"இதை ஒருவருக்கும் சொல்ல வேண்டாமென்று அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்." (மாற்கு.7:36)

"இதை ஒருவருக்கும் சொல்ல வேண்டாமென்று அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்."
(மாற்கு.7:36)
*************************************

செவிடனும் திக்குவாயனுமாகிய ஒருவனை இயேசு குணமாக்கியபின்,

"இதை ஒருவருக்கும் சொல்ல வேண்டாம்"  என்று  கட்டளையிட்டார்."

எவ்வளவுக்கு அவர் கட்டளையிட்டாரோ, அவ்வளவுக்கு அதிகமாய் அவர்கள் அதை விளம்பரப்படுத்தினர்.

இந்த புதுமையில் மட்டுமல்ல, வேறு அநேக குணமாக்கும் புதுமைகளிலும் இதேபோல்தான் யாருக்கும் சொல்லவேண்டாம் என்று கட்டளையிட்டாலும் குணமானோர் அதை விளம்பரப் படுத்திக்கொண்டுதான் இருந்தார்கள்.

குணமான விபரத்தை ஏன் சொல்ல வேண்டாம் என்று கட்டளையிட்டார்?

காரணத்தை இயேசு சொல்லவில்லை.

ஆனால் நம்மால் யூகிக்கமுடியும்.

1.இயேசு பாவிகளைத் தேடியே உலகிற்கு  வந்தார்.

பாவிகளை மனந்திருப்பவும், அவர்களின் பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாகத் தன்னையே பலியாக்கவும்தான் அவர் மனிதன் ஆனார்.

வியாதியஸ்தர்களைக் குணமாக்குவதற்காக மனிதனாகவில்லை.

2.பாவிகளை மனம்   திருப்புவதற்கான நற்செய்தி அறிவிப்பின்போது அவர் சந்தித்த நோயாளிகளை இரக்கத்தின் காரணமாகக்
குணமிக்கினார்.

3.நோயாளிகளைக் குணமாக்கியது அவர்களை விசுவாசத்தில் உறுதிப்படுத்த,

விளம்பரத்திற்காக அல்ல.

4. வியாபார நோக்கோடு மருத்துவ மனை நடத்துபவர்கள்தான் தங்கள் சேவைகளை விளம்பரம் செய்வார்கள்.

இயேசு செய்தது அன்புப் பணி.

இயேசு 'யாரிடமும் கூற வேண்டாம்' என்று கட்டளை இட்டிருந்தும்கூட பயன் பெற்றவர்களால் தங்கள் மகிழ்ச்சியை மற்றவர்களோடு பகிராமல் இருக்கமுடியவில்லை.

ஆயினும் இயேசு  விளம்பரத்தை விரும்பவில்லை.

இயேசுவிடம் உள்ளதெல்லாம் அன்பு,  அன்பு, அன்பு,அன்பு,  அன்பு, அன்பு,  அன்பு,  அன்பு, அன்பு,அன்பு,  அன்பு, அன்பு மட்டுமே.

லூர்து  செல்வம்.

"பிள்ளைகளின் உணவை எடுத்து நாய்களுக்குப் போடுதல் நல்லதன்று" (மாற்கு.7:27)

"பிள்ளைகளின் உணவை எடுத்து நாய்களுக்குப் போடுதல் நல்லதன்று" 
(மாற்கு.7:27)
**********************************

இறை வார்த்தையை வாசித்து,  அதன் மூலம் இறைவன் நமக்கு அறிவிக்கிற செய்தியைச் சரியாக உணர்வதற்கு இறைவனைப் பற்றிய  மாறாத உண்மை ஒன்றை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இயேசுவின் அன்பும், மீட்பும்,         
நற்செய்தியும் ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தவருக்கு மட்டுமல்ல,      அவரால் படைக்கப்பட்ட எல்லா மனிதருக்கும் உரியது.

"நீங்கள் போய் எல்லா இனத்தாரையும் சீடராக்குங்கள்."(மத்.28:19)

இயேசுவின் வார்த்தைகட்கு நாம் கொடுக்கும் பொருள் இந்த உண்மைக்கு   மாறுபாடாய் இருக்கக்கூடாது.

இயேசு மனிதனாய்ப் பிறந்தது யூத குலமாய் இருக்கலாம்.

ஆனாலும் அவர் மனித குலம் முழுமையும் படைத்த கடவுள்.

யூத இனத்தைச் சேராத பெண்ணொருத்தி   அசுத்த ஆவி பிடித்தத் தன் மகளைக் குணமாக்கும்படி வேண்டினாள்.

இயேசு அவளது விசுவாசத்தைப் பரிசோதிப்பதற்காக, ''முதலில் பிள்ளைகள் வயிறார உண்ணட்டும். பிள்ளைகளின் உணவை எடுத்து நாய்களுக்குப் போடுதல் நல்லதன்று" என்றார்.

இயேசு, அவள் புற இனத்தவள் என்பதற்காக இவ்வாறு கூறவில்லை.

ஏனெனில் அவளும் அவரால் படைக்கப்பட்டவர்தான்.

எல்லோரும் மீட்புப் பெறவேண்டும் என்பதே அவரது விருப்பம்.

அவளது விசுவாசத்தைப் பரிசோதிப்பதற்காகவே அவ்வாறு கேட்டாள்.

அந்தப் பெண்ணின் பதில் அவளின் விசுவாசத்தை உறுதிப்படுத்தியதோடு, அவளது தாழ்ச்சியையும் வெளிக்கொணர்ந்தது.

அவள் சொன்ன பதில்:

"ஆமாம் ஆண்டவரே, ஆனால் மேசைக்கடியில் நாய்க்குட்டிகளும் குழந்தைகள் சிந்தும் சிறு துண்டுகளைத் தின்கின்றனவே" 

இப்பதில் அவளது ஆழ்ந்த விசுவாசத்தையும், தாழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தியது.

 அதற்கு இயேசு கூறிய பதில், "இவ்வார்த்தையின் நிமித்தம் நீ போகலாம்: பேய் உன் மகளை விட்டுவிட்டது."

அப்பெண் கூறிய பதில் வார்த்தைகளில் வெளியான விசுவாசம் அவளது மகளைக் குணமாக்கிற்று.

நாமும் இறைவனிடம் அநேக உதவிகளைக் கேட்கிறோம்.

விசுவாசத்தோடு கேட்கிறோமா?

நமது விசுவாசம் பரிசோதிக்கப்படும்போது அதில் உறுதியாய் இருக்கிறோமா?

தாயின் அருகே விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் குழந்தை அம்மா கண்ணில்படாவிட்டால் 'அம்மா'  என்று கத்துகிறது.

அம்மா கண்ணில் பட்டுவிட்டால் அழுகையை நிறுத்தி விடுகிறது.

நாமும் நமது ஆன்மீக வாழ்வில் அப்படித்தான்.

சாதாரணமாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் நாம் சோதனை நேரத்தில்தான் கடவுளை நினைக்கிறோம்.

சோதனை அதிகமாயிருந்தால் கடவுளை அதிகமாக நினைக்கிறோம்.

ஏனெனில் நம்மால் சுயமாக எதுவும் செய்ய முடியாதென்று நமக்குத் தெரியும்.

ஆகவே  நமது விசுவாசம் சோதனைக்கு உட்படுத்தப்படும்போது அதைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள இறைவனிடம் வேண்டுவோம்.

சோதனை  அதிகமானால் அதிகமாக வேண்டுவோம்.

இறைவனோடு நமக்குள்ள நெருக்கத்தை அதிகமாக்கவே இறைவன் சோதனைகளை அனுமதிக்கிறார்.

சோதனை நேரத்தில்தான் நமது இயலாமை நமக்குப் புரியும்.

நமது தாழ்ச்சியும் அதிகமாகும்.

தாழ்ச்சியே சகல புண்ணியங்களுக்கும் அரசி.

Humility is the queen of all the virtues.

இறைவன் உதவியால்

சோதனைகளை வெல்வோம்.

விசுவாசத்தை அதிகப்படுத்துவோம்.

இறைவனோடு நெருக்கத்தை அதிகமாக்குவோம்.

நித்திய பேரின்பத்தின் முன்சுவையை அனுபவிப்போம்.

Let us have a pretaste of heavenly bliss.

லூர்து செல்வம்.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                

இறைவன் நமது உள்ளத்தை நோக்குகிறார்.

இறைவன் நமது உள்ளத்தை நோக்குகிறார்.
*******************************

உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசுபவன்
வெளி வேடக்காரன்.

வெளி வேடக்காரன் மனிதரை ஏமாற்றலாம்,

மனிதனுக்கு மற்றவர்ளின் புறம் மட்டும்தான் தெரியும்,

அகம் தெரியாது.

நமது அகத்தையும்,  புறத்தையும் அறிந்த கடவுளை ஏமாற்ற முடியாது.

நேர்மையானவன் எண்ணியதைப் பேசுவான், எண்ணியதைச் செய்வான்.

எண்ணம்,  பேச்சு, செயல் மூன்றும் ஒன்றோடொன்று ஒத்துப்போகும்.

நமது வாழ்வு நேர்மையானதாக இருக்க வேண்டும்.

செபம் சொல்லும்போது வார்த்தைகள் உள்ளத்திலிருந்து வரவேண்டும், 
உதட்டிலிருந்தல்ல.

சிலர் செபிக்கும்போது அவர்களது எண்ணம் ஒன்றாகவும், வார்த்தைகள் வேறாகவும் இருக்கும்.

திவ்ய பலி பூசையில் அமர்ந்திருக்கும்போது கண் பீடத்திலும்,  எண்ணம் வீட்டிலும் இருக்கும்.

இது உணவுத் தட்டிலுள்ள உணவை அள்ளி வாய்க்குள் போடுவதற்குப்பதில் முதுகுக்குப் பின் வீசுவதற்குச் சமம்.

இறைவனிடம் பேசும்போது நமது உள்ளத்திலிருந்து பேசுவோம்.

வாழ்வின் செயல்களில்கூட.     செயல்கள் ஒரு பக்கமும், உள்ளம் வேறு பக்கமும் இருக்கும்.

நமது செயல்களின் வெற்றி நமது உள்ளத்தில் உள்ள நோக்கத்தைப் (Intention) பொறுத்தது.

கோவில் விழாக்களை எடுத்துக் கொள்வோம்.

கோவில் விழாக்கள் இறைவனது மகிமைக்காக கொண்டாடப்படக்கூடியவை.

ஆனால் விழாக்களில் மும்முறமாக ஈடுபடுவோர் சுய மகிமையையே உள்ளத்தில் கொண்டிருந்தால், அவர்களைப் பொறுத்தமட்டில் அவ்விழாக்களால் எந்த ஆன்மீகப் பயனில்லை.

இறைவன் நமது உள்ளத்தை நோக்குகிறார்.

உள்ளம் ஆன்மாவைச் சேர்ந்தது.

ஆன்மா அழிவு இல்லாதது.

நித்திய காலம் இறைவனோடு வாழ்வதற்காகவே படைக்கப்பட்டது.

இறைவனது புகழை நோக்கமாகக்கொண்டு செயலாற்றினால்தான், இறைவனது சம்பாவனை நமக்குக் கிடைக்கும்.

நமது புகழுக்காகச் செயலாற்றினால் இவ்வுலகில் நிரந்தரமற்ற புகழ் கிடைக்கும்.

நித்திய சன்மானம் கிடைக்காது.

'இறைவனின் புகழுக்காக' என்று கூறும்போது ஒரு அடிப்படை உண்மையை ஞாபகத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு சின்ன உபமானம்:

ஒரு தந்தை தன் மகனிடம், ''உனக்கு எவ்வளவு வருமானம் வந்தாலும் பத்தில் ஒரு பகுதியை அப்பாவிடம் தந்துவிட வேண்டும். மீதி உன் செலவிற்கு.'' என்று கூறினார்.

மகனும் ஏன், எதற்கு என்று கேட்காமல் அப்படியே கொடுத்து  வந்தான்.

பல ஆண்டுகள் கழித்து அவனது மகள் திருமணத்திற்கு பெரிய தொகை தேவைப்பட்டது.

பணத்திற்கு என்ன செய்வது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது அவனது அப்பா அவனை அழைத்து அவன் எதிர்பாராத மிகப் பெரும் தொகையைக் கொடுத்தார்.

''எப்படீப்பா இவ்வளவு பெருந்தொகையைப் புரட்ட முடிந்தது?"

"நான் ஒன்றும் புரட்டவில்லை. நீ அவ்வப்போது தரும் பணத்தோடு நானும் பணம் போட்டு வங்கியில் உன் கணக்கில் டிப்பாசிட் செய்திருந்தேன். அந்தப் பணம்தான் இந்தப் பணம்."

கடவுள் தன் பண்புகளில்
நிறைவானவர்.(Perfect).

புகழிலும் நிறைவானவர்.

God is perfect in His glory. We cannot add to it 'our-given' glory.

கடவுளின் நிறைவான புகழுடன் நாம் புகழ் சேர்க்க முடியாது.

'ஆண்டவரின் புகழுக்காக' நாம் எதைச் செய்தாலும் அது நமக்கான சன்மானமாக மோட்சத்தில் டிப்பாசிட் செய்யப்படும்.

மோட்சம் சென்ற பின் நாம்தான் அதை அனுபவிக்கப் போகிறோம்.

எதைச்  செய்தாலும் நமது உள்ளத்தில் வீற்றிருக்கும் இறைவனுக்காகச் செய்வோம்.

"எல்லாம் வல்ல இறைவனின் மகிமைக்காக."

லூர்து செல்வம்.

"அவர்கள் படகை விட்டு இறங்கியதும், மக்கள் அவரைத் தெரிந்துகொண்டு...." (மாற்கு.6:54)

"அவர்கள் படகை விட்டு இறங்கியதும், மக்கள் அவரைத் தெரிந்துகொண்டு...."
(மாற்கு.6:54)
********************************

இயேசு சென்ற இடமெல்லாம் மக்களின் சுகவீனங்களைக் குணப்படுத்தி, அவர்களை விசுவாசத்தில் உறுதிப்படுத்திவந்தமையால் அவரது முகம் மக்கள் மனதில் நன்கு பதிந்துவிட்டது.

அவர் எங்கு சென்றாலும் அவரை அடையாளம் கண்டு, அவரால் குணம் பெறவும், அவரது அருள்தரும் வார்த்தைளைக் கேட்கவும் கூட்டம் கூடிவிடும்.

அன்று தன் ஊனுடலோடும், உயிரோடும் உலகில் வாழ்ந்த அதே இயேசு இன்றும் நம்மிடையே வாழ்கிறார்.

திருப்பலியின்போது அப்ப, ரசக் குணங்களில் நம்மிடையே இறங்கி வந்து திவ்ய நற்கருணைப்
பேழையில் நிரந்தரமாக நமக்காகக் காத்திருக்கும் இயேசுவை அடையாளம் கண்டு கொள்கிறோமா?

உண்மையிலேயே இயேசுவை அடையாளம் கண்டால் அவரை இடது கையால் வாங்கி, ஏதோ தின்பண்டத்தைப் போடுவது போல வாயில்போடுவோமா?

உண்மையிலேயே இயேசுவை அடையாளம் கண்டால் பரிசுத்தரான அவரை நமது பாவத்தினால் அழுக்கான உள்ளத்தைச் சுத்தப்படுத்தாமல் உட்கொள்வோமா?

"உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: சின்னஞ் சிறிய என் சகோதரருள் ஒருவனுக்கு நீங்கள் இவற்றைச் செய்தபோதெல்லாம் எனக்கே செய்தீர்கள்."

பசியாய் இருப்போர்,

தாகமாய் இருப்போர்,

அன்னியனாய் இருப்போர்,

ஆடையின்றி இருப்போர்,

நோயுற்றிருப்போர்,

சிறையில் இருப்போர்,

ஆகியோரைப் பார்க்கும்போது
அவர்களில் இயேசுவைக்
காண்கின்றோமா?

இயேசுவின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்கிறோமா?

"கோடிக்கணக்காய்ப் பணம் செலவளித்து எனக்கு ஆலயங்கள் கட்டுங்கள்" என்று இயேசு கூறவில்லை.

"உங்களுடைய உடல் பரிசுத்த ஆவியின் ஆலயம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா? "
(1.கொரி.6:19)என்று புனித சின்னப்பர் கேட்கிறார்.

பரிசுத்த ஆவியின் உயிருள்ள ஆலயங்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டியது நமது கடமை.

ஒருவன் தனது பெற்றோரை மிகவும் நேசித்தானாம்.

பல கோடி செலவழித்து அவர்களுக்காகப் பெரிய பங்களா ஒன்றைக் கட்டினானாம்.

அதில் அவர்களைக் குடியேறச் செய்தானாம்.

ஆனால் அவர்களுக்கு உடையோ, உணவோ கொடுக்க மாட்டானாம்.

இயேசுவுக்குக் கோயில் கட்டிவிட்டு,  அவரைப் பட்டினி போட்டால் நாமும் அந்த ஆளுக்கு ஒப்பாகிவிடுவோம்.

நமது அயலானிடம் இயேசுவைக் காண்போம்.

அயலானுக்குச் செய்வதை இயேசுவுக்கே செய்கிறோம்.

லூர்து செல்வம்.

"He had compassion on them, because they were like sheep without a shepherd;" (Mark.6:34)

"He had compassion on them, because they were like sheep without a shepherd;"
(Mark.6:34)
*******************************************

The Apostles had just returned from their preaching expedition and were tired.

Jesus asked them to go to a lonely place and take some rest.

Jesus took them in a boat.

But knowing where Jesus was going, people went there in advance and were waiting for Him.

Jesus had compassion on them.

They flocked before Him to listen to His words.

Jesus 'had compassion' on them,

because,

they were like sheep without a shepherd.

Of course,  they had their religious leaders, but they did not treat them as they should.

To use Jesus' words,

"They tell you one thing and do another.

4 They fasten up packs too heavy to be borne, and lay them on men’s shoulders; they themselves will not stir a finger to lift them.

5 They act, always, so as to be a mark for men’s eyes. 

Boldly written are the texts they carry, and deep is the hem of their garments;

6 their heart is set on taking the chief places at table and the first seats in the synagogue,

7 and having their hands kissed in the market-place, and being called Rabbi among their fellow men. (Matth.23:3 -7)

So the people could not expect love or kindness from their leaders.

But, Jesus was always

loving,

kind

and

compassionate.

Unlike the Jewish leaders He practiced what He taught.

He healed physical as well as spiritual illness  wherever He went,

physical illness by restoring their  corporal health,

and

spiritual illness by forgiving their  sins.

"I have come to call sinners to repentance." (Luke.5:32)

"11 The Pharisees saw this, and asked his disciples, How comes it that your master eats with publicans and sinners?

12 Jesus heard it, and said, It is not those who are in health that have need of the physician, it is those who are sick.

 13 Go home and find out what the words mean, It is mercy that wins favour with me, not sacrifice. I have come to call sinners, not the just."
(Matth.9:11-13)

"15 And afterwards, when he was taking a meal in his house, many publicans and sinners were at table with Jesus and his disciples; for there were many of these who followed him.

16 Thereupon the scribes and Pharisees, seeing him eat with publicans and sinners in his company, asked his disciples, How comes it that your master eats and drinks with publicans and sinners?

17 Jesus heard it, and said to them, It is not those who are in health that have need of the physician, it is those who are sick. I have come to call sinners, not the just."
(Mark.2: 15 - 17)

So, we see that Jesus came to the world in search of us, sinners.

He is full of love and compassion for us.

At the time Jesus was born, His Jewish brethren 'were like sheep without a shepherd;'

But now we are not so.

Jesus has given us many shepherds to take care of us.

Our Holy Father,  Bishops and Priests are with us only to take care of us spiritually.

They are our shepherds and we should follow them when they lead to the spiritual pastures, where we must graze our spiritual food and grow in our spiritual life.

They have no other duty but to take care of our spiritual life.

They are supposed to lead a simple and dedicated life

like Jesus Himself,

search for sinners,

lead them to contrition,

forgive their sins,

and

serve them with Our Lord Himself

as their spiritual food.

We should see Jesus Himself in our spiritual shepherds,

love and obey them

and

seek their spiritual direction

in our journey

to our eternal home.

We and our shepherds are like two wheels of a bike

and

our spiritual bike can move

only  if both the wheels move together.

We should thank Jesus for having made us

'sheep with shepherds'

unlike the Jews.

But how do we look at our shepherd, 

as one who cares for us

or

as one who rules over us with a set of rules and regulations?

Ruling over one is different from caring for one.

A doctor  cares for the physical welfare of the patient under his care.

But a sub-inspector cares more for the law and order situation of the place under his care rather than the welfare of the people living there.

We must look at our Parish priest as a spiritual doctor,  not as an administrator.

In the same way parish priests must give more importance to the spiritual welfare of the faithful under his care rather than administration of the parish.

Jesus has given us only one law, the law of love.

"Love God, love your neighbour as you love yourself."

When one sheep out of hundred is lost, the shepherd leaves the 99 sheep where they are and goes in search of the lost sheep and does not rest until he finds it and brings it back .

The sheep should not leave the care of the shepherd under any situation.

We think  that our parish priests are administrators of parish schools, lands and other institutions.

So we approach them only for administrative purposes.

But they are not administrators, they are spiritual Fathers.

Their only duty is spiritual caring,  not material administration.

Let Christian love be the only guiding principle in our shepherd -sheep relationship.

Lourdu Selvam.

"Behold, this child is set for the fall and rising of many in Israel, and for a sign that is spoken against." (Luke.2:34)

 "Behold, this child is set for the fall and rising of many in  Israel, and for a sign that is spoken against." (Luke.2:34)
*******************************************

Jesus was born  for the redemption of the whole human race,  not for the fall even of a single human being.

Then why does Simeon say, "this child is set for the fall and rising of many in  Israel.''?

'Rise',  alright,  but why 'fall'?

We can be sure that Jesus won't cause anybody's fall, because He won't act against His own purpose.

  The  purpose of His birth  is the rise of the fallen people, not anybody's fall.

How is He set for the fall of any?

One analogy will help us to understand.

One Village had no school.  So most of the boys were uneducated.

Government started a school there and appointed a talented and dedicated teacher.

One father had two sons and he sent both of them to school.

One son had interest in studies and made use of that opportunity to study well.

But the other son was mischievous and had no interest in studies and looked at the teacher as an enemy.

He thought that the teacher was the cause of his unwanted school life.

One day in his irritation and anger, he threw a stone at the teacher and broke his head.

Result?

The teacher was admitted in the hospital and he was sent to jail.

He was telling the culprits in the jail that the teacher was the cause of his jail life.

But we know that the same teacher was the cause of his brother's education.

Not only that. We also know that,  he was not the cause of the  boy's jail life.

In the same way,    Jesus was not the cause of anybody's fall.

But many people , by their own perverseness, in wilfully refusing to receive and obey Jesus , would take occasion of falling.

Simeon prophesies what would happen in consequence of the wilful blindness and obstinacy of many.

During His public life, multitudes of people followed Jesus wherever He went to listen to His words for their spiritual rise and also to get cured of their physical illness.

Together with these people, the Pharisees,  who envied Jesus for His attracting people towards Him by His teaching, followed Him to find fault with Him and find occasion to kill Him.

So we see that two kinds of people were following Jesus,  one kind as His disciples and the other as His enemies, one kind rising and the other falling.

But Jesus  won't leave the fallen in their fallen state .

He would help them to rise again, because He loves
His enemies.

These enemies brought about
His sufferings and crucifixion.

Before His death on the cross He prayed to His Heavenly Father to forgive all those who murdered Him as they knew not what they did.

This was a real prayer, not a show.

His Father, who is one with  His Son and the Holy Spirit, cannot ignore His prayer.

We can believe that He would have showered on all those who were responsible for His Son's death enough and more grace to move them to contrition.

They would have felt sorry for their sins .

They would have been forgiven.

We have no right to judge anybody.

There is nothing wrong in thinking in their favour.

Coming to our times, we can experience Simeon's 'rise and fall' prophecy coming true.

Those who accept and live Him rise.

Those who reject Him fall.

Let us all rise.

If we happen to fall due to human frailty,  let us rise again with the help of the Sacrament of confession.

Lourdu Selvam.

"And he instructed them to take nothing for the journey except a staff -- no bread, no haversack, no coppers for their purses."(Mark. 6:8)

"And he instructed them to take nothing for the journey except a staff -- no bread, no haversack, no coppers for their purses."(Mark. 6:8)
*******************************************

When Jesus sent His Apostles in pairs to preach the Gospel, He gave them a few instructions to be followed by them.

He instructed them not to take with them the following things.

bread,

haversack,

and

coppers for their purses."

The Apostles were advised not to take with them food,  bag and money.

One may be tempted to ask  how one can

subsist without out food,

travel without a bag to carry things needed for one's journey and stay, 

and be without  money to buy things needed for at least one's survival.

We can be sure that Jesus too knew these things.

But we must remember one thing:

All through His public life Jesus too went about preaching without carrying food, bag and money. 

He ate the food given by His devotees,  together with His disciples.

He never carried any bag on His shoulder.

Jesus never carried money with him.

Once when he was asked to pay temple tax, He said Peter,

"cast a line into the lake and pull out the first fish you hook. Open its mouth, and you will find a coin. Use it to pay your taxes and mine.”

So it is no wonder that he expected His disciples to be like Him.

Though the whole universe is His, He is poor in spirit.

He wants His followers to be like Him.

It is applicable not only to the first disciples, but also to those who occupy their position even now.

May be Jesus wants to establish an interdependent relationship between the preachers and those to whom they preach.

The preachers of the Gospel should care for the spiritual welfare of the preached.

The  preached should take care of the temporal welfare of the Preachers.

In other words, the faithful must be dependent on their spiritual Fathers for their growth in Faith.

The spiritual Fathers must be dependent on their spiritual children for their temporal needs.

This interdependency is essential for a healthy spiritual life of the whole Christian family.

Nowadays there is tendency towards independent spiritual life.

The faithful don't approach their spiritual Fathers for spiritual guidance, because of which confession has lost its importance among the faithful and the sense of sin has completely been lost.

It is like serious patients not approaching the doctors imagining themselves perfectly healthy.

The clergy also have independent income and can live comfortably without any help from their spiritual children.

This independence has resulted in dividing our community into two groups each finding fault with the other without mutual love and understanding.

Only putting Our Lord's instructions into practice can bring about unity among us.

I am writing what I am thinking.

Kindly point out if I have gone wrong anywhere.

Lourdu Selvam.