட்ட   அறிஞன் ஒரு யூதன் என்று.

யூதர்களுக்கு சமாரியர்களைப் பிடிக்காது என்றும் இயேசுவுக்கு தெரியும்.

"என் அயலான் யார்?" என்று தான் அறிஞர் கேள்வி கேட்டிருந்தான்.

அந்தக் கேள்விக்கு இயேசு நேரடியாக பதில் சொல்லவில்லை.
அயலான் யார் என்று  அறிஞருக்கு தெரியும் என்பது இயேசுவுக்கு தெரியும்.

அயலானை நேசி  என்றாலே அனைவரையும் நேசி என்பதுதான் பொருள்.

நம்மைத் தவிர அனைவரும் நமக்கு அயலார் தான்.  பகைவன் கூட நமது அயலான்தான்.

ஜாதி இன சமய சமூக வேறுபாடின்றி,  இறைவனால் படைக்கப்பட்ட அனைவரையும் நாம் நேசிக்க கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்.

அயலான் என்றால் இறைவனில் நமது சகோதரன்.

கள்வர்களால் அடிபட்டுக் கிடந்தவனுக்கு எப்படி சமாரியன் ஒரு சகோதரனோ அதேபோல்தான்
குருவும், லேவியனும்.

அவனுக்கு  அயலான் யார் என்று கேட்டபோது  அறிஞன் "சமாரியன்" என்று பதில் சொல்லவில்லை.


அந்த வார்த்தையை சொல்ல அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

"அவனுக்கு இரக்கம் காட்டியவன்தான்"  என்றுதான் சொன்னான்.

ஆகவே " நீரும் போய் அவ்வாறே செய்யும்"  என்று இயேசு 
சொன்னதற்கு,

"நீரும் போய் கஷ்டப் படுகிறவர்களுக்கு உதவி செய்யும்"
என்பதுதான் பொருள்.

இயேசுவின் உவமையில் வரும் சமாரியன் யூதர்களையும் நேசிக்கிறான், 

அதாவது தன்னை வெறுப்பவர்களையும், நேசிக்கிறான்.

சட்ட அறிஞர் ஒரு யூதர்.  சமாரியர்களை வெறுப்பவர்.


அவர் சமாரியர்களை நேசிக்க வேண்டும் என்று இயேசு அவருக்கு அறிவுரை கூறுகிறார்.

"என் அயலான் யார்?" என்ற கேள்விக்கு நேரடியாக பதில் சொல்லாமல் 

"நீர் யாருக்கு உதவி செய்கிறீரோ அவருக்கு நீர் அயலான்" என்கிறார். 

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொருவரும் அயலானாக இருக்க வேண்டும்,  இயேசுவின் உவமையில் வரும் அயலானைப் போல, அதாவது, நல்ல சமாரியனைப் போல.

ஆசிரியர் பயிற்சி பள்ளியில் வெற்றி பெற்றவர் அனைவருக்கும் ஆசிரியர் என்பதுதான் பெயர்.

ஆனால் பள்ளியில் அவர் பெற்ற வெற்றி மட்டும் அவரை ஆசிரியராக ஆக்க முடியாது.

மாணவர்கள் நலன் கருதி நேர்மையாக உழைப்பவர்கள் மட்டுமே அப்பெயருக்குப் பொருத்தமானவர்கள்.

அதேபோல் தான் அயலான் என்ற பெயர் இருப்பதாலே அயலான் ஆக முடியாது.

ஜாதி சமய இன வேறுபாடின்றி மற்றவர்களை நேசிப்பவன் தான் மற்றவர்களுக்கு  அயலான்,

 சமாரியன் அடிபட்டுக் கிடந்த யூதருக்கு அயலானாய் இருப்பது போல.

"உன் அயலான்மீதும் நீ அன்புகாட்டுவாயாக"

என்ற இறைவனின் கட்டளையை உலகிலுள்ள அனைவருக்கும் கொடுக்கப்பட்ட கட்டளை.

உலகில் வாழும் ஒவ்வொருவரும் மற்றவர்களை அன்பு செய்ய வேண்டும்.

உலகில் வாழக்கூடிய ஒவ்வொருவரும் மற்ற அனைவருக்கும்  அயலான்தான்.

அயலான் என்றாலே 

 *அன்பு செய்யவும், அன்பு செய்யப்படவும் உரிமை உடையவன்.*

நாம் ஒவ்வொருவரும் மற்றவர் மீது இரக்கம் காட்ட வேண்டும். அப்போதுதான் மற்றவர்களுடைய இரக்கத்திற்கு ஏற்றவர்கள் ஆவோம்.


''எங்களுக்கு எதிராகக் குற்றம் செய்தவர்களை நாங்கள் மன்னித்துள்ளதுபோல, எங்கள் குற்றங்களை மன்னித்தருளும்."

 என்று ஜெபிக்கும்படி நம் ஆண்டவர் கற்றுத் தந்த போதும் இதே கருத்தைத்தான் வலியுறுத்தினார்.

நம் அயலான் நமக்கு  எதிராகக் குற்றம் செய்தால் அவன்மீது இரக்கம் வைத்து அவனது குற்றத்தை நாம் பொறுத்தால்தான்

 நமது குற்றத்தை பொறுக்க தந்தை இறைவனிடமிருந்து இரக்கத்தை எதிர்பார்க்க முடியும். 

நாம் எல்லோரும் ஒரே இறைவனால் படைக்கப்பட்டவர்கள்.

 ஆகவே எல்லோரும் ஒரே இறைவனின் பிள்ளைகள்.

 இறைவன் எல்லோர் மீதும் இரக்கம் உள்ளவர்.

அவருடைய  அளவில்லாத இரக்க  பொக்கிஷத்திலிருந்து  அவருடைய பிள்ளைகள் எல்லோரிடமும் தனது இரக்கத்தை தாராளமாக பகிர்ந்து அளித்துள்ளார்.

இலவசமாகப் பெற்றோம் இலவசமாகக் கொடுப்போம்.

அவருடைய பிள்ளைகள் அனைவரும் இறைவனிடமிருந்து பெற்ற நம்முடைய இரக்கத்தை தாராளமாக பரிமாறிக் கொள்வோம்.

*இரக்கமுடையோர் பேறுபெற்றோர், ஏனெனில், அவர்கள் இரக்கம் பெறுவர்.*
 ( மத். 5:7)
.
லூர்து செல்வம்..

Sunday, October 4, 2020

"ஆதலால், உங்கள் வானகத்தந்தை நிறைவுள்ளவராய் இருப்பதுபோல, நீங்களும் நிறைவுள்ளவர்களாய் இருங்கள்.'' (மத். 5:48)

"ஆதலால், உங்கள் வானகத்தந்தை நிறைவுள்ளவராய் இருப்பதுபோல, நீங்களும் நிறைவுள்ளவர்களாய் இருங்கள்.'' (மத். 5:48)
*--------------------------------------------------*

ஒரு L.K.G பையனைப் பார்த்து அவனுடைய Teacher கேட்டாங்க,

" ஹலோ! குட்டி மகேஷ், எதுக்காக நீ School க்கு வந்திருக்க?"

" அப்பா வரச் சொன்னாங்க."

" நீயா வரவில்லை!'

'ஆமா."

" மதியம் சாப்பிடுவாயா?"

"சாப்பிடுவேன்."

"ஏன்?"

" அம்மா சாப்பிடச் சொன்னாங்க."

ஒரு பத்தாவது வகுப்பு பையனிடம் அவனுடைய ஆசிரியர் கேட்டார்,

"எதற்காக பள்ளிக்கூடம் வருகிறாய்?"

"IAS படித்து Collector ஆகணும்னு ஆசை. அதற்காகத்தான் படிக்கிறேன்."

LKG பையனின் பதிலுக்கும்

பத்தாவது வகுப்பு படிக்கும் பையனின் பதிலுக்கும்

வித்தியாசம் இருக்கிறது.

சிறு பையன் அப்பா அம்மா சொல்வதைச் செய்கிறான். அவனுக்கு உலகமே அவனைப் பெற்றவர்கள்தான்.

ஆனால் வளர வளர நிலை மாறிவிடுகிறது.

வளர்ந்த பின் அவன் இஷ்டப்படி செயல்படுகிறான்.

அவனுக்கு உலகம் அவன் மட்டும் தான், அதாவது அவன் வாழ்வது அவனுக்காக மட்டும்தான்.

உலகத்தை அவன் தன் வாழ்க்கைக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறான்.

ஆன்மீக வாழ்வில் நாம் சிறுவர்களைப் போல இருக்க வேண்டும்.

" நீ யாருக்காக வாழ்கிறாய்?"

"கடவுளுக்காக வாழ்கிறேன்."

"கடவுள் சொன்னபடி நடப்பாயா?'

"கடவுள் சொன்னபடிதான் நடப்பேன்."

"கடவுள் என்ன சொன்னாலும் கேட்பாயா."

" கேட்பேன்"

" நீ மோட்சத்திற்கு வரக்கூடாது என்று சொன்னால்?"

' போகமாட்டேன்."

" நரகத்துக்கு போ" என்று சொன்னால்?"

'போவேன்."

"ஹலோ! பாவம்  செய்பவர்கள் மட்டும் தான் நரகத்துக்குப் போவார்கள்."

" கடவுளுக்காக வாழ்பவன் எப்படிப் பாவம் செய்வான்? பாவம் செய்ய மாட்டேன்."

பின் ஏன் " நரகத்துக்கு போ" என்று சொன்னால்?
'போவேன்." என்கிறாய்?"

"கடவுளுக்காக வாழ்பவன் கடவுள் என்ன சொன்னாலும் செய்வான்.

நான் கடவுளுக்காக வாழ்வது

  வாழா விட்டால் அவர் என்னை நரகத்திற்கு அனுப்பி விடுவார் என்பதற்காக அல்ல,

கடவுள் என்னை படைத்தவர் என்பதற்காக மட்டுமே அவருக்காக  வாழ்கிறேன்.

என்னை படைத்தவர் கடவுள்.

கடவுள்  சொன்னபடி நடப்பேன்.

என்ன செய்தாலும் கடவுளுக்காக மட்டும் செய்வேன்.

கடவுள்தான் எனக்கு எல்லாம்."

இத்தகைய மன நிலையோடு வாழ்பவன் தான் உண்மையான ஆன்மீகவாதி.

கடவுள் நம்மை தன் சாயலாக படைத்தார்.

தனக்காகப் படைத்தார்.

ஆன்மீக வாழ்வின் ஒரே நோக்கம் கடவுளுக்காக வாழ்வதுதான்.

தனக்குப் பரிசு கிடைக்கும் என்ற காரணத்திற்காக ஆன்மீக வாழ்வில் முன்னேறுபவனைவிட

ஆண்டவருடைய விருப்பத்திற்காக ஆன்மீக வாழ்வில் முன்னேறுபவனே   சிறந்த ஆன்மீகவாதி.

*வானகத்திலுள்ள என் தந்தையின் விருப்பப்படி நடக்கிறவன் எவனோ அவனே என் சகோதரனும் சகோதரியும் தாயும் ஆவான்.* .
(மத்.12:50)

நாம் இயேசுவுக்கு பிடித்தமானவர்கள் ஆக வேண்டுமென்றால் வானகத் தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

கடவுள் நிறைவானவர்.

நிறைவை நோக்கிய  பயணம்தான் ஆன்மீக பயணம்.

நமது விண்ணக தந்தை நிறைவுள்ளவராய் இருப்பது போல

நாமும் நிறைவுள்ளவர்களாய் இருக்க வேண்டும் என்று நம் ஆண்டவர் சொல்லுகிறார்.

இயேசுவின் விருப்பம்தான் தந்தையின் விருப்பம்.

ஆகவே நாம் நிறைவுள்ளவர்களாய்
இருக்க வேண்டியது

நமது விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக அல்ல,

தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதற்கே.

ஒரு சிறு ஒப்புமை :

இரண்டு நண்பர்கள் ஒரு நகைக் கடையில் சந்திக்கிறார்கள்.

"எலேய், என்ன நகைக் கடைப் பக்கம்?"

"வீட்டுக்காரிக்கு நாளைக்கு பிறந்தநாள்.

பிறந்தநாள் பரிசு ஒன்று வாங்க வந்திருக்கிறேன். நீ எந்த விஷயமா வந்திருக்கிறாய்?"

  "நாளைக்கு எங்களுடைய திருமண நாள்.

நானும் என் மனைவிக்கு. ஒரு பரிசு வாங்க வந்திருக்கிறேன்"

இருவரும் சேர்ந்து அவரவர் மனைவிக்கு பரிசுப்பொருள் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

"நீ ஏன் இந்த நகையைத் தேர்ந்தெடுத்தாய்?"

"எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

எனக்கு பிடித்ததை அவளுக்கு பரிசாகக் கொடுக்கப் போகிறேன்.

நீ ஏன் அந்த நகையைத் தேர்ந்தெடுத்தாய்?"

"எனது மனைவிக்கு பிடித்தமான நகை. அவளுக்கு பிடித்தமானதை அவளுக்கு பரிசாகக் கொடுக்கப் போகிறேன்."

இருவரும்  அவரவர் மனைவிக்கு பரிசாக கொடுப்பதற்குத்தான் நகையை வாங்கினார்கள்.

ஆனால் ஒரு வித்தியாசம்.

ஒருவன் தனக்கு பிடித்தது என்பதற்காக வாங்குகிறான்

அடுத்தவன் மனைவிக்குப் பிடிக்கும் என்பதற்காக வாங்குகிறான்.

செயல் ஒன்று.
நோக்கம் வேறு.

இருவர் விண்ணக பாதையில் நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஒருவர் தான் விண்ணகம் போக வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு தந்தையின் சித்தத்தை நிறைவேற்றி  நடக்கிறார்.

அடுத்தவர் விண்ணகத் தந்தை விருப்பம் தெரிவித்தார் என்பதற்காக,

அவரது விருப்பத்தை நிறைவேற்றி விண்ணகப் பாதையில் நடக்கிறார்.

இருவருமே விண்ணகத் தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகிறார்கள்.

ஒருவர் தான் விண்ணகம் செல்ல வேண்டும் என்பதற்காக விண்ணகத் தந்தையின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகிறார்.

அடுத்தவர் தந்தையின் விருப்பம் என்பதற்காக மட்டும் அவரது விருப்பத்தை நிறைவேற்றுகிறார்.

ஒருவர் பரிசைச் சம்பாதிக்கிறார். அடுத்தவருக்கு பரிசு கொடுக்கப்படுகிறது.

நாமும் நிறைவை நோக்கி  பயணிப்போம்.

நமக்காக அல்ல கிறிஸ்துவுக்காக நிறைவை நோக்கி  பயணிப்போம்..

நமக்கு ஆசை இருக்கிறது என்பதற்காக அல்ல

நமது தந்தையின் ஆசை இது என்பதற்காக நிறைவை நோக்கி  பயணிப்போம்.

நமக்கு கிடைக்கவிருக்கும் பரிசுக்காக அல்ல

நாம் சந்திக்கவிருக்கும் தந்தைக்காக நிறைவை நோக்கி  பயணிப்போம்..

* நமது திருப்திக்காக அல்ல,*

*ஆண்டவரின் அதிமிக மகிமைக்காக நிறைவை நோக்கி  பயணிப்போம்.*

நமது வாழ்வின் நோக்கம் இறைவன்,

இறைவன் மட்டுமே.

லூர்து செல்வம்.

Saturday, October 3, 2020

*நாமும் ஒருவர் ஒருவருக்காக வேண்டிக் கொள்ளலாம்.*


*நாமும் ஒருவர் ஒருவருக்காக  வேண்டிக் கொள்ளலாம்.*
*--------------------------------------------------*
நண்பர் ஒருவர் கேட்கிறார்: 

"இறைவன் தானாகவே, யாருடைய
Recommendation னும் இன்றி,

 தன்னுடைய அளவுகடந்த அன்பின் காரணமாக நம்மைப் படைத்து பராமரித்து  வருகிறார்.

நமக்கு என்னென்ன தேவை என்று அவருக்குத் தெரியும்.

தானாகவே மரம் வைத்தவருக்கு, மரம் வளரத் தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டும் என்று தெரியாதா?

ஏன் புனிதர்களை நோக்கி 'எங்களுக்காக  இறைவனிடம் வேண்டிக் கொள்ளுங்கள்' என்று சொல்ல வேண்டும்?"

 நண்பர் கடவுளிடமே கேட்டிருக்கலாம்: 

"ஆண்டவரே, உம்முடைய அளவுகடந்த அன்பின் காரணமாக எல்லோரையும் படைத்து பராமரித்து  வருகிறீர்.

யார் யாருக்கு என்னென்ன தேவை என்று உமக்குத் தெரியும்.

 மரம் வைத்த உமக்கு, மரம் வளரத் தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டும் என்று தெரியாதா?

நாங்கள் ஏன் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்று சொல்கிறீர்? 

 எங்களுக்கு தருவதைப்போல் நீரே மற்றவர்களுக்கும் கொடுத்திருக்கலாமே?"

நம்மைப்போல் பேசுவதாக இருந்தால் கடவுள் இப்படிப் பதில் சொல்லியிருப்பார்:

"உங்களைப் படைக்காமலே இருந்திருக்கலாம்.

துன்பப்படவே முடியாத நான் 

துன்பப் படுவதற்காகவே மனிதனாகப் பிறந்து, 

பாடுபட்டு சிலுவையில் மரித்திருக்க வேண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காது!"

"தன்னுடைய அளவுகடந்த அன்பின் காரணமாக நம்மைப் படைத்து பராமரித்து  வருகிறார்." 

 என்று தெரிந்திருந்த நண்பருக்கு *அன்பு* என்றால் என்ன என்று தெரியவில்லை.

அன்பு வெறும் உணர்வு மட்டுமல்ல.
சொல் மூலமாகவும், செயல் மூலமாகவும்  தன்னையே வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மாபெரும் சக்தி.

அன்பு என்பது உறவு.
உறவு இல்லாத இடத்தில் அன்பிற்கு வேலை இல்லை.
அன்பு இல்லாவிட்டால் உறவும் இல்லை.

சமூகத்தின் அலகு ஆகிய குடும்ப உறவை எடுத்துக்கொள்வோம்.

குடும்ப உறுப்பினர்கள் எவ்வாறு தங்களது அன்பை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்?

ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடுவதின் மூலமும்,

 ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்தல் செய்வதன் மூலமும்,

 ஒருவருக்காக ஒருவர் பரிந்து பேசுவதன் மூலமும் 

ஒருவரோடு ஒருவர் கொண்டுள்ள அன்பை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

பெற்றோருக்கு பிள்ளைகளின் தேவைகள் தெரியும்.

ஆனாலும் பிள்ளைகள்  உரிமையோடு தங்களது தேவைகளை பெற்றோரிடம் வெளிப்படுத்தும்போது உண்மையிலேயே அவர்கள் மகிழ்வர். 

இவ்வாறு வெளிப்படுத்தும்போது பெற்றோரே நமக்கு எல்லாம் என்ற உண்மையை பிள்ளைகள் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். .

அதுவே பெற்றோருக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கும்.

குழந்தை பாலுக்காக அழும்பொழுது தாய் உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சி அடைவாள்.

அதே குழந்தை வளர்ந்து  பெரிய ஆள் ஆகியபின் 

இனி தாயின் உதவி தேவையில்லை என்று பிரிந்து செல்லும்போது தாயின்  இதயத்தில் வலி ஏற்படும்.

இது பிள்ளையை பெற்றவர்களுக்குப் புரியும்.

பிள்ளைகள் ஒருவர் ஒருவருக்காக  பெற்றோரிடம் பரிந்து பேசும் போது பிள்ளைகள் ஒருவர் மீது ஒருவர் கொண்டுள்ள அன்பை கண்டு பெற்றோருக்கு மகிழ்ச்சி ஏற்படும்.

 இதுவும் பிள்ளைகளைப் பெற்றவர்களுக்குப் புரியும்.

இறைவன் நம்மை தனித்தனி தீவுகளாக படைக்கவில்லை சமூகமாக படைத்தார்.

 சமூகம் என்றாலே உறவினால் இணைக்கப்பட்ட மனிதர்களின அமைப்பு.


ஒருவருக்கொருவர் உதவுதல்,

 ஒருவர் ஒருவருக்காக  பரிந்து பேசுதல்,

 ஒருவர் மீது ஒருவர் இரக்கப்படுதல்,

ஒருவருக்கொருவர் தேவைப்படுதல் 

இல்லாமல் சமூக உறவு இல்லை.

நாம் மற்றவர்களுக்காக இறைவனிடம் பரிந்து பேசும் போது

 மற்றவர்கள் மேல் நமக்குள்ள அக்கரையைக் கண்டு கடவுள் மகிழ்வாரே தவிர 

"எனக்கு எல்லாம் தெரியும்.
 உன் சோலியைப் பாரு"

 என்று சொல்லமாட்டார்.

இயேசுவின் ஞான உடலைச் சேர்ந்த நாம் குடும்ப உணர்வோடு, குடும்ப பாசத்தோடு,

ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து வாழ வேண்டும்

 என்பதற்காகத்தான் 

தாய் திருச்சபை ஞான உடலின் உறுப்பினர்களுக்கு இடையே உறவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

பூமியில் வாழும் ஞான உடலின் உறுப்பினர்கள் அனைவரும்

 சகோதர உணர்வோடு  தங்களுக்குள்ளேயே உரையாடல் உறவை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் 

சபை என்ற அமைப்பே இருக்கிறது.

திருச்சபை ஒரு குடும்பம்.

நம் யாவருக்கும் தந்தை ஒருவரே.

இறைமகன் இயேசு நமது சகோதரர்.

நாம் யாவரும் ஒருவரை ஒருவர் அன்பு செய்து, 

ஒருவரோடொருவர் உரையாடி,

 ஒருவர் ஒருவருக்காக  பரிந்து பேசி,

ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து குடும்ப உணர்வோடு வாழ வேண்டும் என்பதே 

நமது தந்தையின் விருப்பம்.

சில சமயங்களில் நாம் அவரோடு பேச வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் நமக்கு துன்பங்களையே அனுமதிக்கிறார்.


நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு நாளும் 

"விண்ணகத்தில் உள்ள எங்கள் தந்தையே"

என்று ஜெபிக்கும்போது நாம் ஒரே குடும்பத்தினர் என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறோம்.

"எங்கள் தந்தையே" என்று அழைக்கும்போது 

நாம் ஒவ்வொருவரும் எல்லாருக்காகவும் ஜெபிக்கிறோம் அதாவது பரிந்து பேசுகிறோம்.

இது இயேசு நமக்கு சொல்லித்தந்த ஜெபம்.

நாம் ஒவ்வொருவரும் நமக்காக ஜெபிப்பது மட்டுமல்லாமல் மற்றவர்களுக்காகவும் ஜெபிக்க கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்.

மற்றவர்களுக்கு கடிதம் எழுதும்போது கடைசி வரியாக

"என்னை உங்களது ஜெபத்தில். நினைவு கூறுங்கள்"

 என்று எழுதுவது பழக்கம் ஆகிவிட்டது.

ஒருமுறை புனித பிரான்சிஸ் அசிசியாரிடம் நண்பர் ஒருவர்,

" Brother, நான் எனது முயற்சிகளில் வெற்றி பெற இறைவனிடம் வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்." 

என்று கூறினார்.

அசிசியார்   ஐந்து நிமிடங்கள்அமைதியாக நின்றார்.

நண்பர் "Brother, ஏன் இந்த திடீர் அமைதி?" என்று கேட்டார்.

"உங்களுக்காக வேண்டிக்கொண்டேன். உடனே வேண்டா விட்டால் பிறகு மறந்து போனாலும் போய்விடும்."

என்று அசிசியார் பதில் சொன்னார்.

யாராவது நம்மிடம்  ஜெப உதவி கேட்டால் அதை உடனே செய்து  விட வேண்டும்.

ஜெப உதவி கேட்பவர்களுக்கு மட்டுமல்ல கேளாதவர்களுக்கும் செய்ய வேண்டும். 

நண்பர்களுக்காக மட்டுமல்ல நம்மை வெறுப்பவர்களுக்காகவும் ஜெபிக்க வேண்டும்.

இவ்வாறு செய்யும்போது இயேசுவின் போதனைப் படி நமது எதிரிகளையும் நேசிக்கிறோம்.

பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்காகவும்,
பிள்ளைகள் பெற்றோருக்காகவும், சகோதர சகோதரிகள் ஒருவர் ஒருவருக்காகவும்  ஜெபிக்க வேண்டும்.

பங்கு சாமியார் மக்களுக்காகவும் மக்கள் சாமியாருக்காகவும் ஜெபிக்க வேண்டும்.


எல்லோருக்கும் பண உதவி செய்ய நம்மால் முடியாமல் போகலாம்.

 ஆனால் ஜெப உதவி யாருக்கு வேண்டுமானாலும் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் செய்யலாம்.

பண உதவியை விட ஜெப உதவிக்குதான சக்தி அதிகம்.

ஏனெனில் ஜெபத்தின் மூலம் நாம் உதவிக்கு அழைப்பது சர்வவல்லவ தேவனை.

*ஒரே தந்தையின் பிள்ளைகளாகிய நாம் அனைவரும் நமது தந்தையிடம் ஒருவர் ஒருவருக்காக  பரிந்து பேசுவோம்.*

*எல்லோரும் நித்திய பேரின்பத்தில் இடம் பெறுவோம்.*

லூர்து செல்வம்.

Friday, October 2, 2020

*தந்தை மகன் தூய ஆவியின் பெயராலே, ஆமென்.*

*தந்தை, மகன், தூய ஆவியின் பெயராலே, ஆமென்.*
*-----------------------------------------------------*
தந்தை, மகன், தூய ஆவியின் பெயரால் தான் காலையில் எழுகிறோம், இரவில் தூங்கப் போகிறோம்.

நமது ஒவ்வொரு வேலையையும் தந்தை, மகன், தூய ஆவியின் பெயரால் தான் ஆரம்பிக்கிறோம், முடிக்கிறோம்.

"தந்தை, மகன், தூய ஆவியின் பெயரால் நான் உன்னைக் கழுவுகிறேன்"

என்று சொல்லிதான் குருவானவர் நம்மைத் திருச்சபைக்குள் ஏற்றுக்கொண்டார்.

நாம் சொல்வது ஜெபம், வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல.

உள்ளத்திலிருந்து வருவதுதான் ஜெபம். வாயிலிருந்து மட்டும் வந்தால் அது வெறும் வார்த்தை மட்டும்தான்.

உள்ளத்திலிருந்து வருகிறதா அல்லது வாயிலிருந்து மட்டும் வருகிறதா என்பதை நமது வாழ்க்கையிலிருந்துதான் காண முடியும்.

உள்ளத்திலிருந்து வருவது வாழ்க்கையாக மாறும்.

வாயிலிருந்து மட்டும் வருவது வெறும் காற்றாகப் போய்விடும். 

கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பார்த்தால் நமது செபமும், வாழ்க்கையும் ஒத்துப் போகிறதா என்று தெரியும்.

சமாதானத்தின் பெயரால் சண்டையை ஆரம்பிக்கலாமா?

அன்பின் பெயரால் அடிபிடி சண்டையை ஆரம்பிக்கலாமா?

திரி ஏக  தேவனின் பெயரின்  பெயரால் நாளை ஆரம்பிக்கிறோம்  என்றால் 

நாளின் நமது வாழ்க்கையில்  திரி ஏக  தேவனைப் பிரதிபலிக்கப் போகிறோம் என்று அர்த்தம்.

ஒரே கடவுள், மூன்று ஆட்கள்.

ஆட்கள் வெவ்வேறு, கடவுள் ஒன்று.

மூன்று ஆட்களையும் ஒரே கடவுள் ஆக்குவது எது?

பண்புகள்.(Attributes)

மூவருக்கும் ஒரே தேவசுபாவம்.
மூவருக்கும் ஒரே அன்பு.
மூவருக்கும் ஒரே நீதி.
 மூவருக்கும் ஒரே ஞானம்.

ஒரே மாதிரியான பண்புகள் அல்ல, ஒரே பண்பு.

மூவரும் ஒரே அன்பினால் ஒரே கடவுள்.

ஆள்வகையில் மூவராயினும், ஒரே அன்பினால் ஒரே கடவுளாய் நித்திய காலமும் வாழும் இறைவன்

தனது சாயலாக நம்மைப் படைத்தது நாமும் அன்பினால் ஒரே குடும்பமாக  வாழவேண்டும் என்பதற்காகத்தான். 

"தந்தை மகன் தூய ஆவியின் அன்புடன் இந்த நாளை வாழ தொடங்குகிறேன்."

என்ற எண்ணத்தோடு படுக்கையிலிருந்து  எழுவோம்.

அன்பு, இரக்கம், கனிவு, கனிவு, மன்னிப்பு ஆகிய பண்புகள் மட்டும்  நமது,சிந்தனை, சொல், செயல் ஆகியவற்றை இயக்க வேண்டும்.

"கோபப்பட மாட்டேன், எரிச்சல் பட மாட்டேன், யாரோடும் வம்புக்குப் போக மாட்டேன், சண்டை போட மாட்டேன் பழிவாங்க மாட்டேன்" என்றெல்லாம் தீர்மானம் எடுக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

"இருட்டில் இருக்க மாட்டேன் என்று சொல்ல தேவையில்லை."

ஒளியை ஏற்றினால் இருட்டு தானாகவே போய்விடும்.

ஒளி இருக்கும்வரை  இருட்டு திரும்ப வராது.

அதே போல்தான் நாம் அன்பாய் இருந்தால் எதிர்மறைக் குணங்கள் நம்மிடம் இருக்காது.

நமது ஒவ்வொரு சிந்தனையிலும் அன்பு இருக்க வேண்டும்.

 ஒவ்வொரு சொல்லிலும் அன்பு இருக்க வேண்டும்.

 ஒவ்வொரு செயலிலும் அன்பு இருக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு பார்வையிலிலும் அன்பு இருக்க வேண்டும்.

வீட்டில் மட்டுமல்ல,

 வீதியிலும், வேலை பார்க்கும் இடத்திலும், ஓய்வு எடுக்கும் இடத்திலும் 

எல்லோரிடமும் அன்புடன் நடந்து கொண்டால் 

அன்றைய நாளில் நமது அனுபவம் மிகவும் இனிமையாக இருக்கும்.

நாம் தேடிப் போகாமலேயே சமாதானம் நம்மில் குடிகொள்ளும்.

திரியேக தேவன் பெயரால் நாம் நாளை ஆரம்பிக்கும் நாளில்

 அவரது திருச் சித்தத்தை  நிறைவேற்றுவதே நமது முதல் பணியாக இருக்கும்.

நமது சொந்த வேலையாக இருந்தாலும் அதை இறைவனுக்காக செய்ய வேண்டும் என்பதே அவரது சித்தம். 

எதைச் செய்தாலும் அதை இறைவனுக்காகச் செய்தால்

 அதற்குள் இறைவனுக்கு விருப்பம் இல்லாதது நுழையாமல் பார்த்துக்கொள்வோம்.

 உதாரணத்திற்கு அரசு பணிபுரிவோர் இறைவனுக்காக செய்தால் லஞ்சம் உள்ளே போகாது. 

பிறருக்கு நாம் என்ன செய்தாலும் அதை இறைவனுக்கே செய்கிறோம்.

 ஆகவே சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் பிறருக்கு உதவி செய்வோம். 


தந்தை, மகன், தூய ஆவியின் பெயராலே நாளை ஆரம்பித்தால்

அன்று என்ன நடந்தாலும் அது அவரது திட்டப்படி தான் நடக்கிறது என்பதை உணர்வோம்.

அவரது திட்டப்படி நடக்கும் எதுவும் அவரது பிள்ளைகளாகிய நமது நன்மைக்காகக்தான் இருக்கும் என்பதை உறுதியாக நம்புவோம்.

ஆகவே என்ன நடந்தாலும் ஏற்றுக் கொள்வோம்.

என்ன நடந்தாலும் நன்றி  கூறுவோம்.

உலகப் பார்வையில் தடையாகத் தோன்றுவது கூட விசுவாச பார்வையில் திருப்புமுனையாக (Turning point) அமையும்.

என்ன நடந்தாலும் அதில் இறைவனை கண்டால்  அதை அப்படியே இறைவனுக்கு ஒப்புக் கொடுப்போம்.

"தந்தை, மகன், தூய ஆவியின் பெயராலே" என்று வாயால் சொல்லும் போதே நமது கையினால் சிலுவை அடையாளம் வரைகிறோம்.

சிலுவை நமது மீட்பின் சின்னம்.

இறைமகன் இயேசுவின் சிலுவைப்பலி மூலமாகத்தான்   நமக்கு  மீட்பு வந்தது.

நாம் சிலுவை அடையாளம் வரையும்போது நம்மை நாமே மீட்பிற்குத் தயாரித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

சிலுவை அடையாளத்தோடு நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் நம்மை மீட்பிற்கு இட்டுச் செல்கிறது.

ஆகவே சிலுவை அடையாளத்தோடு நாம் ஆரம்பிக்கும் ஒவ்வொரு நாளும் 

நாம்  விண்ணகத்தை நெருங்கும் நாள்.

விண்ணகம்தான் நமது சொந்த வீடு.  விண்ணக வீட்டை நோக்கி உற்சாகமாக நடைபோட அடிக்கடி ஜெபிப்போம் 

*தந்தை மகன் தூய ஆவியின் பெயராலே,  ஆமென்.*

லூர்து செல்வம்

Thursday, October 1, 2020

*வசன வாதி VS விசுவாசி*(தொடர்ச்சி)---------------------------------------------------------

*வசன வாதி  VS விசுவாசி*
(தொடர்ச்சி)
---------------------------------------------------------
நாம் கோவிலில் வைத்திருப்பது சுருபங்கள்.(Statues)
சிலைகள் அல்ல. (Not Idols)

ஆராதிப்பதெற்கென்று வைத்திருக்கப்படுபவைகட்குப் பெயர்தான் சிலைகள் அல்லது விக்ரகங்கள்.

ஆராதனை இறைவனுக்கு மட்டுமே உரியது.

நாம் சுருபங்களை ஆராதிப்பதெற்கென்று வைக்கவில்லை.

எதற்காக வைத்திருக்கிறோம்?

நாம் புனிதர்கள் உறவை விசுவசிக்கிறோம்.

*மோட்சத்தில் உள்ளவர்கள், உத்தரிக்கிற ஆன்மாக்கள், உலகில் வாழும் நாம் எல்லோரும் கிறிஸ்துவின் ஞான உடலைச் சேர்ந்தவர்கள்.*

ஒரே உடலைச் சேர்ந்த நம் எல்லோருக்கும் ஞானஉறவும்,  ஜெப உறவும் இருக்கிறது.

ஒரே கிறிஸ்துவின் ஞான உடலைச் சேர்ந்தவர்களாகையால் ஞானஉறவு இருக்கிறது.

ஜெபத்தின்  மூலம் ஒருவரோடு ஒருவர் உரையாடலாம் என்பதால் ஜெப உறவு இருக்கிறது.

இறைவனிடம் நமக்காகப் பரிந்து பேசும்படி புனிதர்களிடம் நாம் செபிக்கலாம்.

அவர்கள் நமக்காக இறைவனிடம் பரிந்து பேசலாம்.

உத்தரிக்கிற ஆன்மாக்களுக்காக நாம் வேண்டிக் கொள்ளலாம்.

அவர்கள் நமக்காக வேண்டிக் கொள்ளலாம்.

நமது பிரிந்த சகோதரர்களுக்கு இந்த ஞான உறவில் நம்பிக்கை இல்லை.

ஆகவே நாம் புனிதர்களின் சுரூபங்களைப் பற்றி சொல்வதை அவர்கள் *புரிய விரும்ப மாட்டார்கள்.*

நாம் இறைவனை மட்டும் ஆராதிக்கின்றோம்.

கோவிலில் *திவ்ய நற்கருணையை மட்டும்தான் ஆராதிக்கின்றோம்.*

 புனிதர்கள் விண்ணுலகில் வாழும் நமது நண்பர்கள்.

நமது  அன்றாட வாழ்வில் நண்பர்களை வணங்குவது போலவும்,

 அவர்களோடு பேசுவது போலவும்,

 அவர்களிடம் உதவி கேட்பது போலவும்,

 அவர்கள் உதவி செய்யும்போது நன்றி கூறுவது போலவும் 

நாம் புனிதர்களிடமும் நடந்து கொள்கிறோம்.


 புனிதர்களை வணங்குகிறோம்,

 அவர்களது ஜெப உதவியைக் கேட்கிறோம், 

செய்த உதவிகளுக்கு நன்றி  கூறுகிறோம்.

அவர்களைப்போல வாழ முயற்சிக்கிறோம்.

"இறைவன்தானே நம்மை படைத்தார். 

கேளுங்கள் கொடுக்கப்படும் என்று அவர்தானே  சொன்னார்.

 அவரிடம்  செபித்தால் போதாதா?

 எதற்காக புனிதர்களின் உதவி"

 என்று புனிதர்கள் உறவை விசுவசியாத  நண்பர்கள் கேட்பார்கள்.

உறவினர்களே வேண்டாம் என்று இருப்பவரிடம் சென்று உறவைப் பற்றி பேசினால் புரியாது. 

புனிதர்கள் வேண்டாம் என்று இருப்பவர்களிடம் சென்று எப்படி இதைப் புரிய வைக்க முடியும்?

நாம் புனிதர்களின் உறவை நம்புகிறோம்,

அவர்களோடு பேச ஆசிக்கிறோம்.

 அவர்களைப் போலவே வாழ விரும்புகிறோம்.

 அவர்களோடு விண்ணகத்தில் வாழவும் ஆசைப்படுகிறோம்.

நமது குடும்பத்தில் மரித்த உறவினர்களின் ஞாபகமாக வீட்டில் புகைப்படங்கள் வைப்பதில்லை?

அவற்றைப் பார்க்கும்போது அவர்களின் ஞாபகம் வருவதில்லை?

புகைப்படங்களுக்குப் பூமாலை போடுவதில்லை?

அதேபோல்தான் நாம் விரும்பும் புனிதர்களின் ஞாபகமாக,

 அவர்களை நமக்கு ஞாபகப்படுத்த,

 ஆலயத்தில் அவர்களது சுருபங்களை வைத்திருக்கிறோம்.

 அவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தும் விதமாக அவர்களுடைய சுருபங்களுக்கு மாலை அணிவிக்கிறோம்.

சுருபங்ன் முன்பு நின்று ஜெபிக்கும் போது,

 நாம் ஜெபிப்பது சுருபங்களிடம் அல்ல,

 அவை  ஞாபகப் படுத்தும் புனிதர்களிடம்.

" புனிதர்களின்  பாதங்களில் முத்தம் கொடுக்கலாமா?"

" உங்களுடைய phoneல் உங்களுடைய அம்மா Photo இருக்கிறதா?"

"இருக்கிறது."

"அதற்கு எப்போவாவது முத்தம் கொடுத்திருக்கிறீர்களா?''

"எப்போவாவதா? தினமும் கொடுப்பேன்." 

"புரிந்திருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன்"

சுரூபத்துக்குக் கொடுக்கும் முத்தம் அது குறிக்கும் புனிதர் மேல் நமக்குள்ள அன்பைக் காட்டுகிறது.  

" திவ்ய நற்கருணையை ஆராதிக்கிறோம். அதில் இயேசு மெய்யாகவே இருக்கிறார்.

 இயேசுவின் சுரூபத்தை ஆராதிக்கலாமா?"

''கூடாது.  திவ்ய நற்கருணையில் இயேசு மெய்யாகவே இருக்கிறார்,

ஆனால் இயேசுவின் சுரூபம் அடையாளம் மட்டுமே.

யாருடைய சுரூபமாக  இருந்தாலும் சுரூபத்தை ஆராதிக்கக் கூடாது.

இயேசு கடவுள். அவரை ஆராதிக்க வேண்டும்.

அவருடைய சுருபத்தை அடையாளமாக மட்டும் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்." 

இப்போ ஒரு சந்தேகம் எழும்.

நற்கருணை முன்னாலும் தலை குனிகிறோம், கை கூப்புகிறோம்,

 சுருபத்தின் முன்னாலும் தலை குனிகிறோம், கை கூப்புகிறோம்.


நற்கருணை முன் செய்வதை ஆராதனை என்கிறோம்,

சுருபத்தின் முன் செய்வதை வணக்கம் என்கிறோம்.

அது எப்படி?

அதோடு இன்னொரு கேள்வியையும் சேர்த்துக் கொளலாம்.

பெரியவர்களைப் பார்க்கும்போதும் தலை  குனிகிறோம், கை கூப்புகிறோம்.

அதை வணக்கம் என்கிறோம்.
அது எப்படி?

வணக்கமோ, ஆராதனையோ உடல் உறுப்புகளை என்ன செய்கிறோம் என்பதில் அடங்கி இருக்கவில்லை.

வார்த்தைகளிலும் அடங்கி இருக்கவில்லை.


நாம் இறைவனிடம் விண்ணப்பங்களைச் சமர்ப்பிக்கும் போதும்,

 அவர்  நமக்குச் செய்து வரும் உதவிகளுக்காக நன்றி சொல்லும் போதும்,

 நமது பாவங்களை மன்னிக்கும்படி அவரிடம் வேண்டும் போதும் 

நாம் நமக்காக அவரிடம் வேண்டுகிறோம்.

இந்த மூன்று வகை ஜெபங்களும் ஆராதனை அல்ல.


படைக்கப்பட்டவன் படைத்தவரை மட்டுமே ஆராதிக்க முடியும்.

ஆராதனை வார்த்தைகளில் இல்லை. முழங்காலில் இருப்பதில் இல்லை. கைகூப்புவதில் இல்லை.

அவரே நம்மை  படைத்தவர், நாம் அவருக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்று ஏற்றுக்கொள்வதில் இருக்கிறது.

*ஆண்டவராகிய நாமே உன் கடவுள்.*

நமது உள்ளம் தன்னை மறந்து இறைவனோடு ஒன்றிப்பதில் இருக்கிறது.

 கடவுளை ஆராதிக்கும்போது நமக்காக எதையும் கேட்பதில்லை.

ஆராதனையின் போது நமது உள்ளத்தில் முழுக்க முழுக்க இறைவன் மட்டுமே இருப்பார்.

நம்மை முற்றிலுமாக  மறந்து விடுவோம்.

இறைவனை புகழ்வோம், மகிமை படுத்துவோம் 

அவரது படைப்பு என்ற முறையில் நம்மை முழுவதும் அவரிடம் கையளித்து விடுவோம்.

 நமது அன்பு அவரது   அன்புடன் கலந்து விடும். 

நம் முழுமைக்குள்ளும் அவர் மட்டுமே இருப்பதையும், 

 நாம் அவருக்குள்  இருப்பதையும் உணர்வோம்.

ஆராதனையின் போது வார்த்தைகளுக்கு முக்கியத்துவம் இல்லை.

 உணர்வுகள் கலக்கும்போது வார்த்தைகளுக்கு இடமில்லை.

ஆராதனை இறைவனுக்கு மட்டும் தான்.

கோவிலில் திவ்ய நற்கருணையை மட்டும்தான் ஆராதிக்கின்றோம்.

வணக்கம் நண்பர்களோடு பரிமாறிக் கொள்வது.

நண்பர்களின் நெருக்கத்துக்கு ஏற்ப  வணக்கத்தின் அளவு மாறும்.

மற்ற புனிதர்களை விட நமது அன்னையோடு நமக்கு உள்ள உறவு நெருக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

புனிதர்களிடம் விண்ணப்பங்களைச் சமர்ப்பிக்கலாம்.
நன்றி கூறலாம்.

இறைவனிடம் விண்ணப்பங்களைச் சமர்ப்பிக்கலாம்.
நன்றி கூறலாம்.
பாவமன்னிப்பு கேட்கலாம். ஆராதனை செலுத்தலாம்.

ஒரு நண்பர் கேட்டார்:

 சுரூபங்கள் இல்லாமல் புனிதர்களை நினைக்க முடியாதா?

முடியும்.

Photo க்கள் இல்லாமல் உறவினர்களை நினைக்க முடியாதா?

எதற்காக Camera?

எதற்காக photo album?
விழாக்களில் எதற்காக video?
எதற்காக facebook?

நாம் உருவம் உள்ள மனிதர்கள்.
நாம் ஒருவரைப் பார்த்தவுடன் நமது மனதில் முதலில் பதிவது அவரது உருவம்தான்.

திருமணம் பேச ஆரம்பித்து விட்டால் மாப்பிள்ளை முதலில் பார்க்க ஆசைப்படுவது பெண்ணின் Photo வைத்தான்.

நமக்குத் தெரியும் Photo ஆள் இல்லை என்று.

ஆனாலும் பார்த்து இரசிக்கிறோம்.
முத்தம் கொடுக்கிறோம்.

பார்க்காத ஆளைப் பார்க்க ஆசைப்பட்டால் photo இருக்கிறதா? என்றுதான் கேட்போம்.

மாதாவை நாம் கண்ணால் பார்த்ததில்லை.

மற்ற புனிதர்களையும் நாம் பார்த்ததில்லை.

அவர்களைப் பற்றி கேள்விப் பட்டிருக்கிறோம்.

அவர்களை நோக்கி ஜெபிக்க விரும்புகிறோம்.

அவர்களுடைய சு௹பம் இருந்தால் பராக்கு இல்லாமல் அவர்களை நினைத்து ஜெபிக்க உதவியாய் இருக்கும்.

அதற்காகத்தான் கோவில்களில் சு௹பங்கள் வைத்திருக்கிறோம்.

திருச்சபையின் ஆரம்ப காலத்தில் அச்சு இயந்திரம் இல்லாததால் பைபிளை கையால் தான் பிரதிகள் எடுக்க வேண்டும்.

ஆகவே பிரதிகள் எண்ணிக்கை குறைவு.

எல்லோர் வீட்டிலிலும் வைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

கோவிலில் மட்டும் ஒரு பிரதி பாதுகாப்பாக இருக்கும்.

மக்களுக்கு உதவியாய் இருப்பதற்காக பைபிள் நிகழ்ச்சிளை கோவில் சுவர்களிலும், சன்னல் கண்ணாடிகளிலும் படம் வரைந்து வைத்திருப்பார்கள்.

அவற்றைப் பார்த்துதான் சாதாரண மக்கள்  தியானிப்பார்கள்.

படங்களில் உள்ள உருவங்கள் மனதில் நன்கு பதியும்.

பைபிள் நிகழ்ச்சிகள் மனதில் தங்கும்.

புனிதர்களில் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளும்  படங்களாக வரையப் பட்டன.

பட உருவங்கள் காலப்போக்கில் சுருபங்களாக மாறின.

மக்களிடையே பக்தியை வளர்ப்பதற்காகவே சுருவங்கள் கோவில்களுள் நுழைந்தன,
ஆராதனைக்காக அல்ல.

புனிதர்களுடைய உறவை விரும்பாதவர்களுக்கு  இது ஒன்றுமே புரியாது.

நாம் அவர்களுடைய விமர்சனங்களைப் பற்றி கவலைப் படாமல்,

தாய்த் திருச்சபையின் போதனைப் படி நடப்போம்.

* விண்ணுலகில் இறைவனோடு நித்திய பேரின்பத்தில் இணைந்திருக்கும்  சகல புனிதர்களே, எங்களுக்காக வேண்டிக் கொள்ளுங்கள்.*
 
லூர்து செல்வம்.




: