Monday, April 13, 2020

பாவியைத் தேடி.

பாவிகளைத் தேடி.
**  **  **   ** ** **   ** ** ** ** **

இறைமகன் இயேசு விண்ணிலிருந்து மண்ணிற்கு வந்தது பாவிகளைத் தேடி.

ஏன் பரிசுத்தராகிய இயேசு பாவிகளை தேடி வந்தார்?

பாவிகளால் அவருக்கு என்ன பயன்?

தான் பயன் பெறுவதற்காக பாவிகளைத் தேடி வரவில்லை,

பாவிகள் பயன் பெறவே அவர்களைத் தேடி வந்தார்.

அவர் நமது முதல் பெற்றோரை பரிசுத்த நிலையில்தான் படைத்தார்.

அவர்கள் இறைவனின் கட்டளைகளை மீறி பாவம் செய்தார்கள்.

பரிசுத்தர்கள் பாவிகளாக மாறினார்கள்.

மனிதர் செய்த பாவங்களுக்கு பரிகாரம் செய்து, அவற்றை மன்னித்து, பாவிகளை பரிசுத்தராக  மாற்ற இறைவன் விரும்பினார்.

அந்த நோக்கத்திற்காகவே இயேசு பாவிகளைத் தேடி வந்தார்.

இயேசுவைப் பொறுத்தமட்டில் மனிதர்கள் அனைவருமே பாவிகள்தான்.

அனைவருமே இரட்சிக்கபட வேண்டியவர்கள்.

மனிதர்களிடையே இயற்கையாகவே ஒரு சுபாவம் உண்டு. இது அவர்கள் செய்த பாவத்தின் விளைவு.

தங்கள் பாவ நிலையை உணராமல் மற்றவர்களை பாவிகள் என்று அழைப்பது.

இறைவன் ஆதாமின் பாவத்தை சுட்டிக் காட்டியபோது அவன் பழியை  ஏவாள் மீது போட்டான்.

ஏவாளை கேட்டபோது  பாம்பின் மேல் போட்டாள்.

இருவருமே தாங்கள் செய்த பாவத்திற்கு பொறுப்பை தாங்கள் ஏற்கவே இல்லை.

மனம் திரும்பிய பாவியாகிய ஒரு பெண் இயேசுவின் பாதங்கள்மேல் கண்ணீர் பொழிந்து

அவற்றைக் கூந்தலால் துடைத்து, முத்தமிட்டு அப்பாதங்களில் தைலம் பூசிய போது,

அவரை விருந்துக்கு அழைத்த பரிசேயன்

"இவர் இறைவாக்கினராய் இருந்தால் தம்மைத்தொடும் இவள் யார், எத்தகையவள் என்று அறிந்திருப்பார். இவளோ பாவி" என்று  நினைத்தான்.

பரிசேயன் அவளைப் பாவி என்று நினைத்தான்!

இயேசு அவனைப் பார்த்து,

"அவள் செய்த பாவங்கள் பல மன்னிக்கப்பட்டன. அவள் காட்டிய பேரன்பே அதற்குச் சான்று." என்றார்.

இயேசு கடவுள்.

 பாவிகளை  மீட்கவே மனிதனாகப் பிறந்ததால்

அவரது மன்னிக்கும் அருள்வரம்  பாவிகளை நோக்கியே பாயும்,

அதிலும் பெரிய பாவிகளை நோக்கி அதிகமான அருள் பாயும்.

இதை உணராத பரிசேயன் ஒரு பாவி இயேசுவின் பாதங்களில் பரிமல தைலம் பூசுவதில் குறைகண்டான்.

இயேசு மரித்த மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுந்தபோது முதல் முதல் காட்சி கொடுத்தது மனம் திரும்பிய பாவியாகிய மரிய மதலேனாளுக்குதான்.

அவள் மூலமாகத்தான் அவர் உயிர்த்த செய்தி சீடர்களுக்கு அனுப்பப்படுகிறது.

இதிலிருந்து பாவங்களுக்கு மனஸ்தாபப்பட்டு மனம் திரும்புகிற  பாவிகளுக்கு இயேசு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார் என்பது தெரிகிறது.

இன்றும் இயேசு பாவிகள் பக்கம் தன் அருள் வரங்களோடு காத்துக்கொண்டிருக்கிறார், அவர்கள் மனம் திரும்ப வேண்டும் என்று.

இன்றைய காலத்கட்டத்தில் கொரோனா வைரசைக் காரணம் காட்டி

கோவில்கள் எல்லாம் மூடப்பட்டிருக்கின்றன.

நாம் திருப்பலியில் பங்கேற்கவும், திருப்பந்தியில் கலந்து கொள்ளவும் முடியவில்லை.

என்ன நடந்தாலும் இறைவனின் திட்டப்படிதான் நடக்கும்.

இயேசுவின் இத்திட்டத்திற்கு என்ன காரணமாய் இருக்கக்கூடும் என்று யோசித்துப் பார்க்கும்போது

"இதற்காக இருக்கலாமோ?" என்று மனதில் படுகிறது.

எதற்காக இருக்கலாமோ?

வரவர விசுவாசம் குறைந்து வருவது மக்களுடைய வாழ்க்கை முறையிலிருந்தே தெரிகிறது.

கிறிஸ்தவர்களிடையே பாவ உணர்ச்சி (sense of sin.) குறைந்துவிட்டது ஆகவே பாவசங்கீர்த்தனங்கள் குறைந்துவிட்டன.

Pope Pius XII spoke a prophetic word: “Perhaps the greatest sin in the world today is that men have begun to lose the sense of sin.” 

ஞாயிற்றுக்கிழமை முழு பூசை காணாமல் இருப்பது பாவம் என்று மக்கள் உணர்வதில்லை.

பாவத்தோடு நற்கருணை வாங்குவதும் பாவம் என்பதையும் மக்கள் உணர்வதில்லை.

ஆகவே அவர்கள் கோவிலுக்கு வருவதும், திருப்பலி காண்பதும், நற்கருணை வாங்குவதும் அவர்களுடைய வசதிப்படியன்றி திருச்சபையின் ஒழுங்குப்படி அல்ல.

நற்கருணை கொடுக்கும் நேரத்தில் கோவிலுக்கு வந்து

கையில் வாங்கி வாயில் போட்டு விட்டு

வீட்டுக்கு போய்

"நான் பூசைக்குப் போய்விட்டு வந்தேன்"

என்று கூறுபவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

நாம் இந்தியாவில் பிறந்ததால் இந்தியர்களாக இருக்கிறோம்.

அதேபோல அநேகர் கிறிஸ்தவ குடும்பத்தில் பிறந்ததால் கிறிஸ்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்,

விசுவாசத்தினால் அல்ல.

இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு Shock treatment கொடுப்பதற்காகத்தான் இன்றைய நிலையை இறைவன் அனுமதித்திருக்கிறார் என்று எண்ணுகிறேன்.

குருக்கள் எவ்வளவோ சொல்லியும், பிரசங்கங்கள் வைத்தும் திருந்தாத இத்தகையயோர்

ஒருவேளை கொரோனாவிற்குப் பயந்து, சாவு பயத்திலாவது

நல்ல கிறிஸ்தவர்களாக மாற வாய்ப்பு கொடுப்பதற்காகத்தான்

இறைவன் இந்நிலையை அனுமதித்திருக்கிறார் என்று எனக்கு தோன்றுகிறது.

ஒழுங்காகப் பள்ளிக்கு வராத மாணவனிடம்
தலைமையாசிரியர்,

"ஒழுங்காக பள்ளிக்கூடம் வருவதாக இருந்தால் வா,

அல்லது,

T.C வாங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு போ"

என்று தலைமையாசிரியர் பயம் காட்டினால்

திருந்தி ஒழுங்காகப் பள்ளிக்கூடம் வருகிற மாணவர்கள் உண்டு.

இந்த பள்ளிக்கூட அனுபவத்தை  வைத்துத்தான் நான் இப்படி நினைக்கிறேன்.

நிலைமைையைக் குறை சொல்வதற்கு பதில் நாம் திருந்த வேண்டும்.

திருச்சபையின் ஒழுங்குகளை  அறிந்து அதன்படி ஆன்மீக வாழ்வு வாழ வேண்டும்.

நம்மை வழி நடத்துபவர்கள் பள்ளிக்கூடங்களும், கோவில்களும் கட்டுவதில் காண்பிக்கும் ஆர்வத்தை,

திருச்சபையை

(அதாவது மக்களை)

கட்டியெழுப்புவதில் காண்பிக்க வேண்டும்.

நிர்வாகத்தை விட பராமரிப்பிற்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும்.

திருச்சபையின் எல்லா மட்டத்திலும் எல்லோரும் திருந்த வேண்டும் என்றே இறைவன் எதிர்பார்க்கிறார் என்று எண்ணுகிறேன்.

வகுப்பில் மாணவர்களைத் திருத்த ஆசிரியர் பிரம்பைப் பயன்படுத்துவது போல

மக்களை திருத்துவதற்காகத் தான் இறைவன் வைரஸைப் பயன்படுத்துகிறார் என்று எண்ணுகிறேன்.

உயிர்த்த இயேசு மனந்திரும்பிய பாவிக்குதான் முதல் முதல் காட்சி அளித்தார்.

அதிலிருந்து பாவிகளாகிய  நாம் மனம் திரும்புவதை எவ்வளவு விரும்புகிறார் என்பது புரிகிறது.

இயேசுவின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவோம்.

லூர்து செல்வம்.

"மேலுலகில் உள்ளவற்றை நாடுங்கள்."(கொலோ. 3:1)

"மேலுலகில் உள்ளவற்றை நாடுங்கள்."(கொலோ. 3:1)
**  **  **   ** ** **   ** ** ** ** **
மாணவர்கள் பள்ளியில் படிக்கிறார்கள்,

ஆனால் அவர்கள் பள்ளியைச் சார்ந்தவர்கள் அல்ல,

ஏனெனில் இறுதி தேர்வு முடிந்தவுடன் பள்ளியை விட்டு வெளியேற வேண்டும்.

படித்து முடிந்தவுடன் ஒரு அலுவலகத்தில் வேலைக்கு சேருபவர்கள்

அந்த அலுவலகத்தைச் சார்ந்தவர்கள் அல்ல,

ஏனெனில் ஓய்வு பெற்றவுடன் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும்.

இவ்வுலகில் நாம் எந்த இடத்தில் வாழ்ந்தாலும் நாம் அந்த இடத்தை சார்ந்தவர்கள் அல்ல.

ஒரு தந்தைக்கு மூன்று பிள்ளைகள் பிறந்தார்கள்.

வளர்ந்தபின் மூவரும் வசதியாக  வாழ்வதற்கு ஒரு பெரிய  வீட்டைக் கட்டினார்.

ஆனால் மூன்று பிள்ளைகளும் வளர்ந்து, படித்து, பட்டம் பெற்று, வெவ்வேறு ஊர்களில் வேலையில் அமர்ந்து

அந்தந்த ஊர்களில் அவரவர்களுக்கு வீடுகள் கட்டிக்கொண்டார்கள்.

  தந்தை கட்டிய வீட்டில் தந்தையையும் தாயையும் தவிர வேறு யாரும் இல்லை.

மைசூர் மகாராஜா கட்டிய அரண்மனையில் அவரும் இல்லை,

அவரது பிள்ளைகளும் இல்லை.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் இவ்வுலகில்  நமக்கு எந்த இடமும் நிரந்தரம் இல்லை.

இது மனிதனாய்ப் பிறந்த எல்லோருக்கும் பொருந்தும்.

நாம் பிறந்தது இந்த உலகில் தான்.

ஆனால் நாம் பிறந்தது இங்கு நிரந்தரமாக வாழ்வதற்கு அல்ல.

கொஞ்சநாள் வாழ்ந்துவிட்டு இந்த உலகை விட்டு வெளியேறவே பிறந்தோம்.

நாம் இந்த உலகில்  பிறந்தாலும்  இந்த உலகை சார்ந்தவர்கள் அல்ல.

ரயிலில் பயணம்  செய்கிறோம்அதிலிருந்து இறங்குவதற்காக.

கடைக்கு செல்கிறோம், அங்கேயே தங்குவதற்காக அல்ல.

விளையாடச் செல்கிறோம், விளையாட்டு மைதானத்திலேயே நிரந்தரமாக தங்குவதற்காக அல்ல.

அதேபோல்தான் இவ்வுலகில் மக்களாக பிறந்திருக்கிறோம்,

ஆனால் இவ்வுலகில் நிரந்தரமாக தங்குவதற்காக அல்ல.

இவ்வுலகிற்கு வந்த நாம் இங்கிருந்து இறுதியில் எங்கு செல்கிறோமோ, அதுதான் நமக்கு நிரந்தரமான இடம்.

இவ்வுலகில் நாம் நினைத்து வாழ வேண்டியது நிரந்தரமான எதிர்காலத்தை மட்டும்தான்.

இவ்வுலகில் நாம் சம்பாதிக்க வேண்டியது எதிர்கால நிரந்தர இல்லத்தில் வாழும்போது அனுபவிப்பதற்கான செல்வத்தை தான்.

நாம் இவ்வுலகை விட்டு நிரந்தரமாக செல்லும்போது

நாம் சம்பாதித்த பணம் நம் கூட வராது,

நாம் கட்டிய கட்டடங்கள் நம் கூட வராது,

நாம் ஈட்டிய புகழ் நம் கூட வராது,

நாம் வாங்கும் நிலபுலன்கள் எதுவும் நம்முடன் வராது,

நாம் உடுத்தும் உடையும் நம்மோடு வராது.

நாம் ஊட்டி வளர்க்கும் நமது உடலும் நம்மோடு வராது.

இவை எல்லாம் இவ்வுலகை  சார்ந்தவை.

இவ்வுலகைச்  சார்ந்த செல்வங்கள்

இவ்வுலக வாழ்வின் இறுதியில் நாம் மறுவுலகிற்குப் பயணமாகும் போது

நம்முடன் வராதாகையால்

அவற்றைச் சம்பாதிப்பதில் நமது முழு சக்தியையும் செலவழிப்பது முட்டாள்தனம்.

மறுவுலகிற்கு நம்முடன் வரும் ஆன்மீகச் செல்வங்களை ஈட்டுவதில் அதிக ஆர்வம் காட்டுவதே  புத்திசாலித்தனம்.

அதனால்தான் புனித சின்னப்பர்,

"இவ்வுலகில் உள்ளவற்றின் மீது மனத்தைச் செலுத்தாமல்   மேலுலகில் உள்ளவற்றை நாடுங்கள்."(கொலோ. 3:1)

என்கிறார்.

என்றென்றும் நீடிக்கவிருக்கும் விண்ணுலக வாழ்விற்குத் தேவையான

ஆன்மீகச் செல்வங்களை ஈட்டுவதற்காகத்தான் இவ்வுலகில் நாம் வாழ்கிறோம்.

இவ்வுலகச் செல்வங்கள் இவ்வுலகில் நாம் வாழ்வதற்கு மட்டும் பயன்படும்.

ஆன்மீக செல்வங்கள் மட்டும்தான் விண்ணுலக வாழ்வில் நாம் நிரந்தரமாக அனுபவிக்க பயன்படும்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இறைவனை நேசிப்பதாலும், 

அவருக்காகநமது  அயலானை நேசிப்பதாலும்

நேசத்திலிருந்து புறப்படும் நற்செயல்களாலும்,

நமது செப, தவ வாழ்வினாலும்,

நமது புண்ணிய வாழ்வினாலும்

நாம் இறைவனிடமிருந்து பெறும் ஆன்மீகச் செல்வங்களே

நாம் விண்ணகம் செல்லும்போது நம்மோடு வந்து,

நமக்கு நித்திய பேரின்ப வாழ்வை தந்துகொண்டிருக்கும்.

இச்செல்வங்களை ஈட்ட இறைவனது அருள்  வரம் வேண்டும்.

இவ்வருள் வரத்தை நாம் இறைவனிடமிருந்து கேட்டுப் பெறவேண்டும்.

"கேளுங்கள் கொடுக்கப்படும்." என்றார் நம் ஆண்டவர்.

நாம் இவ்வுலக சம்பந்தப்பட்ட செல்வங்களைக் கேட்பதில் நமது பொன்னான நேரத்தை செலவழிக்காமல்

விண்ணக வாழ்விற்கு தேவையான செல்வங்களை  அள்ளிக் குவிக்க வேண்டிய வரம் கேட்டு மன்றாடுவோம்.

கேட்ட வரத்தை இறைவன் நிச்சயம் தருவார்.

அதை பயன்படுத்தி இறைவனை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அன்பு செய்வோம்

இறைவனுக்காக நம் அயலானையும் அன்பு செய்வோம்.

அயலானுக்கு நாம் செய்யும் உதவிகளை இறைவனுக்காக செய்யும்போது

அந்த உதவிகள் நமக்கு விண்ணக செல்வத்தை அபரிமிதமாக ஈட்டித் தருகின்றன.

ஆகவே நமது வாழ்வை அன்பு செயல்களிலே செலவழிப்போம்.

அன்னைத் தெரசாவைப் போல நாமும் ஏழைகளுக்கு, கஷ்டப்படுபவர்களுக்கு உதவி செய்வதன் மூலம்

இறை இயேசுவின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவோம்.

அவர் பெயரால் ஒரு சிறுவனுக்கு ஒரு தம்ளர் தண்ணீர் கொடுத்தால் கூட அதற்கு இறை உலகில் சன்மானம் ஒன்று என்று  கூறினார் நம் ஆண்டவர்.

ஆண்டவர் விருப்பப்படி

பசியாய் இருப்பவர்களுக்கு,  உண்ணக் கொடுப்போம்.

. தாகமாய் இருப்பவர்களுக்கு,  தண்ணீர் கொடுப்போம்.

அன்னியனாய் இருப்பவர்களை  வரவேற்போம்.


ஆடையின்றி இருப்பவர்களுக்கு உடை  கொடுப்போம்.

நோயுற்றிருப்பவர்களை,  பார்க்கச் செல்வோம்.

.சிறையில் இருப்பவர்களைக் காணச் செல்வோம். 


இயேசுவுக்காக இவற்றை செய்தால் விண்ணகத்தில் நமது  செல்வமும், பாக்கியமும் மிகுந்திருக்கும்.

லூர்து செல்வம்.


  

Sunday, April 12, 2020

உள்ளே, வெளியே.

உள்ளே, வெளியே.
**  **  **   ** ** **   ** ** ** ** **
திரைப்படம் பார்க்க செல்பவர்கள் சிலர் பொழுதுபோக்கிற்காக செல்வார்கள்.

நேரம் போகவேண்டும். அவ்வளவு தான்.

மற்றபடி படம் நல்லதா கெட்டதா என்பதைப்பற்றி அக்கறைப் படுவது இல்லை.

சிலர் தங்கள் அபிமான நட்சத்திரங்கள் நடித்த படங்களை அவர்களுக்காகவே பார்க்கச் செல்வார்கள்.

அவர்களுடைய உடல் இருப்பிடங்களில் (Seats) இருக்கும்.

ஆனால் அவர்கள் தங்களுடைய அபிமான நட்சத்திரங்களோடு இணைந்து

கதையில் கலந்து விடுவார்கள்.

படத்தை ஒரு முறை அல்ல,
பல முறைகள்,

பொழுதுபோக்கிற்காக அல்ல,
நட்சத்திரங்களுக்காகவே பார்க்க செல்வார்கள்.

நாம் பைபிள் வாசிக்கிறோம்.

சாமியார் சொன்னார் என்பதுக்காகவா?

வினா விடைப் போட்டியில் கலந்துகொள்ளவா?

கட்டுரைப் போட்டியில் கலந்துகொள்ளவா?

சொற்பொழிவுக்காகவா?

பைபிளைக் கையில் வைத்திருப்பதும், வாசிப்பதும் கிறிஸ்தவனுக்கு அடையா யாளம் என்பதற்காகவா?

அல்லது இவற்றை எல்லாம் தாண்டி, பைபிளுக்குள் நுழைந்து அங்கேயே வாழ்வதற்காகவா?

அனைவருக்கும் தெரியும் உணவு உண்பது ருசிக்காக அல்ல, உயிர் வாழ்வதற்கு என்று.

அதேபோல அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்க வேண்டும் இறைவார்த்தை ஆன்மீக வாழ்விற்கான உணவு என்று.

இறைவார்த்தையை வாசிப்பது, அதாவது உண்பது,

அதற்குள், அதனால், அதன்படி, அதற்காக, அதனோடு வாழ்வதற்காக.

உணவு உடலோடு ஒன்றிக்கா விட்டால் உயிர் வாழ முடியாது.

இறைவார்த்தை நமது ஆன்மாவோடு ஒன்றிக்கா விட்டால் ஆன்மீக வாழ்க்கை வாழ முடியாது.

ஆகவே பைபிள் வாசிக்கும்போது வெளியே இருந்து வாசித்துப் பயன் இல்லை,

பைபிளுக்குள் நுழைந்து அங்கு வாழும்    இறைவனோடு வாழ வேண்டும்.

புதிய ஏற்பாட்டை எடுத்துக் கொள்வோம்.

இறை மகன் மரியாளின் வயிற்றில் மனிதனாக பிறந்து,

திருக் குடும்பத்தில் வளர்ந்து,

நற்செய்தி அறிவித்து,

நாம் செய்த பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக பாடுகள் பட்டு

சிலுவை மரத்தில் தன் உயிரையே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்து,

மரித்த மூன்றாம் நாள் உயிர்த்தெழுந்து,

சீடர்களுக்கு வழி காண்பித்துவிட்டு,

விண்ணகம் சென்ற வரலாறு புதிய ஏற்பாடு.

எப்பொழுதெல்லாம் புதிய ஏற்பாட்டிற்குள் நுழைகிறோமோ அப்பொழுதெல்லாம் நேரே இயேசுவிடம் சென்று அவர் கரம் பற்றிக் கொண்டு
அவருடனே பயணிக்க வேண்டும்.

அவர் பார்ப்பதை எல்லாம் அவர் எந்நோக்கில் பார்க்கிறாரோ அந்நோக்கில் நாமும் பார்க்க வேண்டும்.

அவர் சொல்வதை  எல்லாம் கூர்ந்து கேட்க வேண்டும். அவர் எந்த பொருளில் கூறுகிறாரோ அப்பொருளிலேயே நாமும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

அப்போதுதான் பைபிள் வசனத்திற்கு,

நாம் விரும்புகிற பொருளைக் கொடுக்காமல்,

இயேசு விரும்புகிற பொருளைக் கொடுப்போம்.

இயேசுவின் விருப்பம் தான் நமது விருப்பமாக இருக்க
வேண்டும்.

நமது விருப்பத்தை இயேசுவின் மேல் திணிக்கக் கூடாது.

பைபிளுக்குள் நுழைந்து இயேசுவோடு எவ்வளவு தூரம் பயணிக்கிறோம் என்பது முக்கியமல்ல.

எப்படிப் பயணிக்கிறோம் என்பது தான் முக்கியம்.

சிலர் தினம் ஒரு அதிகாரம் வாசிப்பார்கள். இவர்களின் நோக்கம் புதிய ஏற்பாடு முழுமையும் திரும்பத் திரும்ப வாசிக்க வேண்டும்.

நிறைய விசயங்கள் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

ஒரு வசனத்தைச் சொன்னால் அது எங்கே இருக்கிறது என்று உடனடியாகச் சொல்லிவிடுவார்கள்.

இவர்களுக்கு ஒரு வார்த்தை.

எவ்வளவு சாப்பிடுகிறோம் என்பது முக்கியமல்ல.

எப்படி சீரணம் ஆகிறது என்பதுதான் முக்கியம்.

நிறைய சாப்பிட்டு சீரணம் ஆகாவிட்டால் வயிற்றுவலி தான் மிஞ்சும்.

நிறைய வாசித்து வாழ்க்கையாக மாறாமல் வெறும் அறிவாக மட்டும் இருந்தால் தலைக்கனம்தான் மிஞ்சும்.

தாய்த் திருச்சபை தினசரி வாசிப்பதற்குக் குறிப்புகள் தந்திருக்கிறது.

அதன்படி வாசித்து அதில் கிடைக்கும் இறைவார்த்தையை வாழ்வாக்கினாலே போதும்.

இயேசுவைப் பற்றி அறிவது அறிவு.

இயேசுவை அறிவது வாழ்க்கை.

தவசு காலத்தில் வாழ்ந்தோம்,

குருத்தோலைப் பவனியின் போது அவரை ஒட்டியே பயணித்தோம்,

கடைசி இரவு உணவின்போது சீடர்களுடன் நாமும் இருந்தோம்,

சீடர்களுடைய பாதங்களைக் கழுவும்போது "ஆண்டவரே, நானும் உமது சீடன்தான்." என்று ஆண்டவர் முகத்தைப் பார்த்தோம்,

அவரது திருவுடலை (ஆசை நன்மையாக) உணவாக உண்டோம்,

செத்சமனி தோட்டத்திற்குள் அவருடனே நடந்தோம்,

அவர் சிந்திய இரத்த வியர்வையில் நாமும் நனைந்தோம்,

அவரைக் காட்டித் கொடுத்த யூதாசைக் கோபமுடன் பார்த்தோம்,

ஓடிப்போன சீடர்களைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தோம்,

அவர் யூதர்களுடைய நீதிமன்றத்திலும், ஏரோது முன்னும், பிலாத்து முன்னும் பட்ட அவமானங்களைக் கண்ணீர் மல்க பார்த்தோம்,

அவர் பட்ட கசையடிகளை நாமும் உணர்ந்தோம்,

சிலுவைப் பாதையிலும் அவருடன் நடந்தோம்,

அவர் ஆடைகள் அகற்றப்படும் போதும், சிலுவையில் தொங்கிய போதும், உயிர்விடும் போதும் சிலுவை அடியில்தான் நின்றோம்,

அவர் அடக்கம் பண்ணப்படும் போதும் கண்ணீர் மல்க அங்கேதான் நின்றோம்.

இவை எல்லாம் பைபிளுக்குள் அவரோடு பயணித்தபோது.

இந்த பைபிள் அனுபவத்தை வாழ்வாக்கினோமா?

தவக்கால வாழ்வில்,

ஆண்டவருடைய பாடுகள் பற்றிய தியானத்திற்கு எவ்வளவு நேரம் ஒதுக்கினோம்?

எத்தனை முறை நமது பாவங்களை நினைத்து வருந்தி இறைவனிடம் மன்னிப்புக் கேட்டோம்?

ஆண்டவருக்காக தவக்காலத்தில் நமது ஆசை உணவுகளில் என்னென்ன உணவுகளைத் தியாகம் செய்தோம்?

தியாகம் செய்தோமா அல்லது எப்போதும் போலவே சாப்பிட்டோமா?

எத்தனை ஏழைகளுக்கு உதவி செய்தோம்?

நமது என்னென்ன ஆசைகளை ஆண்டவருக்காக ஒடுக்கினோம்?

சுருக்கமாகச் சொன்னால் தவக்காலத்தில் தவ வாழ்வு வாழ்ந்தோமா?

அல்லது எப்போதும் போல வாழ்ந்தோமா?

ஆண்டவர் தாமாகவே தேடிச் சென்று சிலுவையைச் சுமந்தார், நாம் நம்மைத் தேடி வந்த சிலுவையையாவது ஏற்றுக் கொண்டோமா?

கொஞ்சம் சிந்திப்போம்.

நாம் உண்மையிலேயே பைபிளுக்குள் நுழைந்து பயணித்திருந்தால்,

நமது வாழ்வு   தவவாழ்வாகத்தான்  இருந்திருக்கும்.

நாம் வெறுமனே பார்வையாளராக இருந்து

பாடுகளைப் பார்க்க மட்டும் செய்திருந்தால்

நமது வாழ்வும் பாடுகளோடு சம்பந்தம் இல்லாததாகத்தான் இருந்திருக்கும்.

இயேசுவோடு சேர்ந்து பாடுபட்டவர்களுக்கு மட்டுமே

அவரது உயிர்ப்பின் மகிழச்சி முழுமையாகக் கிடைக்கும்.

லூர்து செல்வம்.

Thursday, April 9, 2020

என்ன நேர்ந்தாலும் நன்றி கூறுவோம்.

என்ன நேர்ந்தாலும் நன்றி கூறுங்கள்.
**  **  **   ** ** **   ** ** ** ** **
நமது எண்ணம் சொல் செயல் மூன்றும் நமது விசுவாசத்தோடு ஒத்துப் போக வேண்டும்.

ஆரம்பப் பள்ளியில் நாம் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது கணக்கு பாடத்தில் வாய்ப்பாடு படித்திருக்கிறோம்.

அடுத்து நாம் படிக்கவிருக்கும் எல்லாவிதமான கணக்குகளுக்கும் அவையே அடிப்படை.

கணிதத்தில் Phd. செய்பவர்களுக்கும்  வாய்ப்பாடுதான் அடிப்படை.

 நமது கிறிஸ்தவ வாழ்வின் ஒவ்வொரு வினாடியும் நமது விசுவாசத்தின் அடிப்படையில்தான் வாழ வேண்டும்.

கடவுள் அன்பு மயமானவர் என்று விசுவசித்து விட்டு 

அவரை 

"தண்டிக்கிறார், அழிக்கிறார்,
 பழிவாங்குகிறார்" 
போன்ற வார்த்தைகளால் விமர்சிப்பது நமது விசுவாசத்திற்கு எதிரானது.

அன்பு மயமானவரிடம் அன்பிற்கு எதிரான,

 அன்போடு ஒத்துவராத 

எந்த பண்பும் இருக்க இயலாது.

ஆசிரியர் வகுப்பில்  பிரம்பை பயன்படுத்துகிறார்.

அது மாணவர்களைத் தண்டிக்கவா, அழிக்கவா, பழி வாங்கவா அல்லது அவர்களை திருத்தவா?

நகை செய்பவர் தங்கத்தை நெருப்பில் உருக்கி, கட்டியாக்கி,  கம்பியாக இழுத்து, சுத்தியலால் அடித்து அழகான நகை செய்வது போல,

விவசாயி நிலத்தை உழுது, வெட்டி பயிர் இடுவது போல,

தையல்காரர் புதிய துணியை வெட்டி, துண்டு துண்டாக்கி, தைத்து புதிய ஆடை தயாரிப்பது போல

ஆசிரியர் நல்ல உபயோகமுள்ள மாணவரை உருவாக்குகிறார்.

ஒரே நேரத்தில் நீர் தண்ணீராகவும்  
வெந்நீராகவும் இருக்க முடியாது.

அதேபோல்தான் அன்பு நிறை கடவுளிடம் வெறுப்பு இருக்க இயலாது.

கடவுளிடம் அன்பு இல்லை. கடவுள்தான் அன்பு. .

God does not have love.
God is love.

அன்பு எப்படி வெறுப்பு ஆகும்?

கடவுள் நல்லவர்.

நல்லவர் நல்லதை மட்டும்தான் செய்ய  முடியும்.

கடவுள் நம்மைப் படைத்தார்.

நாம் முழுக்க முழுக்க கடவுளுக்கே சொந்தம்.

ஒவ்வொரு வினாடியும் நம்மை பராமரித்து வருபவர் கடவுள் மட்டுமே.

பராமரிப்பின் போது அவர் நமக்காக என்ன செய்தாலும் அது நமது நன்மைக்கே என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

அதை உணராவிட்டால் நாம் கடவுளை நல்லவர் என்று ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்று பொருள்.

 கடவுளை நல்லவர் என்று ஏற்றுக்கொள்பவர் அவர் செய்யும் எல்லா செயல்களையும் நல்லவை என்று ஏற்றுக்கொண்டு

அவருக்கு நன்றி கூறுவர்.

 அதாவது கடவுளால் நமக்கு என்ன நேர்ந்தாலும் நாம் நன்றி கூறுவோம்.

வியாதி குணமாக வேண்டும் என்று டாக்டரிடம் செல்லும் நோயாளி முதலாவது டாக்டரை டாக்டராக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

வைத்தியத்தின் போது அவர் செய்யும் செயல்கள் நாம் குணம் பெறுவதற்காகவே  என்று நம்புபவன்தான் டாக்டரை டாக்டராக ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

டாக்டர் கசப்பான மருந்தைக் கொடுக்கும்போது,

 "ஐயோ டாக்டர் என்னை பழிவாங்குகிறார், என்னை 
வதைக்கிறார்,  என்னைத் தண்டிக்கிறார்"

 என்று எண்ணுபவன் எப்படிப்பட்டவன்?

கஷ்ட காலத்தில் கடவுளை நோகிறவனும் அப்படி பட்டவன்தான்.

கடவுள் நமக்குத் தந்த பரிசாகிய சுதந்திரத்தை தவறாகப் பயன்படுத்தி அவரது அன்பை மறந்து அவருக்கு விரோதமாக பாவங்கள் செய்கிறோம்.

பாவம் ஆன்மாவிற்கு ஏற்படும் நோய், 

இந்நோயைக் குணமாக்கி நம்மைப் பரிசுத்தர்களாக மாற்றுவதற்காக இறைவன் சிலுவை என்ற கசப்பான மருந்தை நமக்குத் தருகிறார்.

 மருந்தை மருந்தாக ஏற்றுக்கொண்டு அவருக்கு நன்றி கூறுவதோடு 

பாவ நிலையிலிருந்து மனம் திரும்ப வேண்டும்.

இன்று உலகையே ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருக்கும் கொரோனா வைரஸ் கூட

 உலகைத்  திருத்துவதற்காக இறைவன் தந்திருக்கும் கசப்பான மருந்துதான்.

 வைரஸிலிருந்து தப்பிக்க நமக்கு உதவும்படி இறைவனிடம் கேட்கும் முன்

 நாம் மனம் திரும்பி இறைவனை இறைவனாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நம்மில் அநேகருக்கு

 வியாதியிலிருந்து தப்பிக்க வேண்டும்  என்ற எண்ணம் மட்டும் இருக்கிறதே தவிர 

பாவங்களுக்காக வருந்தி, திருந்தி இறைவனிடம் வரவேண்டும்

 அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்கவேண்டும்,

 நல்லவர்களாக மாறவேண்டும், 

இவ்வுலக வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல்

விண்ணகம் நோக்கி நடைபோட வேண்டும் என்ற எண்ணமே வருவது இல்லை.

ஒருவன் வெளியூர் சென்று வியாபாரம் செய்து நிறைய சம்பாத்தியம் செய்தான்.

ஈட்டிய பணத்தை எல்லாம் ஒரு பையில் வைத்து 

பையை பத்திரமாக கையில் வைத்து கொண்டு வந்தான்.

வரும் வழியில் ஆறு  ஒன்றை கடக்க வேண்டி இருந்தது.

 எதிர்பாராத விதமாக ஆற்றில் நிறைய வெள்ளம் வந்து கொண்டிருந்தது.

 தண்ணீரில் இறங்கி நடந்து சென்று விடலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன் ஆற்றில் இறங்கினான்.

ஆனால் அளவுக்கு மிஞ்சி வெள்ளம் வந்ததால் அவனால் சமாளிக்க முடியவில்லை.

கொண்டுவந்த பணப்பை வெள்ளத்தால் அடித்துச் செல்லப்பட்டது. 

"ஐயோ என் பணப்பை வெள்ளத்தில் போகிறதே, யாராவது காப்பாற்றுங்களேன்"

 என்று கத்தினான்.

 ஆற்றங்கரையில் நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு வாலிபன் பணப்பையை மீட்பதற்காக ஆற்றில் குதித்தான்.

அதற்குள் பணப்பை கொஞ்ச தூரம் சென்றுவிட்டது.

வாலிபன் கஷ்டப்பட்டு பணப்பையை மீட்டான்.

 மீட்ட பையை உரியவனிடம் கொடுப்பதற்காக திரும்பினான்.

அதற்குள் பைக்கு உரியவனை  வெள்ளம் அடித்து சென்று விட்டது!

அவன்

 "என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்"
என்று கத்தியிருக்க வேண்டும்

அப்படிக் கத்தியிருந்தால் வாலிபன் அவனை காப்பாற்றி இருப்பான்.

அவன் பணத்தைப் பற்றி மட்டும் கவலைப்பட்டடதால்   வெள்ளத்தோடு போய்விட்டான்.

நம்மை ஏதாவது ஆபத்து நெருங்கி வந்தால் நாம் முதலில் செய்யவேண்டியது

"இறைவா என் ஆன்மாவை காப்பாற்றுங்கள்."

என்ற செபத்தைத்தான்.

மனிதனுக்கு வரக்கூடிய கஷ்டங்கள் எல்லாம் 

அவனது நன்மைக்காகவே,

 அதாவது, அவனை உலக  நாட்டத்திலிருந்து இறைவனை நோக்கி திரும்ப வைப்பதற்காகத்தான்,

மனிதன்  இறைவனைத் தேடாமல் 

உலகத்தை பற்றிக் கொள்வதிலேயே முழுக் கவனத்தையும் செலுத்துவதுதான்  

அவனது பிரச்சனைகளுக்கு எல்லாம் காரணம்.

கஷ்டங்கள் வரும்போது இறைவனை தேடுவோம்.

 அவரைத் தேட உதவிய  கஷ்டங்களை அனுப்பிய  அவருக்கு நன்றி கூறுவோம்.

என்ன நேர்ந்தாலும் நன்றி கூறுவோம்.

லூர்து செல்வம்.




Wednesday, April 8, 2020

மாற்றமும், நிலைத்தன்மையும்.

மாற்றமும். நிலைத்தன்மையும்.
**  **  **   ** ** **   ** ** ** ** **
கடவுள் ஒருவரே மாறாதவர் நிலைத்தன்மை உடையவர்.

மாறாமை, நிலைத்தன்மை ஆகிய வார்த்தைகளை நமக்குப் பயன்படுத்தும்போது அவற்றின் பொருள் வேறு.

கடவுளுக்குத் துவக்கமும், முடிவும் இல்லை.

ஆனால்  உலகத்துக்கும், அதைச் சார்ந்தவற்றுக்கும் துவக்கமும், முடிவும் உண்டு.

கடவுள் நித்தியத்துக்கும் நிலையானவர்.

ஆனால் உலகம் நிலையானது அல்ல.

ஆனாலும் அது துவங்கிய காலத்திலிருந்து அழியும்வரை அதற்கு ஒரு நிலைத்தன்மை இருக்கிறது.

கடவுளின் நிலைத்தன்மைக்கு முடிவு இல்லை.

ஆனால் உலகத்தின் நிலைத்தன்மைக்கு முடிவு உண்டு.

கடவுள் மாறாதவர், உலகம் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.

கடவுள் மாற்றமே இல்லாமல் நித்தியமும் இயங்கிக் கொண்டேயிருக்கிறார்.

ஆனால் உலகம் மாறினால்தான் இயங்க முடியும்.

நமது உடல் தாயின் வயிற்றில் ஆரம்பமானது. இறக்கும்போது முடிவுக்கு வந்துவிடும்.

இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் நமது உடல் நமது உடலாகவே இருந்து இறப்பிற்கு வருகிறது.

ஆனால் நமது தாயின் வயிற்றில் இருந்து பிறந்த அதே உடல் இறக்கும் போதும்  அதே உடல்தான், 

ஆனால் அதே உடல் இல்லை.

பிறக்கும்போதும் தாயின் பிள்ளைதான்.

இறக்கும்போதும் தாயின் பிள்ளைதான்.

ஆனால் அதே உடல் அல்ல.

எப்படி?

நமது உடல் கோடிக்கணக்கான செல்களால்  ஆனது..

ஒரு செல்லின் வயது 6 வருடங்கள் மட்டும்தான்.

ஒரு செல் 6. வருடம் கழித்து இறந்தவுடன் புதிய செல் உற்பத்தி ஆகிவிடும்.

குழந்தை பிறந்து ஆறு வருடம் கழித்து இருப்பது பிறக்கும்போது இருந்த அதே உடல் அல்ல, ஆனால் அதே உடல் தான்.

ஏனெனில் எல்லா செல்களும் மாறிவிட்டன, ஆனால்  அதே உடல் தான்.

83 வயது ஆகிவிட்டாலும், நான் என் பெற்றோரின் மகன்தான்.

ஆனால் நான் பிறக்கும்போது இருந்த ஒரு செல்கூட இப்போது என்னிடம் இல்லை.

இப்போது ஒரு உண்மை புரிந்திருக்கும்.

மனிதனைப் பொறுத்த மட்டில் மாற்றம் இருந்தால்தான் வளர்ச்சி இருக்கும்.  

ஆனால் மாற்றம் நிலைத்தன்மைக்கு எதிரானது அல்ல.

தாயின் வயிற்றில் உற்பத்தியான  அதே மனிதன்தான் வயதாகி இறக்கிறான்.

ஆனால் கரு குழந்தையாக மாறி, 

குழந்தை பையனாக மாறி, 

பையன் வாலிபனாக மாறி, 

வாலிபன் ஆளாக மாறி, 

ஆள் கிழவனாக மாறி....

ஆக மாற்றத்தையும், வளர்ச்சியையும் பிரிக்க முடியாது.


ஆன்மாவும், உடலும் சேர்ந்துதான் மனிதன்.

 
 உடல் சடப்பொருள், matter,
ஆன்மா ஆவி, Spirit.


ஆன்மாவும் வளரவேண்டும்.

ஆனால் ஆன்மாவின் வளர்ச்சிக்கும்,

உடலின் வளர்ச்சிக்கும் பாரதூர வித்தியாசம்.

சடப்பொருள் ஆகிய உடல்  செல்களால் ஆனது. 

ஆனால் ஆன்மா ஆவி அதற்கு உருவம் இல்லை.
செல்களும் இல்லை. 

ஆன்மா இறைவனின் சாயலில் படைக்கப்பட்டது.

இறைவன் ஆவி. ஆன்மாவும் ஆவி.

இறைவனுக்குத் துவக்கமும், முடிவும் இல்லை.

ஆன்மாவுக்குத் துவக்கம் உண்டு. ஏனெனில் அது படைக்கப் பட்டது. 

ஆனால் முடிவு இல்லை.

தன்னுடைய பண்புகளை இறைவன் ஆன்மாவுடன்  பகிர்ந்து கொண்டார்.

இறைவனுடைய பண்புகள் 

நிறைவானவை. perfect.

ஆன்மாவின் பண்புகள் அளவுள்ளவை, நிறைவற்றவை. Imperfect.

ஆன்மாவின் பண்களாகிய அன்பு, அதைச் சார்ந்த பரிவு, மன்னிக்கும் தன்மை, நீதி போன்ற பண்புகளில் ஆன்மா பெறும் வளர்ச்சியே ஆன்மாவின் வளர்ச்சி.

ஆன்மாவையும், மாற்றங்களையும் பற்றித் தொடருமுன் ஒரு அடிப்படை உண்மையை ஞாபகப்படுத்த வேண்டும்.

ஆன்மீகப் பயணத்தில் நிற்றல்
(stagnation) என்ற பேச்சுக்கே இடம் இடமில்லை.

ஒன்று முன்னோக்கி நகரும், அல்லது பின்னோக்கி நகரும். இருவகை நகர்விலும் மாற்றம் இருக்கும்.

ஆகவே மாற்றத்தை முன்னேற்றத்தின் அடையாளம் என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியாது.

முன்னேற காரணமான மாற்றங்களைத்தான் நாம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

முதலில் நமது மனம் விண்ணகத்தை நோக்கி திரும்ப வேண்டும், 

அதாவது மனம் திருந்த வேண்டும், 

அதாவது மனம்மாற வேண்டும்.

"மனந்திரும்புங்கள், ஏனெனில், விண்ணரசு நெருங்கிவிட்டது" 
(மத். 3:2)

மனம் திரும்பியபின் நமது ஆன்மீகப்பயணம் விண் நோக்கி நகர வேண்டும்.

இறைவன் மீது நாம் கொண்டுள்ள அன்புதான் நமது விண்ணகப் பயணத்தின் உயிர்.

எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு  நமது அன்பு அதிகரிக்கிறதோ

அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு ஆன்மீகப் பயணம் முன்னேறும்,

அதாவது ஆன்மீக வளர்ச்சி ஏற்படும்.

எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு  நமது அன்பு குறைகிறதோ

அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு ஆன்மீகப் பயணம் பின்னோக்கி நகரும்.

ஆகவே நாம் ஆன்மீகத்தில் வளர நமது இறையன்பின் ஆழத்தை அதிகரிக்க வேண்டும்.

இறை அன்பை அதிகரிப்பது எப்படி?

1.தியானத்தின் மூலம்.

 ஒவ்வொரு நாளும் நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம்

 இறைவன் நம்மை படைத்தது,

 பராமரித்து வருவது,

நமக்காக பாடுபட்டு மரித்தது,

 அவரிடமிருந்து நாம் பெற்ற உதவிகள் 

ஆகியவை பற்றி நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்,

 அதாவது தியானிக்க வேண்டும்.


 இறைவன் நம்மீது கொண்ட அன்பு நமக்கு புரியும்.

அவரது அன்பு புரிய புரிய நம்முடைய அன்பும் வளரும்.

இறையன்போடு  பிறரன்பும் வளரும்.

2. நற்செயல்கள்.

பிறரன்பு வளரவளர பிறரன்பு செயல்கள் அதிகமாகும்.

 நற்செயல்கள் அதிகமாக அதிகமாக ஆன்மாவின் விண்ணுலக பயணம் வேகமடையும்.

நமது ஆன்மீக வளர்ச்சி அதிகமாகும்.

நமது ஆன்மீக வளர்ச்சியின் அளவிற்கு ஏற்ற நமது விண்ணுலக  பேரின்பம் அதிகமாகும்.

நமது  செபங்களில் நமக்கான விண்ணப்பங்களை குறைத்துவிட்டு,

நாம் இறையன்பிலும், பிறரன்பிலும்  வளர வரம்  கேட்டு விண்ணப்பிக்க வேண்டும்.

 நம்மிடம் தருவதற்கு அளவுகடந்த வரங்களை வைத்திருக்கும் இறைவன் நாம் கேட்கும்போதெல்லாம் தருகிறார்.

நாம் அவரது அன்பில் வளர வேண்டிய வரங்களைக் கேட்பதற்கு பதில் 

நமது உலக சம்பந்தப்பட்ட சௌகரியங்களை கேட்டு விண்ணப்பங்களை அவர்முன் குவிக்கிறோம்.

உலகம் நிரந்தரமற்றது.

 விண்ணகம் நிரந்தரமானது. 

 விண்ணகத்திற்குச் செல்ல தேவையான இறையன்பைத் தான் முதலில் தேட வேண்டும்.

அதைத்தான் இறைவனிடம் முதலில் கேட்க வேண்டும்.

உலக சம்பந்தமான உதவிகளையும் கேட்கலாம்.

 ஆனால் அவற்றை மட்டும் கேட்டுவிட்டு இறை அன்பை முற்றிலும் மறந்து விடக்கூடாது.

உடல் வளர்ச்சியை கண்ணால் பார்க்கலாம். ஆனால் ஆன்மீக வளர்ச்சியை ஊனக் கண்ணால் பார்க்க இயலாது.

ஆனாலும் ஆன்மீக வளர்ச்சியின் செயல்களைக் காணலாம்.

ஆன்மா தனது அன்பின் மிகுதியால் செய்யும் நற்செயல்களைச் செய்ய உதவிகரமாய் இருப்பது உடலே.

தனது அயலானின் நலனுக்காக நற்செயல்கள் புரிய ஆன்மா உடலைப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது.

ஆன்மீகத்தில் வளர்வதற்காக நமது உடலைக் கட்டுப் பாட்டிற்குள் வைத்திருப்பது நமது ஆன்மாதான்.

இறைவன் தந்த பத்துக் கட்டளைகட்டளைகளையும் விண்ணகப் பயணத்தின் நெறிமுறைகளாக வைத்துக் கொண்டு

அவற்றின் அடிப்படையில் உடலில்  இயல்பாக ஏற்படும் இச்சைகளைத் தன் கட்டுப் பாட்டிற்குள் வைத்துக் கொண்டு, 

தனது ஆன்மீகப் பயணத்தில் உடலையும் உதவிகரமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது.


உதாரணத்திற்கு,

அளவுக்கு மிஞ்சி சாப்பிட உடல் இச்சைப் படும் போது மட்டசனம் என்னும் அங்குசத்தால் இச்சையைக் கட்டுப்படுத்தி,

புண்ணிய வழியில் வெற்றிநடை போடுகிறது.

விண்ணக வாசலை, அதாவது, மரணத்தை, அடையும்வரை உடல் ஆனமாவிற்கு புண்ணிய வழியில் உதவிகரமாக இருந்து விட்டு,

வாயிலை அடைந்தவுடன் ஆன்மாவிற்கு good bye சொல்லி விண்ணகத்திக்குள் அனுப்பி விட்டு

தான் வந்த இடத்திற்கு, அதாவது, மண்ணிற்குள் போய்விடுகிறது.

மனம் மாறி, இயேசு காட்டிய புண்ணிய நெறியில் நடந்தால்
நிலைவாழ்வு உறுதி.

நாம் மனம் மாறாவிட்டால் எவ்வளவு செபம்  செய்தும் பயன் இல்லை.

மனம் மாறுவோம்,

இயேசுவின் வழியில் நடப்போம்,

நிலைவாழ்வை அடைவோம்.

லூர்து செல்வம்.

Saturday, April 4, 2020

"ஒருவன் என் வார்த்தையைக் கடைப்பிடிப்பானாகில் என்றுமே சாகான்"(அரு. 8:51)

"ஒருவன் என் வார்த்தையைக் கடைப்பிடிப்பானாகில் என்றுமே சாகான்"
(அரு. 8:51)
*  **  **  **   ** ** **   ** **

"ஏன் சார், இந்த உலகத்தில் செத்தாத்தான் நாம் மோட்சத்துக்குப் போக முடியும், ஆகையினால சாகப் பயப்பட வேண்டாம்னு நேற்று ஞானோபதேச வகுப்ல சொன்னீங்க, இன்றைக்கு வேற மாதிரி சொல்றீங்க."

."வேற மாதிரி என்ன சொல்றேன்?"

""ஒருவன் என் வார்த்தையைக் கடைப்பிடிப்பானாகில் என்றுமே சாகான்"னு ஆண்டவர் சொல்லியிருக்கதா
சொல்றீங்க.
.

அதாவது ஆண்டவர் சொற்படி நடக்கிறவன் சாகமாட்டான்

 என்று சொல்கிறீர்கள்.

அப்போ ஆண்டவர் சொற்படி நடக்கிறவன் மோட்சத்திற்குப் போக மாட்டான் என்றுதானே அர்த்தம்?"

"உனக்கு சாவுல பிரச்சனை.

இப்போ எனது கேள்விக்குப் பதில் சொல்.

 நீ இதுவரை எத்தனை முறை செத்திருக்கிறாய்?"

"சார்,  நான் எப்ப சார் செத்தேன்? 

ஒரு ஆளுக்கு ஒரு நேரம் தான் சாவு வரும்.

 நான் இன்னும் சாகவில்லை. எப்போது சாவேன் என்று எனக்கு தெரியாது."

"அதாவது சாவு என்றால் என்ன என்று உனக்கு தெரியாது.

சரி விளக்குகிறேன்.

இரண்டு வகையான சாவுகள் இருக்கின்றன. 

ஒன்று உனக்குத் தெரிந்த உடல் சம்பந்தப்பட்ட சாவு,

 அது வாழ்நாளில் ஒரு முறை தான் வரும்,

 அதாவது நமது இவ்வுலக வாழ்வின் இறுதியில் வரும்.

அதாவது நாம் சாவும் போது நமது வாழ்வின் இறுதி வரும்.

 அடுத்தது ஆன்மாவின்  சாவு.

 நமது ஆன்மா பாவ மாசு இன்றி இருந்தால்,

அதாவது தேவ இஸ்டப்பிரசாதத்துடன் (Sanctifying grace ) இருந்தால்

 அது உயிரோடு இருக்கிறது என்று அர்த்தம்.

இறைவன் நமது முதல் பெற்றோரை தேவஇஸ்டப்பிரசாதத்துடன்தான் படைத்தார்.

ஆனால் அவர்கள் பாவம் செய்ததால் அந்த உயிர்நிலையை இழந்தார்கள்.

 ஆன்மா சாவான பாவம் செய்தால் மரிக்கிறது.

 பாவத்தின் சம்பளம் மரணம் என்பதன் உண்மையான பொருள் இதுதான்.
'
இந்த மரணத்தைத்தான் நமது ஆண்டவர் தனது சிலுவை மரணத்தினால் வென்றார்.

அதாவது தனது சிலுவை மரணத்தினால் நமது பாவங்களுக்கு அவரே பரிகாரம் செய்து,

நாம்  அவற்றிற்கு மன்னிப்பு பெற வகை செய்தார்.


அவர் சிலுவையில் மரணித்திருக்காவிட்டால் நமது பாவங்களுக்கு மன்னிப்புப் பெறவே முடிந்திருக்காது.

 பாவத்தினால் இறந்த ஆன்மா இறந்ததாகவே இருந்திருக்கும்.

நாம் ஞானஸ்நானம் பெறும்போது நமது ஆன்மா ஜென்மப் பாவம் மன்னிக்கப்பட்டு உயிர்நிலையை அடைந்தது.

ஆனால் நாம் சாவான பாவம் செய்யும்போது நமது ஆன்மா மரிக்கிறது.

  நாம் மனஸ்தாபத்தினாலும், பாவ சங்கீர்த்தனத்தினாலும்

பாவ மன்னிப்புப் பெறும்போது 

இறந்த ஆன்மா உயிர் பெறுகிறது.

 மறுபடி சாவான பாவம் செய்தால் மறுபடி மரணிக்கிறது.

 மறுபடி மனஸ்தாபப்பட்டு மன்னிப்பு பெற்றால் திரும்பவும் உயிர் பெறுகிறது.

 உலக சம்பந்தப்பட்ட சாவின் போது நமது ஆன்மா உயிரோடு இருக்க வேண்டும்.

 உயிருள்ள ஆன்மாதான் மோட்சத்திற்கு செல்ல இயலும்.


நாம் உலகில் வாழும்போது நமது ஆன்மா எத்தனை முறை மரணித்தாலும் 

அத்தனை முறையும்  பாவமன்னிப்பின் மூலமாக உயிர் பெறலாம்.

"ஒருவன் என் வார்த்தையைக் கடைப்பிடிப்பானாகில் என்றுமே சாகான்" என்றால்

 "எனது கட்டளைகளை கடைபிடிப்பவன் பாவம் செய்ய மாட்டான். அவன் ஆன்மா நித்தியததிற்கும் வாழும்" என்பது பொருள்.

புரிகிறதா?"

"புரிகிறது"

"என்ன புரிகிறது?"

"கடவுளுக்கும் ஆன்மாவிற்கும் உறவு இருக்கும்பொழுது,

 அதாவது ஆன்மா பரிசுத்தமாக இருக்கும்போது,

 அது உயிரோடு இருக்கிறது.

 ஆனால் சாவான பாவம் செய்யும் போது ஆன்மா இறைவனோடு தனக்கு இருக்கும் உறவை துண்டித்துக் கொள்கிறது. 

இதனால் அது மரிக்கிறது.

 பாவத்திற்காக மனம் வருந்தும்போது இறைவன் ஆன்மாவை  மன்னிக்கிறார்.

 மன்னிப்பின்போது இழந்த உறவு திரும்ப கிடைக்கிறது.

 ஆன்மாவும் உயிர் பெறுகிறது.

நாம் மரணம் அடையும்போது 

உயிருள்ள ஆன்மா இறைவனோடு  நிலைவாழ்வு பெறுகிறது. (மோட்சம்)

உயிரற்ற ஆன்மா நித்திய மரணத்தை (நரகம்) அடைகிறது. 

மோட்சம் என்றால் என்றும் இறை  உறவோடு வாழ்வது பேரின்ப நிலை.

நரகம் என்றால் என்றும் இறை  உறவு அற்ற நிலை. பெருந்துயர் நிலை."

"Very good. வேறு ஏதாவது சந்தேகம் இருக்கிறதா?"

"மனஸ்தாபம் பற்றி கொஞ்சம் விளக்குங்களேன், சார்."

"நாம் செய்த பாவங்களுக்காக மனம் வருந்துவதைத்தான் மனஸ்தாபம் என்கிறோம்.

மனஸ்தாபம் இருவகை: 

உத்தம மனஸ்தாபம், Perfect contrition

 அடிமை மனஸ்தாபம். imperfect contrition.

இறைவன் மேலுள்ள அன்பினால் உந்தப்பட்டு வருவது உத்தம மனஸ்தாபம்.

"அன்பு நிறைந்த தேவனுக்கு விரோதமாக பாவம் செய்துவிட்டோமே,

 பாசம் மிகுந்த  நல்ல தந்தையின் மனதை பாவத்தினால்  நோகச் செய்துவிட்டோமே"

 என்று நினைத்து வருந்துவது உத்தம மனஸ்தாபம்.

" பாவத்தோடு இறந்தால் நரக வேதனை  அனுபவிக்க வேண்டி இருக்குமே"

 என்று பயந்து பாவத்திற்காக வருந்துவது அடிமை மனஸ்தாபம்.

 பாவ சங்கீர்த்தனம் செய்வதற்கு முன்பு பாவங்களுக்காக மனஸ்தாபப்பட்டு

 இனிமேல் பாவம் செய்ய மாட்டேன் என்று தீர்மானம் எடுக்க வேண்டும்."

"இப்போது கொரோனா காரணத்தினால் ஆலயங்கள் மூடப்பட்டுள்ளன.

 குருவானவரைச் சந்திக்க இயலாது,

 பாவசங்கீர்த்தனம் செய்யவும் இயலாது,

 அப்படியானால் நாம் பாவ மன்னிப்பு பெறுவது எப்படி?"


"நல்லா கவனி.

 உத்தம மனஸ்தாப பட்டால் நமது பாவங்கள் உடனடியாக மன்னிக்கப் படுகின்றன.

 சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போது பாவசங்கீர்த்தனம் செய்துவிட வேண்டும்.

இப்போது உள்ள சூழ்நிலையில் உத்தம மனஸ்தாபப்பட்டு,
பாவ மன்னிப்பு பெற்று,

 சந்தர்ப்பம் எப்போது கிடைக்கிறதோ அப்போது பாவசங்கீர்த்தனம் செய்து கொள்ள வேண்டும்.

 அதற்காக இறை அன்பைப் பற்றி அதிகமாக தியானித்து

 இறைவன் நம்மை எவ்வளவு அதிகமாக நேசிக்கிறார்,

 நாம் அவரை எவ்வளவு அதிகமாக நேசிக்க வேண்டும் என்பதை

 மனப்பூர்வமாக உணர வேண்டும்.

 இந்த உணர்ச்சி இருந்தால் நாம் பாவம் செய்யவே மாட்டோம்.


இறை அன்பை மறக்கும் பொழுது தான் பாவத்திற்குள் விழுகிறோம். புரிகிறதா?"

"புரிகிறது, சார். நல்லா புரியுது.

கொரோனாவின் காலம் அளவு உள்ளது,

கடந்து போய்விடும்.

மனம் திரும்பாவிட்டால் பாவத்தின் விளைவு?

நாம் மரித்தபின்னும் நம்மை விடாது.

ஆகவே,

மனம் திரும்புவோம்.

இறைவனது கட்டளைகளைக் கடைப்பிடிப்வோம்.

நிலை வாழ்வுக்குத் தயார் ஆவோம்.

லூர்து செல்வம்.

Friday, April 3, 2020

சாபமா? வரமா?

சாபமா?      வரமா?
*  **  **  **   ** ** **   ** **** **
மாமரம் மாம்பழத்தைத்தான் கொடுக்கும், கொய்யா பழத்தைக் கொடுக்காது.

அன்பிலிருந்து அன்புதான் பிறக்கும், சாபம் பிறக்காது.

அன்பு மயமான கடவுளால் ஆசீர்வாதத்தை மட்டுமே தர இயலும், 

சாபத்தைக் கொடுக்க இயலாது.

சாபம் கொடுக்கவா அன்புமயமான கடவுள் ஒன்றும் இல்லாமையில் இருந்து நம்மை உருவாக்கினார்?

அப்படியானால் இவ்வுலகில் நாம் அனுபவிக்கும் அத்தனை துன்பங்களும் ஆசீர்வாதங்களா? அதாவது, வரங்களா?

குறிப்பாக இன்று உலகையே ஆட்டிப்  படைத்துக் கொண்டிருக்கும் கொரோனா வைரஸ் ஒரு வரமா?

உண்மையான விசுவாசம் உள்ளவர்கள் சொல்லவேண்டிய பதில்,

"ஆம். வரம்தான்."

எதிர்மறையான பதில் விசுவாசம் அற்றவர்களிடம் இருந்துதான் வரமுடியும்.


நம்முடைய முதல் பெற்றோர்  செய்த பாவத்தின் விளைவாகத்தான் உலகில் துன்பம் நுழைந்தது என்பது உண்மை.

ஆனால் இறைமகன் இயேசு தன்னுடைய பாடுகளின்  விளைவாக 

நமது துன்பத்தை நமது மீட்பிற்காக அவர் பயன்படுத்திய சிலுவையாக மாற்றி விட்டாரே!

இன்று நாம் அனுபவிப்பது துன்பம் அல்ல, ஆனால் நமது  மீட்பிற்கு காரணமாக இருக்கக்கூடிய சிலுவை.

சிலுவை மீட்பின் அடையாளம் மட்டுமல்ல, காரணமும் கூட.

சிலுவை  இன்றி மீட்பு இல்லை.

நாம் இயேசுவின் சீடர்களாக மாறினால்தான் மீட்புப் பெற இயலும்.

 சிலுவை இன்றி இயேசுவின் சீடராக முடியாது.

"தன் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்சொல்லாதவன் என் சீடனாயிருக்க முடியாது."
(லூக்.14:29)

 ஆகவே சிலுவை இன்றி மீட்புப் பெற இயலாது.

 மீட்புப் பெற காரணமாக இருக்கும் நமது சிலுவை, அதாவது நமது துன்பம், சாபமா? வரமா?

நாம்  சுமந்து செல்ல வேண்டிய சிலுவை எந்த ரூபத்திலும் வரலாம்.

உழைக்கும் போது ஏற்படக்கூடிய கஷ்டங்கள், தோல்விகள், வியாதிகள், விபத்துகள் போன்ற எந்த ரூபத்திலும் சிலுவை  வரலாம்.

எந்த ரூபத்தில் வந்தாலும் சிலுவை நமக்கு வரம் தான்.

தனிப்பட்ட முறையில் நமக்கு  சிலுவைகள் வருவதுபோல மனுக்குலம் முழுமைக்கும் சிலுவைகள் வருவது இறைவன்  மனுக்குலத்திற்கு தரும் வரம்.

பஞ்சம், வெள்ளம், புயல்.சுனாமி, நில நடுக்கம், கொள்ளை நோய்கள் போன்ற இயற்கை நிகழ்வுகள் மனுக்குலத்திற்கு சிலுவைகள் ஆக வருகின்றன.

இவற்றைச் சிலுவையாக ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் அவற்றை ஆண்டவருக்காக பொறுமையாக ஏற்றுக் கொள்வதோடு

 தங்களது பாவங்களுக்கு பரிகாரமாக இறைவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்து

 அதற்காக நித்திய சம்பாவனை சம்பாதித்து கொள்கிறார்கள்.

அவர்களுக்கு அவை வரம்.

 இறைவனுக்காக ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் அவற்றை வெறும் துன்பங்களாக மட்டும் கருதி,

எந்தவித பலனும் இன்றி அனுபவிப்பார்கள்.

அவர்கள் வரத்தை வரமாக ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள்.

துன்பத்தை வரமாக ஏற்றுக் கொள்பவர்களுக்கு அது வரம் ஏற்றுக்கொள்ளாவர்களுக்கு அது  துன்பம் மட்டும்தான்.

சிலுவை வரும்போது அதை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது:

1. பாவ பரிகாரமாக.

பாவ நிலையில் உள்ளவர்கள் சிலுவை வரும்பொழுது தங்களது பாவங்களை ஏற்று 

 மனம் திரும்பி பாவங்களுக்காக வருந்துவதோடு

 தாங்கள் சுமக்கும் சிலுவையை பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக 

இறைவனுக்கு ஒப்பு கொடுக்கவேண்டும்.

இறைமகன் இயேசு நமது பாவங்களை தன் மீது  சுமந்து

 அவற்றிற்குப் பரிகாரமாக பாடுகள் பட்டு 

சிலுவையில் நமக்காக தன்னையே பலியாக்கினார்.


2.சிலுவைக்குப் பின் உயிர்ப்பு.

பாவமில்லாத பரிசுத்தர்களுக்கும்  சிலுவைகள் வரும்.

 அவற்றை ஆண்டவருக்காக பொறுமையுடன் ஏற்பதால் நமது மோட்ச பேரின்பத்தின் அளவு அதிகமாகும்.

3. பிறரன்பு செயல்களின் போதும் சிலுவைகள் வரும்.

அவற்றை மனுக்குலத்தின் ஆன்மீக நலனுக்காய் ஏற்று இறைவனுக்கு ஒப்புக் கொடுக்க வேண்டும்.

4. உலக வரலாற்றில் வரும் சிலுவைகளை மனுக்குலம் தன் தவறுகளை திருத்தி இறைவன்பால் திரும்ப பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

ஆக சிலுவை தனி நபருக்கு வந்தாலும், 

ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்திற்கு வந்தாலும், 

மனுக்குலம் முழுமைக்கும் வந்தாலும், 

எந்த ரூபத்தில் வந்தாலும் 

அது நமது நலனுக்காக இறைவன் இரக்கத்துடன் தரும் வரமே.

மனுக்குலத்தை தன்பால் ஈர்க்கவே இன்றைய கொரோனா வைரஸ் என்ற சிலுவையை இறைவன் அனுமதித்திருக்கிறார்.

அதிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டு முன் 

நமது தவறுகளை உணர்ந்து இறைவன் பக்கம் திரும்புவோம்.

 இறைவன் நமது தந்தை.

ஊதாரிப் பிள்ளைகளாகிய நமது வரவுக்காக ஆவலுடன் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

திருந்துவோம், திரும்புவோம்.

அவரது அரவணைப்பில் இணைவோம்.

மலைபோல் வந்த வேண்டாதவை எல்லாம் புகைபோல் மறைந்துவிடும்.

முதலில் பாவத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவோம்.

வைரஸிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.

இறைவன் பக்கம் நாம் திரும்ப நமக்கு உதவுபவை எல்லாம் வரமே.

லூர்து செல்வம்.