"ஆண்டவர் யார் மேல் அன்பு கூர்கிறாரோ, அவனைக் கண்டித்துத்திருத்துகிறார்." (எபி.12:6)

"ஆண்டவர் யார் மேல் அன்பு கூர்கிறாரோ, அவனைக் கண்டித்துத்திருத்துகிறார்."
(எபி.12:6)
****    ****    *****     ****     ****

"சார், ஒன்பதாங்கிளாஸ் சார் நீங்கதானே?"

..."ஐயா,  ஒன்பதாங்கிளாஸ் C பிரிவின் class teacher நான். உங்களுக்கு என்ன வேணும்?"

" என் பையனுக்கு class teacher நீங்கதானே? "

"பையன் பேரு?"

"எனக்கு நாலு பையங்க இருக்காங்க. எந்தப் பையன்  பெயரைக் கேட்கிறீங்க?"

"ஒன்பதாங்கிளாஸ் C பிரிவில படிக்கிற உங்க பையன் பேரு?"

"அவன் எந்த பிரிவில படிக்கிறான் என்று எனக்குத் தெரியாது.

அது எனக்கு முக்கியம் அல்ல.

ஆனால்,  அவனுடைய English வாத்தியார் அவன பயங்கரமா அடிக்கிறாராம்.

வீட்டில் வந்து அழுகிறான்.

என் மகன நானே அடிக்கிறதில்ல.

அவன் அம்மா அடிச்சாள்னா, நான் அவள அடிப்பேன்.

அவ்வளவு செல்லமா வளர்த்துக்கிட்டு இருக்கேன்.

அவன வாத்தியார் அடிக்கிறாராம்.

அந்த வாத்தியாரப் பார்த்துச் சொல்லிட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்."

..."என்ன சொல்லிட்டுப் போகலாம்னு? "

"அவன அடிக்கக் கூடாதுன்னு. சார், என் பையனப் பாடம் படிக்கதுக்காகப் பள்ளிக்கு அனுப்பிவச்சேனா? அடிபடறதற்கு அனுப்பிவச்சேனா?"

..."நீங்க என்ன வேல பார்க்கிறீங்க?"

"பேச்ச மாற்றாதிங்க. நான் கேட்டதுக்குப் பதில் சொல்லுங்க."

"சொல்றேன்.முதல்ல  நான் கேட்டதுக்குப் பதில் சொல்லுங்க.

நீங்க என்ன வேல செய்றீங்க?"

"விவசாயம் பார்க்கிறேன்."

..."பார்க்கல, செய்றீங்க.  ஆமா, நீங்க நிலத்த மெசின் கலப்பையைக்கொண்டு உழுவீங்க,

மண்வெட்டியைக்கொண்டு வெட்டுவீங்க,

காலக்கொண்டு மிதிப்பீங்க,

செடிகளுக்கிடையே முளைக்கும் புல்லைப் பிடுங்குவீங்க,

செடிகளுக்குப் பூச்சி மருந்து அடிப்பீங்க,

அரிவாளைக்கொண்டு அரிவீங்க...."

"சார், இதெல்லாம் செய்யாமல் எப்படி  விபசாயம் பார்க்கமுடியும்?"

..."அதாவது உங்க கையில ஒப்படைக்கப்பட்ட நிலத்தை என்ன வேணும்னாலும் செய்வீங்க, உற்பத்திங்கிற பெயரில..."

"சார், சம்பந்தம் இல்லாம பேசறீங்க. நான் கேட்கவந்தது...."

..."பையனை ஏன் கண்டிக்கிறீங்க என்பதைப் பற்றிதான?"

"ஆமா."

..." நானும் அதைப்பற்றிதான் பேசிக்கிட்டிருக்கேன்.

எப்படி நிலத்தில நல்ல விளைச்சல ஏற்படுத்துவதக்காக விபசாயி நிலத்தைப் புண்படுத்துறானோ...."

"சார், புண்படுத்தல, பண்படுத்துகிறான்"

..."Very good. நீங்க இப்படிச் சொல்ல வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் நான் அப்படிச் சொன்னேன்.

எப்படி  டெய்லர்  தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்படுகின்ற புதுத்துணியை கத்தரிக்கோல் வெட்டி, கையால் கிழிக்காவிட்டால் ....."

"புதுச் சட்டை தைக்கமுடியாதோ! .."

..."ஹலோ!  சம்பந்தம் அப்பாவா இப்படிப் பேசறது? நம்ப முடியவில்லை!"

"என்னைத் தெரிஞ்சி வச்சிருக்கீங்க! 

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னால் தெரியாதது மாதிரி விசாரிச்சீங்க?"

..."அதெல்லாம் ஒரு டெக்னிக். ஆசிரியருடைய வேலையே திணிப்பது அல்ல.

உள்ளே இருப்பதை வெளியே வரவழைப்பதுதான்.

நீங்கள் விவசாயி. பூமிக்குள் இருக்கும் உணவுப் பொருளை வெளியே கொண்டுவரத்தானே நிலத்தைப்..."

"புண்டுத்திப் பண்படுத்துகிறோம்.

நீங்களும் மாணவனின் உள்ளிருக்கும் திறமையை வெளியே கொண்டுவரத்தான்

அவனைப் புண்படுத்தியாவது பண்டுத்துகிறீர்கள்."

..."Very good. இப்போ புரிந்து கொண்டீர்கள்,  நான் சம்பந்தம் இல்லாம பேசவில்லை என்று!"

"இல்லை, சம்பந்தம் இல்லாமதான் பேசினீர்கள்!"

..."ஆமாமா, நாம பேசியபோது உங்க மகன் பக்கத்தில இல்லையே!"

"வகுப்பிலேயும் இப்படித்தான் பேசுவீர்களா?"

..."எங்கே பேசினாலும் இப்படித்தான் பேசுவேன்.  இதே வாய்தானே!"

"எதாவது தப்பா பேசியிருந்தா மனசுல வச்சுக்காதிங்க. இனி இந்த மாதிரி குறுக்கே வரமாட்டேன்.  வரட்டுமா?"

"வரமாட்டேன்னு சொன்னவுடனே வரட்டுமாங்கிறீங்க?

சரி, வாங்க."

மறுநாள் வகுப்பில்.

"எல்லோரும் புத்தகங்களை மூடிவிட்டு என்னைப் பாருங்க.

இன்றைய நல்லொழுக்க வகுப்பில் ஒரு முக்கியமான விசயம்பற்றி பேசப்போகிறோம்.

மனித வாழ்க்கை துன்பங்கள் நிறைந்ததுன்னு எல்லோருக்கும் தெரியும்.

சிலர் இந்த துன்பங்களைக் காரணம் காட்டி,

"கடவுள் இல்லவே இல்லை.

இருந்தால் துன்பங்களை வரவிடுவாரான்னு"ன்னு

கேட்கிறாங்க.

அவங்களுக்கு நீங்க என்ன பதில் சொல்வீங்க?

பதில் வச்சிருக்கவன் கை தூக்கு!........ஹாய் சம்பந்தம் கை உயர்ந்திருக்கு.

எங்க, பதில சொல்லு."

"சார், நமக்கு வருகிற துன்பங்கள்தான் கடவுள் இருக்கிறார் என்பதற்கு ஆதாரம்! "

..."எப்படி?"

"சார், நீங்க வகுப்பில இருக்கிறதினாலதான சார் எங்களுக்கு அடிவிழுது! "

..."அதாவது ......?"

"சார், மாணவன் தப்பு செய்யும்போது அவன திருத்துவதற்காக ஆசிரியர் அவனை அடிக்கிறார்.

தப்பு செய்யும்போது அடி விழாவிட்டால் வகுப்பில ஆசிரியர் இல்லைன்னு அர்த்தம்."

..."அதாவது?"

"உலகத்தில. மனிதர் தவறு இழைக்கும்போது

அவர்களைத் திருத்துவற்காகத்தான்

அவர்களைப் படைத்த கடவுள்

அவர்களுக்குத் துன்பங்களை வரவிடுகிறார்.

கடவுள் நம்மீது கொண்ட அன்பின் காரணமாகத்தான்

நாம் திருந்துவதற்காக நமக்குத் துன்பங்களை அனுப்புகிறார்."

..."துன்பங்கள் வருவதால் கடவுள் இல்லை என்று கூறுபவர்கள்?"

"சிந்திக்கத் தெரியாதவர்கள்.

குடும்பத்திற்குள் கஸ்டம் வந்தால் அப்பா இல்லை என்று அர்த்தமா?

அவ்வளவுதான் எனக்குத் தெரியும்."

..."ஆனாலும், நேற்றுவரை நீ இப்படி இல்லையே!"

"நேற்று அப்பா உங்களைப் பார்த்ததாகச் சொன்னார்.

உங்களைப் பார்த்தபின் அவரும் மாறிவிட்டார்,  என்னையும் மாற்றிவிட்டார்."

..."ரொம்ப சந்தோசம்.

இப்போ எல்லோரும் கவனிங்க.

நம்மில் அநேகர்  துன்பதை நாம் செய்த பாவங்களுக்கு நமக்குக் கிடைத் தண்டனையாக நினைக்கிறோம்.

நமது முதல் பெற்றோர் பாவம் செய்தபோது பாவத்திற்குத் தண்டனையாகத்தான் துன்பங்கள் புவிக்குள் நுழைந்தன.

ஆனால் நம் மீது கொண்ட அன்பின்  காரணமாக,

நமது பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாகத் தன்னையே பலியாக்கிய இயேசு

தண்டனையை ஆசீர்வாதமாக மாற்றிவிட்டார்.

தங்கள் சிலுவையைச் சுமப்பவர்கள்தான்,

அதாவது தங்களுக்கு வரும் துன்பங்களை இயேசுவுக்காக ஏற்றுக் கொள்பவர்கள்தான்

அவரது சீடர்களாக இருக்க முடியும் என்று அவரே கூறிவிட்டார்.

இப்போ ஒரு கேள்வி.

நமக்கு வரும் துன்பங்கள் கடவுள் நமக்குத் தரும் ஆசீர்வாதங்கள், எப்படி?

தெரிஞ்சவங்க கை தூக்குங்க!...

செல்வா,  சொல்லு."

"நாம் படும் துன்பங்களை

இயேசு நமக்காகப் பட்ட பாடுகளுடன் சேர்த்து 

இறைத்தந்தைக்கு ஒப்புக்கொடுத்தால்,

தந்தை நாம் கேட்கும் அருள் வரங்களைத் தருவார்.

அருள் வரங்கள் ஆசீர்வாதங்கள்தானே!

இயேசு நமக்காகப் பட்ட பாடுகளுடன்

நாம் படும் துன்பங்களையும் சேர்த்தால்  நமது துன்பங்களின் பலன் அதிகரிக்கிறது.

100 லிட்டர் பாலுடன் ஒரு தம்ளர் தண்ணீரைச் சேர்த்தால் தண்ணீரும் பாலாக மாறிவிடுறதே,

அதேபோல,

குறைந்த அளவு பலன் நமது துன்பங்களை

அளவற்ற பலனுள்ள இயேசுவின் பாடுகளுடன் சேர்க்கும்போது

அவை அளவற்ற பலனைப் பெறுகின்றன!

யானை மீது அமர்ந்து போரிடுபவன் யானைப் பலத்துடன் போரிடுகிறான்! "

..."துன்பங்களால் வேறு பயன் எதுவும் இருக்கிறதா?  லூயிஸ்!"

"இயேசு தன் பாடுகளை நமது 
பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக ஒப்புக்கொடுத்தார்.

நாமும் நமது துன்பங்களை இயேசுவின் பாடுகளோடு சேர்த்து

நமது மற்றும் உலகின்
பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக ஒப்புக்கொடுக்கலாம்."

..."துன்பங்களைப் பாவப்பரிகாரமாக ஒப்புக்கொடுத்தால் உத்தரிக்கிற ஸ்தலத்தில் நமது வேதனை குறையும்.

ஆகவே, மாணவர்களே, துன்பங்கள் வரும்போது நாம் வருந்தக்கூடாது,

மாறாக, மகிழ்ச்சி அடையவேண்டும்.

இயேசுவின் பாடுகளில் நமக்கும் ஒரு பங்கு தந்தமைக்காக அவருக்கு  நன்றி கூறவேண்டும்.''

"ஆனால்,  சார், அதை யாரும் செய்வதில்லையே.

'தந்தையே, உம் திருமகனின் பாடுகளைப் பார்த்து என் கஸ்டங்களை நீக்கியருளும்'

என்றுதானே வேண்டுகிறோம்!"

..."அப்படி வேண்டுவதில் தப்பு ஏதும் இல்லை.

ஆனாலும் ஏற்றுக்கொண்டால் அதற்குரிய பலனை அடைவோம்."

லூர்து செல்வம்.

Attention, please.

Attention please!
***    ***    ***   ***   ***   ***  
When we go to the theatre our visual attention is always on the screen.

When we are at table our eyes are fixed on the plate.

When we are at the wheel our attention is always on the road ahead of us.

When we read a novel our visual and mental attention is on the page we read.

While working on a computer our hands are on the keyboard and our eyes on the monitor.

In the same way while at Holy Mass our whole attention must be on the altar, nowhere else.

Lourdu Selvam

எவ்வளவு பெரிய தியாகிகள்!

எவ்வளவு பெரிய தியாகிகள்!
****    ****    ****    ****   ****

மண்ணில் இரும்பு,  சுண்ணாம்பு,  தண்ணீர் போன்ற இயற்கை வளங்கள் ஏராளமாக உள்ளன.

மனித உடலிலும் இதே வளங்கள் உடலின் அளவுக்கு ஏற்றபடி உள்ளன.

நமது உடல் மண்ணிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டது என்பதற்கு இதுவே சான்று.

நமது உடல் பூமியின் ஒரு பகுதிதான்.

Our body  is part of the earth.

நாம் வாழும் இந்த பூமிக்கு ஆரம்பமும் உண்டு, முடிவும் உண்டு.

ஒருநாள் வரும், அப்போது இந்த உலகம் இருக்காது.

அப்படியானால் மண்ணிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட உடலும் இருக்காது.

ஆனால் நாம் இருப்போம்!

(உலக முடிவில் நமக்கு ஒரு உடல் தரப்படும்.

ஆனால் அது இப்போது உள்ள சடப்பொருள் உடலாக இருக்காது.

அது ஒரு ஆன்மீக உடலாய் இருக்கும்.

(We will get a spiritual body, not a material body)

அதெப்படி, உலகம் இருக்காது, அதைச் சேர்ந்த உடலும் இருக்காது?

நாம் எப்படி இருப்போம்?

முதலில் ஒரு உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

'நாம்' என்பது நமது ஆன்மா.

உடல் நமது உடல்.

நாம் ஆகிய ஆன்மாவுக்கு துவக்கம் உண்டு, முடிவு இல்லை.

அதாவது  ஆன்மா சாகாது.
Soul is immortal.

கடவுள் நமது ஆன்மாவை தன் சாயலில் படைத்து, நம் தாயின் வயிற்றில் உருவான நமது உடலோடு இணைத்தார்.

உடல் நம் தாயின் வயிற்றில் உருவாக வேண்டும் என்பதும்,

ஆன்மா நேரடியாகப் படைக்கப்பட வேண்டும் என்பதும் கடவுளின் திட்டம்.

அழியாத நம்மிடம் அழியக்கூடிய நம் உடலை நமது பயன்பாட்டிற்காக இறைவன் தந்துள்ளார்.

நாம் பெரிய தியாகிகள்!!!

நாட்டை ஆளும் ஒரு அரசரும், காட்டில் தவம் புரியும் சந்நியாசியும் சந்திக்க நேர்ந்தது.

அரசர் சொன்னார்,

"சுவாமி,
தங்கள்  தவ வாழ்வுக்காக இவ்வுலக இன்பத்தை எல்லாம் தியாகம் செய்து காட்டில் வாழும் தாங்கள் பெரிய தியாகி! "

சந்நியாசி சொன்னார்,

"மன்னா, நீங்கள்தான் என்னை விட பெரிய தியாகி."

"அது எப்படி? நீங்கள்  இவ்வுலக இன்பத்தை எல்லாம் தியாகம் செய்திருக்கிறீகள்.

நானோ இவ்வுலக இன்பத்தை எல்லாம் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

நீங்கள் அதை எல்லாம் துறந்து
துறவியாக வாழ்கிறீர்கள்.

நான் எப்படி உங்களைவிட பெரிய தியாகியாக முடியும்?"

"அரசே,  உங்களை மறுப்பதற்காக என்னை மன்னிக்க வேண்டும்.

ஆனால் உண்மையை யாராலும் மறுக்க முடியாது.

நான் முடிவில்லா பேரின்பத்தை அடைய, அழியக்கூடிய சிற்றின்பத்தைத் தியாகம் செய்திருக்கிறேன்.

ஆனால் நீங்களோ அழியக்கூடிய சிற்றின்பத்தை அனுபவிக்க, அழியாத பேரின்பத்தைத் தியாகம் செய்திருக்கிறீர்கள்.

1000ரூபாயைத் தியாகம் செய்பவனைவிட 1,00,000 ரூபாயைத் தியாகம் செய்பவன்தான் பெரிய தியாகி.

நான் சிற்றின்பத்தை தியாகம் செய்திருக்கிறேன்.

நீங்கள் பேரின்பதைத் தியாகம்
செய்திருக்கிறீர்கள்.

அப்போ யார் பெரிய தியாகி?"

சந்நியாசி தன்னைக் கிண்டல் செய்கிறார் என்று அரசருக்குத் தெரியும். 

ஆனாலும் வேறு வழி இன்றி சிரித்துக்கொண்டே போய்விட்டார்.

அந்த அரசரைக் கண்டு நம்மால் சிரிக்க முடியாது, ஏனெனில் நாமே அநேக சமயங்களில் பெரிய தியாகிகளாக மாறிவிடுகிறோம்.

ஞாயிற்றுக் கிழமை காலையில் நமது உடல் கால்ணி நேரம் தூங்க ஆசைப்படுகிறது.

உடலின் அற்ப ஆசையை நிறைவேற்றுவதற்காக  ஆண்டவரின் திருப்பலியையே தியாகம் செய்து விடுகிறோம்.

அன்றைக்கு நாம்தானே பெரிய தியாகி!

நமது வாழ்வின் ஒவ்வொரு வினாடியையும் நினைத்துப் பார்ப்போம்.

நாம் ஆகிய ஆன்மா

தனக்குத் தரப்பட்டுள்ள உடலைக் கருவியாகப் பயன்படுத்தி

நித்திய காலமும் இறைவனோடு இணைந்து வாழத்

தன்னைத் தயாரிக்க வேண்டும் என்பதே இறைவனின் திட்டம்.

ஆகவே அடிப்படையில் ஆன்மா இறைவனை ஏற்று அவருக்காக வாழ்வதும்,

தனக்காக, அதாவது, தன் நிலை வாழ்வுக்காக வாழ்வதும்

ஒன்றுதான்.

அநேக ஆன்மாக்கள் தங்கள் நிலைவாழ்வுக்குத் தயாரிப்பதற்கு உடல்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்குப் பதிலாக,

தங்கள் உடல்களின் ஆசைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக,

தங்களையும், தங்களைப் படைத்த கடவுளையும் தியாகம் செய்துவிடுகின்றன!

எவ்வளவு பெரிய தியாகிகள்!!!!

பூசையின்போது சாமியார் பிரசங்கத்தை ஆரம்பிக்கிறார்.

உடல் சொல்கிறது,

"ஹலோ! ஆன்மா,  எனக்கு ஒரு கப் காபி வேண்டும்."

ஆன்மா உடலை நோக்கி,

"இதோ உன் அடிமை.

சாமியார் பிரசங்கத்தில் இறை வார்த்தையை விளக்கப் போகிறார்.

எனக்கு  இறைவனை விட, அவரது வார்த்தையை விட நீதான் முக்கியம்.

வா, போவோம், காபியுடன் வடையும் வாங்கித் தருகிறேன்."

ஒரு கப் காபிக்காக இறை வார்த்தையையே தியாகம் செய்யும் ஆன்மா எவ்வளவு பெரிய தியாகி!!!

அப்பா இரவு சொல்வதற்காகக் குடும்பத்தினரை அழைக்கிறார்.

ஒரு பையனுடைய உடல்,

"Mr.ஆன்மா, எனக்குத் தூக்கம் வருகிறது. உனக்கு நான் முக்கியமா? செபம் முக்கியமா?"

"எனக்கு நீதான் முக்கியம்.ஆண்டவரோடு பேசுவதுதான் செபம் என்பார்கள்.

அதைவிட உன்னைத் திருப்திப்படுத்துவதுதான் எனக்கு முக்கியம்!"

ஒரு பத்து நிமிடம் முந்தி தூங்குவதற்காக நாம் இறைவனோடு பேசுவதையே தியாகம் செய்திருக்கிறோம்!

இதே போன்ற உதாரணங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம்.

இறைவனுக்காக ஒரு சிறிய புளியங்கொட்டையைத் தியாகம் செய்தால்கூட

விண்ணகத்தில் நித்திய பேரின்பம் காத்திருக்கும்.

ஆனால் அற்ப உடல் திருப்திகாக விண்ணகத் தந்தையையே தியாகம்  செய்தால்  நமக்கு என்ன கிடைக்கும்?

சிந்திப்போம்.

லூர்து செல்வம்.

Are we going forward or backward?

Are we going forward or backward?
**  **  **  **  **  **  **  **  **  **  **

By going forward we will reach our destination.

By going backward we will reach our starting point.

God created our first parents naked. They were not ashamed of their nakedness.

“And they were both naked: to wit, Adam and his wife: and were not ashamed.” (Gen. 2:25)

But when they committed sin by eating the forbidden fruit they began to be ashamed.

“And the eyes of them both were opened: and when they perceived themselves to be naked, they sewed together fig leaves, and made themselves aprons.” ( Gen. 3:7)

They made dress to hide their nakedness. This was the primary aim of dress.

But in course of time it became a fashion.

Together with  fashion showing one’s identity too became the aim of dress. Thus entered uniforms.

By one’s uniform we can identify the position of a person.

By the police uniform we can identify a police.

By the cassock we can identify a priest.

By the habit we can identify a religious.

By the black coat we can identify a lawyer.

School children have their own school uniforms.

But now times are changing, changing very fast.

Hiding- nakedness purpose and identity purpose are in the process of vanishing. 

Many people are moving about in public in their half-naked dresses and they are not ashamed of it.

Many people wear transparent dresses and they don’t worry about its indecency.

Many people have begun to dislike the dress worn for identity purpose.

Students are happier in their ordinary dress than in their uniforms.

One day I announced in the class, “No uniform compulsory tomorrow”;

the students  welcomed my words with claps!

Some people are of opinion that dressing is their personal affair and nobody has any right to interfere into it.

But they must remember that anything that affects the public is not personal.

Sleeping is our personal affair only when it  does not affect the public.

You can sleep in your house, wherever you like (in the house) and whenever you like.

Can you sleep on a national high way and say, “it is my right”?

Can you move about indecently in public and say,

“Dressing this way is my personal right; those who think that they are morally affected may close their eyes.”?

We are social beings and our actions should not affect the society negatively.

 

When I notice the changes that undergo our mode of dressing I feel to think that we are moving backward towards Adam and Eve’s time!

I am afraid that a time may come when dress will be fully thrown off in the name of fashion!!!!

Lourdu Selvam.

"என்னைப் பின்செல்ல விரும்புகிறவன், தன்னையே மறுத்துத் தன் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்தொடரட்டும்."(மத்.16:24)

"என்னைப் பின்செல்ல விரும்புகிறவன், தன்னையே மறுத்துத் தன் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்தொடரட்டும்."(மத்.16:24)
***   ***   ***   ***   ***   ***  .***

"ஏங்க, உடனே டீ வேண்டுமா?  அல்லது கொஞ்சம் பொறுத்துக் குடிக்கலாமா?''

..."ஏன், உனக்கு ஏதாவது வேலை இருக்கா?"

"எனக்கில்ல, உங்களுக்குதான்."

..."எனக்கே தெரியாம என்ன வேலை வந்தது?"

"இது நான் தரப்போகிற வேலை."

...",என்ன வேலைன்னு கேட்கமாட்டேன். என் சிலுவையை நானே சுமக்கிறேன்."

''ஏங்க, அதென்ன உங்க சிலுவை?"

..."என்னையே மறுத்துச் செய்தால் அது என் சிலுவைதானே?

நான் டீக்காகத்தான் காத்திருந்தேன்.

டீ  இப்போ இல்லை. அப்போ அது சிலுவைதானே!"

"அப்போ டீ கொண்டு வரட்டுமா?"

..."வேண்டாம். தானாக வந்த சிலுவை ஆண்டவரே தந்த சிலுவை.

அதை மறுக்கக் கூடாது. சரி, என்ன வேலை சொல்லு.

என்னடி உட்கார்ந்திட்ட? வேலையைச் சொல்லு."

"என் கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்வதுதான் இப்போதைய வேலை."

..."இவ்வளவுதானா? இதைத்தான் தினமும் செய்து கொண்டிருக்கிறேனே!

இப்போ என்ன Special ஆ? "

இப்போ கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்னால் சொன்னீங்களே, 'சிலுவை', அதைப்பற்றிதான்.

இயேசு,

'என்னைப் பின்செல்ல விரும்புகிறவன்,   தன் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்தொடரட்டும்.'

என்று சொன்னாரே,  அதைப்பற்றி பேசணும்."

"இரண்டு வார்த்தைகளை விட்டுவிட்டாயே,

'தன்னையே மறுத்து'.

சிலுவையே அதில்தானே அடங்கியிருக்கிறது.

தனக்கு விருப்பம் இல்லாத ஒன்றை கடவுளின் சித்தம் என்பதற்காக ஏற்று,

அவருக்காகவே  செய்கிறோமே, அதுதான் சிலுவை.

எல்லா விசயங்களிலும் இயேசுவே நமக்கு முன்மாதிரிகை காண்பித்திருக்கிறார்.

அவர் சர்வ வல்லப கடவுள்.

எல்லா நன்மைத்தனங்களிலும் அளவற்றவர்,

நிறைவானவர்,

நித்திய காலமாக பேரின்பமாக வாழ்பவர்.

அவர் ஏன்

அளவுள்ள,

குறைபாடுகள் நிறைந்த,

துன்பங்கள் நிறைந்த மனித சுபாவத்தை ஏற்று

மனிதனாகப் பிறக்கவேண்டும்?"

"ஏங்க கேள்வி கேட்கவேண்டியது நான். எங்கிட்ட கேட்கிறீங்க. நீங்களே சொல்லுங்க."

..."பாவிகளாகிய நமது பாவங்களுக்குப் பரிகாரமமாக சிலுவையிலே தன்னையே பலியாக்கி நம்மை இரட்சிப்பதற்காக."

"இயேசு  நம்மை இரட்சிக்க வேண்டும் என்ற 'விருப்பத்தோடுதானே'  மனிதனாய்ப் பிறந்தார்.

ஆனால் நம்மை ஏன் 'தன்னையே மறுத்து' சிலுவையைச் சுமக்கச் சொல்கிறார்?"

..."நான் முதலிலேயே சொல்லி விட்டேன்,

'நமக்கு முன்மாதிரிகையாக' என்று.

அவர் மனிதனாகப் பிறந்தது

சுயமாக,

அன்பினால் உந்தப்பட்டு,

விருப்பப்பட்டு எடுத்த முடிவு,

நித்தியகாலமாக எடுத்த முடிவு.

சிலுவையில் அறையப்பட்டு பலியாக வேண்டுமென்பதும்
அவரது சுய முடிவுதான்.

ஆனால் குறைபாடுகள் உள்ள மனிதன் சுயமாக துன்பப்பட விரும்ப மாட்டான் என்பது அவருக்குத் தெரியும்.

ஆகவே மனிதன் தன்னை மறுத்து துன்பத்தை ஏற்பதற்கு அவனுக்கு முன்மாதிரிகை காட்டவேண்டும் என்பதற்காகவே

மனிதன் எந்த குறைபாட்டின் காரணமாக துன்பத்தை விரும்ப மாட்டானோ அந்தக் குறைபாட்டை தானே விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டார்.

பயம்.

'இன்று பகல் 12 மணிக்கு உனக்கு சாவு வரும்'

என்று யாராவது சொன்னால் நமக்கு உடனே என்ன வரும்?

பயம் வரும்.

ஆகவே பயப்படும் தன்மையைத் தானே விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டார்.

பயத்தை மட்டுமா?

பாவத்தைத் தவிர மற்ற எல்லா மனித பலகீனங்களையும் ஏற்றுக்கொண்டார்.

அவரே ஏற்றுக் கொண்ட பயத்தின் காரணமாகத்தான் வரவிருந்த சிலுவை மரணத்தை நினைத்து பயந்தார்.

பயத்தின் காரணத்தினால் உடல் எல்லாம் இரத்த வியர்வை கொட்டியது.

 "தந்தையே, உமக்கு விருப்பமானால், இத் துன்பகலத்தை என்னிடமிருந்து அகற்றியருளும்"

என்று தந்தையை வேண்டுமளவிற்குப் பயந்தார்.

ஆனால் துணிச்சலோடு 'தன்னை மறுத்து'

''எனினும், என் விருப்பம் அன்று, உம் விருப்பமே நிறைவேறட்டும்"

என்று கூறி தந்தையின் சித்தத்திற்குப் பணிந்தார்.

"ஆக இயேசு தன்னையே மறுத்ததுபோல் நாமும் நம்மையே மறுக்கணும்.

இயேசு சிலுவையைச் சுமந்ததுபோல நாமும் சிலுவையைச் சுமக்கணும்.

புரிகிறது.

அடுத்து

'தன்' சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு

என்று இயேசு சொல்கிறாரே

நமக்குச் சொந்தமான சிலுவை
என்று  ஒன்று  இருக்கிறதா?"

..."நாம் சிலுவையைத் தேடிப் போகவேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒரு கப் டீயைத் தியாகம் செய்ய வேண்டியிருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டா கண் விழித்தேன்?

அது நான் சுமக்க வேண்டிய சிலுவை,

தானே என்னைத் தேடிவந்த சிலுவை என் சிலுவைதானே?"

"ஏங்க, டீ குடியாதிருப்பது ஒரு ஒரு சிலுவையா?''

..."டீயை விரும்பாதவர்கட்கு குடியாதிருப்பது சிலுவை அல்ல.

விரும்புகிறவர்கட்கு குடியாதிருப்பது சிலுவைதானே?"

"அப்போ நானே உங்களுக்கு ஒரு சிலுவையைத் தந்து விட்டேனா? 
Sorry ங்க."

..."அட மண்டு, நாம் கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டிருப்பதே ஒருவருக்கொருவர் சிலுவைகளைப் பரிமாறிக் கொள்ளத்தானே!

நீ எனக்காக எத்தனை தியாகங்கள் செய்திருப்பாய்!

அவை எல்லாம் நான் உனக்குத் தந்த,

உன்னைத் தேடிவந்த சிலுவைகள்தானே!

உன்னையே மறுத்துதானே அவற்றைச் சுமந்தாய்!"

"எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஒரு உதாரணம் சொல்லுங்கள்."

..." நான் ஆறு  மணிக்கே பள்ளிக்கூடம் போகவேண்டும் என்கிறேன்.

5.30 க்குச் சாப்பாடு தரவேண்டும். நீ 4 மணிக்கே எழ வேண்டும்.

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தூங்கணும் போலிருக்கு.

நீ உன்னையே ஒறுத்து

4 மணிக்கே எழுந்து எனக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் உணவு தயாரித்து ,

எங்களைச் சாப்பிட வைத்துவிட்டு,

எங்களை முக மலர்ச்சியோடு பள்ளிக்கு அனுப்பி விட்டு....."

"இங்கே பாருங்க, நான் இதை எல்லாம் சிலுவையாக நினைக்க வில்லைங்க."

..."நினைக்காது இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் இதெற்கெல்லாம் நீ செய்த தியாகங்களெல்லாம் சிலுவைதான்.

ஒவ்வொரு பெண்ணும் குடும்பத்திற்காகச் சுமக்கும் ஒவ்வொரு சிலுவையையும் இறைவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்தாலே

அவள் உத்தரிக்கிற ஸ்தலத்திற்குப் போகாமலேயே இறைவனோடு ஐக்கியமாகிவிடலாம்!"

"நீங்க சொல்றதப் பார்த்தா

மனைவி கணவனுக்காகச் செய்யும் தியாகங்களும்,

கணவன் மனைவிக்காகச் செய்யும் தியாகங்களும்,

இருவரும் பிள்ளைகளுக்காகச்
செய்யும் தியாகங்களும்,

பிள்ளைகள் பெற்றோருக்காகச்
செய்யும் தியாகங்களும்

ஆண்டவருக்காகச் சுமக்கப்படும் சிலுவைகள்தான் என்கிறீர்கள்!"

..."சுருக்கமா சொல்லப்போனா நமது வாழ்க்கையே ஒரு சிலுவைதான்.

அதைத் தியாக உணர்வோடு இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்து வாழ்ந்தால்

அது ஆண்டவர் நமக்காகத் தந்த சிலுவையை அவர் சித்தப்படி சுமக்கிறோம் என்றுதான் பொருள்."

"மொத்தமாகச் சொல்லிவிட்டீர்கள்.

சில சிலுவைகளைக் குறிப்பாகப் பார்ப்போமே"

..."பெண்களின் பேறுகால வேதனை.

பாவத்திற்குத் தண்டனையாகக் கிடைத்த பேறுகால வேதனையை

இயேசு தனது சிலுவை மரணத்தால் ஆன்மீகப் பயன் தரும் சிலுவையாக மாற்றிவிட்டார்.

அந்த வேதனையை ஆண்டருக்காக அனுபவித்து அவருக்கே ஒப்புக்கொடுத்தால்

அது ஆன்மீக பாக்கியமாக(Blessing) மாறிவிடுகிறது!

இது ஆண்களுக்குக் கிடைக்காத பாக்கியம்!

ஏன், நமது அன்னை மரியாளுக்கே கிடைக்காத பாக்கியம்!"

"அதை நான் கடவுளுக்கு ஒப்புக்கொடுத்ததாக ஞாபகம்
இல்லையே."

..."நீ பேறுகால வேதனை அனுபவிக்கும்போது நீ கத்திய குரல் இன்னும் என் காதில் ஒலித்துக் கொடிருக்கிறது.

'இயேசுவே......ஆண்டவரே....
இயேசுவே.......இயேசுவே.....
கடவுளே  .....இயேசுவே......ஆண்டவரே....இயேசுவே......இயேசுவே.....கடவுளே'

என்று வேதனை ஆரம்பித்த நேரத்திலிருந்து 'குவாகுவா' சப்தம் கேட்கும் வரை ஆயிரக்கணக்கான முறை ஆண்டவரை  மட்டுமே கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாய்!

அதாவது உன் வேதனையை ஆண்டவருக்கு மட்டும்தானே ஒப்புக்கொடுத்தாய்!"

"அது உண்மைதாங்க. இறைவா நன்றி."

..."நீ மட்டுமல்ல உன் வேதனையை நானும் சேர்ந்துதான் சுமந்தேன்.

சலேத் பிறக்கும்போது அம்மாவும், பிரகாசமும், அல்போன்சாளும் முழங்காலில் இருந்துகொண்டு

கண்களில் நீர் மல்க

உன்னைவிட சப்தமாக இயேசுவைக் கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இந்தக் காட்சியை ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் காணலாம்.

நாம் கடவுளை மறக்காதிருக்க அவரே அமைத்துத் தந்த வழிகள்.

நமக்கு என்ன ரூபத்தில் துன்பங்கள் வந்தாலும் அவை கடவுளாலேயே அனுப்பப்படும் சிலுவைகள்தான்.

இயேசு நமக்காகச் சுமந்த சிலுவையை நினைத்துக்கொண்டு அவற்றை நன்றியுடன் சுமக்க வேண்டும்."

"நன்றியுடன்?"

..."ஆமா.

ஒரு அரசர் நம்மை அழைத்து,  நம்மை அவரோடு பந்தியில் அமர்த்தி,  அவர் உண்ணும் உணவு  வகைகளை நமக்கும் பரிமாறினால் எப்படி  இருக்கும்?

இயேசுவைப்போல்  சிலுவையைச் சுமக்கும் பாக்கியம்  நமக்கும் கிடைத்தால்

நன்றி சொல்ல வேண்டாமா?

கஸ்டப்பட்டு படித்த மாணவனுக்கு அவன் எதிர்பார்த்த மதிப்பெண்கள் கிடைக்காவிட்டால் அது அவனுக்கு ஆண்டவர் கொடுத்த சிலுவை.

நன்றி கூற வேண்டும்.

மற்றவர்களால் நமக்கு மன வருத்தம் ஏற்பட்டால் அதுவும் நாம் சுமக்க வேண்டிய சிலுவைதான்.

நன்றி கூற வேண்டும்."

"ஒன்று புரிகிறது. 

சிலுவைதான் மகிழ்ச்சியின் பிறப்பிடம்.

சிலுவைதான் மகிமையின் பிறப்பிடம்.

சிலுவைதான் நமது  விண்ணக வாழ்வின் பிறப்பிடம்."

சுமப்போம் சிலுவையை!

அடைவோம் மகிமையை!

லூர்து செல்வம்.