சிலுவையே நமது மகிமை!

சிலுவையே நமது மகிமை!
****    ****    ****    *****     ****

சில கிறிஸ்தவர்கள் விசுவாசத்தோடுதான் வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

ஆனால் யார்மேல் விசுவாசம் வைத்திருக்கிறார்களோ அவரது சித்தப்படி அல்லாமல்

தங்கள் இஸ்டத்துக்கு ஒரு வாழ்க்கையை கற்பனை செய்துகொண்டு

அதன்படி வாழ்க்கை அமையாவிட்டால் விசுவாசத்தைக் காற்றில் பறக்கவிட்டு விடுகிறார்கள்.

விடுதலையை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்ட இஸ்ரலேயர்கள்

பாலைவனத்தில் பட்ட கஸ்டங்களால் மோயீசன் மீதும், கடவுள்மீதும் கோபம்கொண்டு

பழையபடி எகிப்துக்கேதிரும்ப ஆசைப்பட்டார்களே, அதேபோல.

விசுவாச வாழ்வு வாழும் நாம் ஒன்றை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்,

நமது பயணம் விண்ணை நோக்கிய ஆன்மீகப் பயணம்,

பூமிக்குள்ளே வட்டம் போட்டுக்கொண்டிருக்கும் லௌகீகப் பயணம் அல்ல.

நமது கனவுகள் விண்ணோக்கி இருக்க வேண்டும் ,

மண்ணைச் சுற்றியே வலம் வந்து கொண்டிருக்கக்கூடாது.

அப்படியானால் விண்ணை நோக்கிப் பயணிக்கவேண்டிய நம்மை

ஏன் கடவுள் மண்ணிலிருந்து எடுத்து மண்ணிலேயே உலவவிட்டிருக்கிறார்?

இதில்தான் நமது வாழ்வின் இரகசியமே அடங்கி இருக்கிறது.

விண்ணகம் ஆவிகளின் உலகம்.
அங்கே  காலமும், இடமும் கிடையாது. (No time and space)

ஆனால் மண்ணகம் சடப்பொருட்களின் உலகம்.
இது காலத்திற்குக் கட்டுப்பட்டது, அதாவது துவக்கமும் முடிவும் உள்ளது. இடத்தில் உள்ளது.

(Our world is a matter,  subject to time and space)

மனிதர்களாகிய நாம் விண்ணகத்துக்குரிய ஆவியாகிய ஆன்மாவும்,

மண்ணகத்துக்குரிய சடபொருளாகிய உடலும் உள்ளவர்கள்.

நமக்குத் தெரியும் நமது இவ்வுலக வாழ்வின் முடிவில் நமது ஆன்மா உடலை இங்கே விட்டுவிட்டு விண்ணகம் சென்றுவிடும் என்று.

இப்போ கேள்வி,  விண்ணகம் செல்ல வேண்டிய ஆன்மாவிற்கு
மண்ணகத்தில் என்ன வேலை?

ஒரு ஒப்புமை (An analogy)

ஆசிரியப்பணி செய்ய விரும்புகிறவர்கள் முதலில் ஆசிரியப் பயிற்சிப் பள்ளியில் சேறுகிறார்கள்.

ஆசிரியப் பயிற்சிப் பள்ளியில் சேறுவது

அங்கே பயிற்சியை முடித்துவிட்டு, 

வெளியே வந்து

ஆசிரியப்பணி புரியத்தான்,

பயிற்சிப் பள்ளியிலேயே தங்கிவிடுவதற்காக அல்ல.

அதுபோல்தான் நாம் மண்ணுலகில் வாழ்வது நம்மை விண்ணுலக வாழ்விற்காகத் தயாரிப்பதற்காகத்தான்,

மண்ணுலகிலேயே தங்கிவிடுவதற்காக அல்ல.

இதை மறந்து மண்ணுலக வாழ்வே சதம் என்று எண்ணி வாழ்ந்தால்,

இரண்டுமே கைநழுவிப் போய்விடும்,

நரகுலகம்தான் கிடைக்கும்.
(இது தீய ஆவிகளின் உலகம்)

இவ்வுலக வாழ்வின்போது

1.விண்ணக வாழ்வில் நமக்கு இடம் உண்டு என்பதை உறுதி செய்யவேண்டும்.

2.விண்ணக வாழ்வில் நாம் அனுபவிக்க வேண்டிய சொத்தைச் சம்பாதிக்க வேண்டும்.

நமக்கு இந்த இரண்டு வேலைகளைத் தவிர வேறு எந்த வேலையும் இவ்வுலகில் இல்லை.

1.விண்ணக வாழ்வில் நமக்கு இடம் உண்டு என்பதை எப்படி உறுதிசெய்வது?

அது ஒன்றும் கடினம் இல்லை.

நாம் சாவான பாவம் எதுவும் செய்யாமல் வாழ்ந்தாலே நமக்கு விண்ணுலகில் இடம் உறுதி.

சாவான பாவம் செய்யாமல் வாழ்ந்தால்  இவ்வுலகில்  இறைவனுக்கும் நமக்கும் உள்ள ஆன்மீக உறவு விண்ணுலகிலும் தொடரும்.

மனித பலகீனம் காரணமாக சாவான பாவம் செய்ய நேர்ந்தால் ஆன்மீக உறவு துண்டிக்கப்படும்.

செய்த பாவத்திற்காக மனஸ்தாபப்பட்டு, நல்ல
பாவசங்கீர்த்தனம் செய்தால்,

பாவம் மன்னிக்கப்பட்டு
இழந்த உறவு திரும்ப கிடைக்கும்.

நாமும் விண்ணக வாழ்வுக்குத் தகுதி உள்ளவர்களாவோம்.

ஆக நமது முதற் கடமை பாவம் இல்லாமல் வாழ்வது.

2.பாவம் இல்லாமல் வாழ்வது விவசாயி பயிர் செய்வதற்கு ஏற்றபடி நிலத்தை தயாரிப்பதற்குச் சமம்.

தயாரித்தால் மட்டும் போதாது.

பயிர் செய்ய வேண்டும்.
பயிர் செய்தால்தான் பலன் கிடைக்கும்.

அதேபோல, பாவம் இன்றி ஆன்மாவைச் சுத்தமாக வைத்திருந்தால் மட்டும் போதாது.

இறைவன் தரும் அருளாகிய உரத்தை இட்டு,

புண்ணியமாகிய பயிர்செய்து ஆன்மீக வளர்ச்சியாகிய பலனைப் பெறவேண்டும்.

எவ்வளவுக்கெவ்வளவு  ஆன்மீகத்தில் வளர்கிறோமோ

அவ்வளவுக்கவ்வளவு விண்ணுலகில் நாம் அனுபவிக்கவிருக்கும் பேரின்பம் அதிகம் ஆகும்.

நித்திய பேரின்பம்தான் (Eternal bliss) நமது விண்ணுலக சம்பாத்தியம்.

நாம் மண்ணுலகில் வாழ்வது

பணம், பதவி, வீடு, நிலபுலன், தொழிற்சாலைகள், கடைகள், மருத்துவனைகள் போன்ற

உலகியல் சொத்துக்களை சம்பாதிப்பதற்காக அல்ல.

அவை எல்லாம் ஒரு நாள் அழிந்துபோகக்கூடியவை.

ஆனால் அவை இல்லாமல் பூவுலகில் வாழமுடியாதே!

உண்மைதான்.

பணம் இல்லாமல், பதவி இல்லாமல், வீடு இல்லாமல் உலகில் வாழமுடியாது.

ஆனால் அவற்றின் உதவியோடு வாழ்வதற்கும் அவற்றிற்காக வாழ்வதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.

அவற்றின் உதவியோடு வாழ்ந்தால்  அவை நமக்கு அடிமை.

அவற்றிற்காக வாழ்ந்தால் நாம் அவற்றிற்கு அடிமை.

நாம் விண்ணுலகிற்கான சம்பாத்தியம் செய்யத்தான் அவை நமக்கு உதவவேண்டும்.

இவ்வுலகப் பொருட்கள் வெறுமனே இவ்வுலகில் வாழ்வதற்காகமட்டும் நமக்குத் தரப்படவில்லை.

நமது வாழ்வையே இறைவனுக்காக வாழ உதவுவதற்காகத்தான் தரப்பட்டுள்ளன.

உதாரணத்திற்கு பணத்தை

எடுத்துக்கொள்வோம்.

பணம் நேரடியாகவே இறைப்பணிக்குச் செலவழிக்கப்படலாம்.

கோவில் உண்டியலில் போடப்படும் பணம் மட்டுமல்ல

ஏழைகட்கு உதவியாகக் கொடுக்கப்படும் பணமும் காணிக்கைதான்.

ஏழைகளுக்கு  நாம் செய்யும் எல்லாப்பணியும் இறைப்பணிதான்.

பணத்தை மட்டுமல்ல

நம்மிடமுள்ள எந்தப் பொருளையும்

இறைப்பணிக்காகச் செலவிடும்போது

நாம் விண்ணகத்தில் சம்பாவனையைச் சேர்த்து வைக்கிறோம்.

இறைப்பணியில் பயன்டுத்துவதற்காகத்தான்

இவ்வுலகப் பொருட்கள் நமக்குத் தரப்பட்டுள்ளன.

நமது தேவைகளுக்குப்போக மிகுதியாய் உள்ளவை எல்லாம் பிறர் பணிக்காகத் தரப்பட்டவைதான்.

எந்த அளவுக்கு, அதாவது, எந்த அளவு மனத் தாராளத்தோடு அள்ளிக் கொடுக்கிறோமோ,

அந்த அளவுக்கு விண்ணகத்திலும் சொத்து சேரும்.

"கொடுங்கள், உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும்.

அமுக்கிக் குலுக்கிச் சரிந்துவிழும்படி நன்றாய் அளந்து உங்கள் மடியில் போடுவார்கள்.

ஏனெனில், எந்த அளவையால் அளப்பீர்களோ அதே அளவையால் உங்களுக்கு அளக்கப்படும்." (லூக்.6:38)

அழியக்கூடிய இவ்வுலகச் சொத்தைக் கொடுத்து,

அழியாத விண்ணுலகச் சொத்தைச் சம்பாதிப்பது எவ்வளவு இலாபகரமானது!

இந்த உணர்வு அனைத்து மக்களிடமும் இருந்தால் உலகில் பொருட் பற்றாக் குறையே வராது.

இவ்வுலகு துன்பங்கள் நிறைந்தது என்று எண்ணுகிறோம்.

ஆனால் நமது துன்பங்கள் உண்மையில் துன்பங்கள் அல்ல,

அழியா பேரின்பத்தின் காரணிகள்!

பாவத்தின் விளைவாகப் புவியுள் நுழைந்த துன்பங்களை

இறைமகன் இயேசு தனது விலை மதிப்பற்ற இரத்தத்தை விலையாகக் கொடுத்து,

நித்திய பேரின்பத்தின் ஊற்றுக்களாக மாற்றிவிட்டார்.

ஆம். எவ்வளவுக்கெவ்வளவு துன்பங்களை இயேசுவுக்காகக நல்மனதுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறோமோ

அவ்வளவுக்கவ்வளவு விண்ணகத்தில் நமது பேரின்பத்தின் அளவு கூடும்!

யாராவது ஒரு பெருந்தொகை பரிசாகக் கொடுத்தால் வேண்டாம் என்பார்களா?

அதைக்கொண்டு எத்தனையோ பயனுள்ள பொருட்களை வாங்கிக் கொள்ளலாமே!

நமக்கு வரும் துன்பங்கள் இயேசு நமக்குத் தரும் பரிசு!

அவற்றைக் கொண்டு மோட்ச இன்பத்தைச் சம்பாதிக்கலாமே!

இறைமகன் இயேசுவே தனது துன்பத்தால்தான் உலகை இரட்சிக்கிறார்!

ஆனால் நாம் துன்பத்தைக் கண்டு பயப்படுகிறோம்.

பயப்படாமல் வருகிற துன்பங்களை நன்றியோடு ஏற்றுக்கொள்கிறவன் பாக்கியவான்,

ஏனெனில் அதிகமான மோட்ச இன்பத்திற்கு உரிமையாளனாகிறான்!

The more one suffers temporarily the more one can enjoy bliss eternally!

முடியக்கூடிய துன்பத்தைக் கொடுத்து முடியாத பேரின்பத்தைப் பெறுவது எவ்வளவு புத்திசாலித்தனம்!

இது ஏன் நமக்குப் புரிவதில்லை?

ஏன் நமக்குப் புரிவதில்லை என்பதே புரியவில்லை!

"என்னைப் பின்செல்ல விரும்புகிறவன், தன்னையே மறுத்துத் தன் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என்னைப் பின்தொடரட்டும்." (மத்.16:24)

இயேசுவைப் பின் சென்றால்தான் விண்ணகம் போகமுடியும்.

சிலுவையைச் சுமந்தால்தான் இயேசுவின் பின்னால் போகமுடியும்!

விண்ணக மகிமையின் ஊற்றே சிலுவைதான்!

இயேசு சிலுவைகளை அனுப்புவதே நாம் மகிமை பெறுவதற்காகத்தான்.

இதை உணர்வோம்,  உய்வடைவோம்!

லூர்து செல்வம்.

காசு பணம் எதற்கு? நல்ல மனதிருந்தால் போதுமே!

காசு பணம் எதற்கு?
நல்ல மனதிருந்தால் போதுமே!
*****     ******     ******     *****
உன்னை நேசிப்பதுபோல் உன் அயலானையும் நேசி என்று ஆண்டவர் சொல்லியிருக்கிறார்.

நேசத்தின் இருப்பிடம் நமது இருதயம்.

ஆனால் நேசம் 'நல்ல Seat' கிடைத்துவிட்டது' என்று அங்கேயே சௌக்கியமா உட்கார்ந்து விடக்கூடாது.

இருதயத்தில் இருந்துகொண்டே வெளியே இறங்கி வேலை செய்யும் ஆற்றல் நேசத்திற்கு உண்டு.

கொடுக்கக் கொடுக்க குறையாதது நேசம்.

நேசத்திற்கு அழிவே இல்லை.

அன்பின் உருவான கடவுள் அவரால் படைக்கப்பட்ட அனைவரையும் அன்பு செய்கிறார்.

அனைவருக்கும் அன்பை அள்ளிக் கொடுத்தாலும் அவரது அன்பு குறைவதில்லை.

கடவுள் மனிதகுலத்திற்கு அன்பைக் கொடுக்கும்போது அதன் அடையாளமாக இவ்வுலகையே கொடுத்தார்.

நாம் வாழும் உலகைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் இறைவன் நம்மீது கொண்டுள்ள அன்பு நினைவுக்கு வருகிறது.

நாம் அவரது அன்பை நினைத்து அவருக்கு நன்றி கூறுகிறோம்.

நாம் நம் அயலான் மேலுள்ள அன்பை செயலில் காட்டும்போது,

அதாவது நற்செயல் புரியும்போது,

பொருளின், பணத்தின் உதவி தேவையா?

அதாவது வெறுங்கை முழம்போடுமா?

பணம் இல்லாதவர்கள் அயலானுக்கு உதவ முடியாதா?

'என்னிடம் செழுமையாகப் பணம் கிடையாது, ஆகவே என்னால் அயலானுக்கு உதவிகள் எதுவும் செய்ய இயலாது'

என்று சாக்குப்போக்கு சொல்லத் தேவையில்லை.

மனமிருந்தால் மார்க்கம் உண்டு.

நல்ல மனம் வேண்டும், அவ்வளவுதான்.

உதவி செய்ய எத்தனையோ எளிய வழிகள் இருக்கின்றன.

பயன்படுத்திவிட்டு ,

"பழையதாகி விட்டன, புதியவை வாங்குவோம்"

என்று கழித்துப் போடும் பொருட்கள்,

துணிமணிகள், செல்போன்கள், மடிக்கணிணிகள் போன்றவை இருந்தால் புதிது வாங்க முடியாதவர்களுக்குக் கொடுக்கலாமே!

ஆள் தேடிப்போக வேண்டாம்.

அவற்றைப் பெற்றுத் தேவைப்படுவோருக்குக் கொடுக்கும் அமைப்புகள் இருக்கின்றன. அவற்றிடம் ஒப்படைத்துவிட்டால் போதும்.

தேவைப்படுவோர் அவர்களிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்வர்.

நமது உடல் உள் உறுப்புக்கள் நாம் இறந்தபின் நமக்குத் தேவை இல்லை.

நாம்  உயிருடன் இருக்கும்போதே அதற்கென இயங்கும் அமைப்புகளிடம் தானம் செய்து விடலாம்.

நாம் இறந்தபின் தேவைப்படுவோர் அவற்றைப் பயன்படுத்த முடியுமே!

திருமணம் போன்ற குடும்ப விழாக்களைக் கல்யாண மண்டபங்களில் நடத்துவதற்குப்பதில்

முதியோர் இல்லங்கள், அனாதை இல்லங்கள் போன்றவற்றில் நடத்தினால் அங்கு வாழும் நமது மக்கள் பயன்பெறுவார்களே!

மூன்றாவது வகுப்பு மாணவன் ஒருவன் அவனுடைய அப்பாவிடம் கேட்டான்,

"அப்பா, எனக்குப் பிறந்த நாள் பரிசாக என்ன தருவீர்கள்?"

"ஒரு புது ட்ரெஸ்."

"ட்ரெஸ் வாங்க ஆகும் பணத்தை என்னிடம் தந்து விடுங்கள்."

"ஏன்? என்ன செய்யப்போகிறாய்? "

"என் வகுப்புல ஒரு ஏழைப் பையன்.

ட்ரெஸ் வாங்கும் பணத்தை அவனிடம் கொடுத்தால் என்னை விட அவனுக்கு உதவியாக இருக்கும்."

"பாராட்டுக்கள். அப்படியே செய்."

நமது பிள்ளைகளையும் இப்படி பயிற்றுவிக்கலாம்!

ஒருநாள் Town bus ல  கண்டக்டர்

"சார், இரண்டு ரூபாய் தாங்க, ஐந்து ரூபாய் தருகிறேன்" என்றார், magic show நடத்துபவர்போல.

"சில்லரை இல்லை, சார். வேணும்னா நான் 10 ரூபாய் தருகிறேன். நீங்கள் 13 ரூபாய் தாருங்கள்" என்றேன்.

ஆனால் அவருக்கு 5 ரூபாய் magic தான் தெரியும் போலிருக்கு!

சிரித்தார். 

உடனே எனது பக்கத்து சீட்காரர் 
இரண்டு ரூபாயை கண்டக்ரிடம் கொடுத்தார்.

அவர் 5 ரூபாயை என்னிடம் தந்தார்.

நான் பக்கத்து சீட்காரரைப் பார்த்து, "சார்" என்றேன். "

பரவாயில்லை"என்றார்.

"நன்றி" என்றேன்.

இரண்டு ரூபா பெரிசில்ல, மனசு பெரிசு!

ஒருநாள் காலையில் வீக்கேபுரம் போவதற்காக அகத்தியர்பட்டி பஸ்ஸில் ஏறினேன்.

எல்லா இருக்கைகளிலும் பாவநாசம் கல்லூரி மாணவர்கள்.

'பாவநாசம் வரை நிற்க வேண்டியதுதான்' என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

திடீரென்று ''தாத்தா" என்று குரல் கேட்டுத் திரும்பினேன்.

இருக்கையிலிருந்த எழுந்த ஒரு பையன்,

"உட்காருங்க தாத்தா" என்றான்.

"பரவாயில்லை, நிற்கிறேன்."

"பரவாயில்லை, உட்காருங்க, தாத்தா. நான் தாத்தா ஆகும்போது என்னாலெல்லாம் நிற்க முடியாது."

சிரித்துக்கொண்டே "நன்றி" சொல்லிவிட்டு உட்கார்ந்தேன்.

அவன் கையில் ஒரேஒரு நோட்டு இருந்தது.

"தாத்தா, கல்லூரி வாசல் வரைக்கும் இந்த நோட்டு உங்களுக்கு எனது அன்புப் பரிசு" என்றான்.

"நல்லா பேசறியே!" என்றேன்.

"என்ன பிரயோசனம். வகுப்புக்குள்ள போனவுடனே பேசமுடியலியே, தாத்தா"
என்றான்.

கல்லூரியை அடைந்தவுடன் நோட்டை அவனிடம் கொடுக்கும்போது

"கடவுள் உன்னோடு இருக்கிறார்" என்றேன்.

" நான் நோட்டை மட்டும் தந்தேன், நீங்கள் கடவுளையே தந்துவிட்டீர்களே, தாத்தா!

  ரொம்ப நன்றி, தாத்தா" என்றான்.

எல்லா மாணவர்களும் இப்படி இருந்தால் எப்படி இருக்கும்!

பல வருடங்களுக்கு முன் நடந்த சம்பவம்.

பஸ்ஸில் பிரயாணம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, பஸ் ஒரு ஊரில் கொஞ்ச நேரம் நின்றது.

Driver, conductor இருவரும் இறங்கிவிட்டார்கள்.

மூன்று பையன்கள் பஸ்ஸில் ஏறினார்கள்.

ஒவ்வொரு பயணியையும் பார்த்து,

"அண்ணாச்சி
டீ சாப்பிடுகிறீர்களா?
காபி  சாப்பிடுகிறீர்களா?
பால் சாப்பிடுகிறீர்களா?"

அவர்கள் உபசரித்த தொனி வீட்டிற்கு வந்த விருந்தினர்களை உபசரிப்பது போலிருந்தது.

ஏறக்குறைய எல்லோருமே வேண்டியதைக் கேட்டார்கள்.

பையன்களும் கொண்டுவந்து கொடுத்தார்கள்.

மக்களும் சாப்பிட்டார்கள்.

ஒரு காபி ஒரு அணா.

அதே விலைதான் மற்றவையும்.

நடந்தது வியாபாரம்தான்.

ஆனால் பையன்கள் 'உபசரித்த' விதம்

விருந்து சாப்பிடுவதுபோல் இருந்தது.

அநேக பயணிகள் டீ, காபி, பால் சாப்பிட்டது பையன்களின் உபசரணயான பேச்சுக்காகத்தான்.

ஒரு நாள் காலையில் பள்ளி வாயில் வழியே நுழையும்போது,

"Hi, Sir. எப்படி இருக்கீங்க?"

"Hi, நல்லா இருக்கோம். என்ன திடீர்  உற்சாகம்? "

"நான் வீட்டை விட்டுக் கிளம்பும்போது ஒருவர் Hi போட்டு உற்சாகப்படுத்தினார்.

அதே உற்சாகத்தை அப்படியே கொண்டு வந்து உங்களிடம் விட்டுவிட்டேன்.

நீங்களும் அப்படியே செய்யுங்கள்."

அவரும் அவரை அறியாமலே உற்சாகமாகிவிட்டார்.

அன்று பகல் முழுவதும்  Staff room ம்,  வகுப்புகளும் கலகலப்பாய் இருந்தன.

ஒரு பையன் கேட்டான்,

"ஏன் சார், இன்றைக்கு Teachers ரொம்ப உற்சாகமா இருக்காங்க?"

"இன்றைக்கு உற்சாகம்தான் Teachersஆ இருக்கு!"

உற்சாகத்தை வெளிப்படுத்த காசுபணம் தேவை இல்லை.

அதேபோல்

அன்பை வெளிப்படுத்தவும் காசுபணம் தேவை இல்லை.

நல்ல மனது போதும்.

லூர்து செல்வம்.

"சுமை சுமந்து சோர்ந்திருப்பவர்களே, எல்லோரும் என்னிடம் வாருங்கள். உங்களை நான் இளைப்பாற்றுவேன். (மத்.11:28)

"சுமை சுமந்து
சோர்ந்திருப்பவர்களே, எல்லோரும் என்னிடம் வாருங்கள். உங்களை நான் இளைப்பாற்றுவேன். (மத்.11:28)
******      ******      *******

சுமக்க முடியாத சுமையுடன் கஸ்டப்படுபவர்கட்கு இயேசு விடுக்கும் அழைப்பு:

'என்னிடம் வாருங்கள், நான் உங்களுக்கு இளைப்பாற்றியைத் தருவேன்"

சுமை என்பது மற்றவர்களால் நம்மீது ஏற்றப்பட்ட அல்லது நாமாகவே எடுத்துக்கொண்ட பாரம்.

சுமை என்றாலே கனமான ஒரு பொருள்தான்.

இலேசான பொருட்களை எடுத்துச் செல்வதற்கும்,

கனமான பொருட்களைச் சுமந்து செல்வதற்கும்

உள்ள வேறுபாடு எல்லோருக்கும் தெரிந்ததே.

அதனால்தான் பயணிகட்கு

"Less luggage, more comfort"

என்ற ஆலோசனை கூறப்படுகிறது.

நமது வாழ்வில் இரண்டு வகையான சுமைகள் உண்டு.

1.நமது அன்றாட வேலைகள் செய்யமுடியாத அளவிற்குக் கடினமாக இருந்தால் அவற்றைச் சுமைகள் என்போம்.

விருப்பம் இல்லாத வேலைகளையும் சுமைகளாகத்தான் கருதுகிறோம்.

வாழ்க்கை தாங்கள் எதிர்பார்த்தபடி அமையாதவர்களுக்கு வாழ்க்கையே சுமையாகிவிடுகிறது.

இந்தச் சுமைகள்மீது நமக்கு விருப்பம் ஏற்பட்டுவிட்டால்

அவற்றின் கனத்தன்மை காற்றில் கரைந்து விடும்.

ஆனால் விருப்பம் ஏற்படுவது எப்படி?

பதில் ஆண்டவரிடம் இருக்கிறது.

2. நமது ஆன்மாவை அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் பாவச்சுமை இன்னொருவகை.

பாவம் செய்யும்போது கிடைக்கும் சிறிய இன்பம் செய்து முடித்தபின் பெரிய சுமையாக மாறிவிடும்.

பாவ வாழ்க்கை வாழ்வோரின் வெளித்தோற்றம் 'ஜாலி'யாகத் தோன்றும்.

அது வெறும் தோற்றம்தான்.

அவர்களது ஆன்மாவை அழுத்தி,  அமுக்கிக் கொண்டிருக்கும் சுமை அவர்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும்.

பாவச்சுமை அதைச் சுமப்பவர்களின் மன நிம்மதியை அழித்திவிடும்.

நிம்மதி இல்லாத இடத்தில் மகிழ்ச்சி இருக்காது.

மகிழ்ச்சி இல்லாத வாழ்க்கை துன்பக் கடல் மாதிரி. நீச்சல் தெரியாதவன் அதில் மாட்டிக்கொண்டால், அதைவிடப் பரிதாபம் வேறொன்றும் இல்லை.

இவ்வாறு சுமைகளால் அவதிப்படுவோரை மீட்கவே இறைமகன் மனுமகன் ஆனார்.

தாங்க முடியாத சுமைகளால் அல்லல் படுவோரை நோக்கி நம் ஆண்டவர்  சொல்கிறார்,

"சுமை சுமந்து
சோர்ந்திருப்பவர்களே, எல்லோரும் என்னிடம் வாருங்கள். உங்களை நான் இளைப்பாற்றுவேன்."

ஆண்டவர் வெறுமனே ஆறுதல் சொல்வதற்காகமட்டும் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறவில்லை.

உண்மையிலேயே நமது சுமைகளை நீக்கி இளைப்பாற்றி தர அவரால் இயலும்.

அவர் சர்வ வல்லபர். அவரால் எல்லாம் இயலும்.

சுமைகளால் அல்லல்படும் நாம் அவற்றிலிருந்து விடுபட செய்யவேண்டியது இரண்டே இரண்டு எளிதான காரியங்கள்தான்.

1.அவர்மீது ஆழமான, அசைக்கமுடியாத விசுவாசம் கொள்ள வேண்டும்.

2.நமது வாழ்வை முற்றிலுமாக அவருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

ஆழமான விசுவாசத்தோடும்,  அற்பண உணர்வோடும் அவரிடம் செல்வோம்.

நமது வரவிற்காகவே அவர் திவ்ய நற்கருணைப் பேழையில் ஆவலுடன் இரவும்,பகலும் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

அவரது பாதங்களின் அமர்ந்து,

அவரது கருணைபொங்கும் முகத்தைப்

பார்க்க வேண்டியது மட்டும்தான் நமது வேலை.

மீதியை அவர் பார்வை பார்த்துக்கொள்ளும்.

பாடுபட்ட சுரூபத்தின் அடியில் அமர்ந்து கொள்வோம்.

மேலே ஏறிட்டுப் பார்ப்போம்.

இயேசுவின் முகம்.

மொத்த சோகத்தின் உறைவிடம்.

நாம் கண்ணால் செய்த பாவங்களுக்காக அழுது அழுது வற்றிப்போன கண்கள்.

தலையில் முள்முடி.

மண்டை ஓட்டையும் பிழந்து உள்ளிறங்கி

நாம்   சிந்தனையால் செய்த பாவங்களுக்காக மூளையைக் குத்தி காயப்படுத்திய முட்கள்,

காதுகளால் செய்த பாவங்களுக்காக காதுகளிலும் இறங்கிக் குத்திக் கொண்டிருக்கும் முட்கள்,

நாம் செய்த பாவங்களுக்கு இறைத் தந்தையிடம் மன்னிப்பு கேட்ட வாய்,

ஈட்டியால் குத்தித் திறக்கப்பட்டு அவரது கடைசித்துளி இரத்தத்தையும் நமக்காகக் வெளியே கொட்டித்தீர்த்தத் திருவிலா,

ஆணிகளால் சிலுவை மரத்தோடு சேர்த்து அறையப்பட்ட அவரது கைகள், கால்கள்.

பார்க்கவே பரிதாபமான தோற்றம்.

இவ்வளவு பரிதாபமாக ஆண்டவர் பாடுபட்டு, சிலுவையில் அறையப்பட்டு,

தாங்கவொண்ணா வேதனைகளை அனுபவித்து,

உயிரையே பலியாக ஒப்புக் கொடுத்தது  யாருக்காக?

நமக்காக!

எதற்காக?

நாம் செய்த பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாக!

அற்பப் புழுக்களுக்குச் சமமான நமக்காக சர்வ வல்லப தேவன் தன்னையே பலியாக்கியிருக்கிறார்!

கஸ்டப்படவே முடியாத தேவன் நமக்காகக் கஸ்டப்படுவதற்காகவே மனுவுரு  எடுத்திருக்கிறார்!

மரிக்கவே முடியாத தேவன் நமக்காக மரிப்பதற்காகவே மனிதனாய் பிறந்திருக்கிறார்!

என்னே அவரது அன்பு! 

அளவிடமுடியாத அன்பு!

நமக்காக இவ்வளவு பாரமான சிலுவையைச் சுமந்து,

அதிலேயே பலியான இயேசுவுக்கு  நன்றியாக

நாம் என்ன செய்திருக்கிறோம்?

இவற்றை நாம் தியானிக்கும்போதே சிலுவையில் மரித்த இயேசுவின்  அருள் (Grace) நம்முள் இரங்கும்.

அவர் சுமந்த சிலுவைச் சுமைக்கு முன் நமது வாழ்க்கைச் சுமை சுமையாகவே தெரியாது!

சூரிய ஒளி பட்ட உடனே பனித்துளிகள் மறைந்து விடுவதுபோல

இயேசுவின் அருள் பட்டவுடனே நமது சுமையின் கனம் காணாமல் போய்விடும்.

நாம் செய்த பாவங்களுக்காக நமது மனதில் மனஸ்தாபம் பொங்கும்.

"இவ்வளவு அன்பு நிறைந்த இயேசுவுகக்கு எதிராகவா இத்தனை பாவங்கள் செய்தேன்?

இயேசுவே மன்னியும்."

இவ்வளவு சுமை சுமந்த இயேசுவுக்காக

எவ்வளவு சுமையை வேண்டுமானாலும் மகிழ்ச்சியோடு தாங்கும் மனப்பக்குவம் வந்துவிடும்.

இப்போது நமது மனதுக்குள் இயேசுவின் குரல் கேட்கிறது.

"மகனே/ மகளே,

திரும்பிப்பபார்.

அதோ பாவசங்கீர்த்தனத் தொட்டியில் அமர்ந்திருக்கிறேன்.

வந்து உன் பாவச்சுமைகளை எல்லாம் என் முன் இறக்கி வை."

திரும்பிப் பார்க்கிறோம்.

குருவானவர் வடிவில் இயேசு அமர்ந்திருக்கிறார்.

அவரிடம் சென்று நமது பாவச்சுமைகளை முழுவதுமாக இறக்கிவைக்கிறோம்.

மனது மிகவும் இலேசாகி மகிழ்ச்சியால் பொங்கிவடிகிறது.

உலகம் தரமுடியாத சமாதானத்தை இயேசு தந்திருக்கிறார்.

"நல் மனதோற்குச் சமாதானம்"

என்ற விண்ணகத் தூதர்களின் கீதம் உள்ளத்தை நிரப்புகிறது.

பெற்ற சமாதானத்தைப் பேணிக்காப்போம்.

அப்புறமும் ஏதாவது சுமை ஏறிவிட்டால்

இயேசுவிடம் செல்வோம்.
இளைப்பாற்றி பெறுவோம்.

இவ்வுகில் மட்டுமல்ல,

நமக்கு நித்திய இளைப்பாற்றியைத் தரவிருப்பவரும் அவரே!

லூர்து செல்வம்.

அவரது மகிழ்ச்சியே நமது மகிழ்ச்சி.

அவரது மகிழ்ச்சியே நமது மகிழ்ச்சி.
*****     *****     *****     *****

ஓர் ஒய்வு நாளன்று இயேசு  விளைச்சல் நிலம் வழியே  செல்லும் பொழுது,

அவரது சீடர்கள் கதிர்களைக் கொய்து கையில் கசக்கித் தின்றனர்.

அவர்கள் நற்செய்திப் பணிக்காக இயேசு  சென்ற இடங்களுக்கெல்லாம் அவருடனே சென்றார்கள்.

பரிசேயரும் இயேசுவுடன் சென்றார்கள்,

ஆனால் நற்செய்திப் பணிக்காக அல்ல,

அவருடைய சொல்லிலும், செயலிலும் குற்றம் கண்டு பிடிக்க.

சீடர் கதிர்களைக் கொய்து கையில் கசக்கித் தின்றதை இயேசுவும் பார்த்தார்,

அவர் அதில் எந்தக்குறையும் காணவில்லை.

ஆனால் குற்றம் காண்பதை மட்டுமே தொழிலாகக் கொண்ட பரிசேயர்

சீடர்களைப் பார்த்து,

"ஓய்வுநாளில் செய்யத் தகாததை நீங்கள் செய்வதேன்?"

என்றனர்.

இயேசு அவர்ளுக்குப் பதில் கூறும்போது,

"மனுமகன் ஓய்வுநாளுக்கு ஆண்டவர்."

என்று சொன்னார்.

அதன் பொருள்:

"நான் ஆண்டவர். 

ஓய்வு நாளை ஏற்படுத்தியதே நான்தான்.

ஓய்வுநாளில் என்ன செய்யவேண்டும், 

என்ன செய்யக்கூடாது என்று தீர்மானிக்க வேண்டியது நான்.

ஓய்வுநாளில் கதிர்களைக் கொய்து கசக்கித் தின்பதில் தவறு ஒன்றும் இல்லை.

ஓய்வுநாள் இருப்பது மனிதனுக்காக,

மனிதன்  ஓய்வுநாளுக்காக அல்ல."

பழைய ஏற்பாட்டில்'

ஓய்வு நாளில்

யாதொரு வேலையும் செய்யாமல்

இறைவனை வழிபடவேண்டும்

என்று சட்டம் இருந்தது.

அதாவது ஆறு நாட்களை நமக்கு வேண்டியது கிடைக்கச் செலவழித்தபின்,

ஏழாவது நாளை இறைவனுக்காக மட்டும் செலவழிக்க வேண்டும்.

காலப்போக்கில் யூத சட்ட வல்லுனர்கள் செய்யக்கூடாத வேலைப் பட்டியலைப் பெரிதாக்கிவிட்டார்கள்.

கையால் கதிர்களைக் கொய்வதை அறுவடைக்கும்,(harvesting)

கசக்குவதை இயந்திரத்தில் அறைப்பதற்கும் (milling)

சமமாக்கிவிட்டார்கள்!

ஓய்வு நாள் ஏற்படுத்தப்பட்டது மனிதனுக்காக.

மனிதன் படைக்கப்பட்டது கடவுளுக்காக.

ஆகவே மனிதன் இறைவனை விசேசமானவிதமாக வழிபடவே  ஓய்வுநாள் தரப்பட்டுள்ளது.

வெறுமனே வேலை செய்யாமல் இருப்பதற்காக அல்ல.

நம்மைப் பொறுத்தமட்டில் ஞாயிற்றுக்கிழமை இறைவனின் நாள்.

ஓய்வு நமது அன்றாட வேலைகட்கு, இறைப்பணிக்கு அல்ல.

ஓய்வு நாளில்தான்  ஓய்வே இல்லாமல் இறைவனுக்கு நன்றி கூறவேண்டும்.

வழக்கமாக நாம் என்ன செய்கின்றோம்?

வாரம் முழுவதும் செய்ய முடியாத வீட்டு வேலைகளை ஞாயிற்றுக் கிழமைக்கு ஒதுக்கி வைத்து விடுகிறோம்.

காலை திருப்பலியில் பங்கெடுப்பதோடு ஞாயிறு கடன் முடிந்துவிட்டதாக நினைக்கிறோம்.

ஆனால் ஞாயிறு ஆண்டவரின் நாள் என்பதை மறந்து விடுகிறோம்.

வாழ்நாள் முழுவதுமே ஆண்டவருக்குதான்.

ஆயினும் அவர் தனக்கென்று ஒதுக்கி நம்மிடம் தந்த நாளை அவருக்காக மட்டும் வாழ்வதுதான் நல்லது.

திருப்பலி,

ஞானவாசகம்,

தியானம்,

சுகமில்லாதவர்களைச் சந்தித்தல்,

இயேசுவை அறியாதவர்கட்கு அறிவித்தல்

போன்ற திருச்செயல்களுக்கு  ஞாயிற்றுக் கிழமையைப் பயன்படுத்தினால் ஆண்டவர் மிகவும் மகிழ்வார்.

அவரது மகிழ்ச்சியே நமது மகிழ்ச்சி.

லூர்து செல்வம்.

Yes of Mary and our Amen.

Yes of Mary  and our Amen.
****    ****    ****      ****    ****

Jesus is truly and substantially present in His Body, Blood, Soul, and Divinity in the Holy Eucharist.

It is not a mere symbolic presence,

It is Real Presence. 

We must constantly remind ourselves of this most august and sublime reality.

The grace that comes to us  from the reception of the most Holy Eucharist is in direct proportion to the disposition of our soul.

That means

the more willing our soul is to receive Jesus , the more grace we will get when we receive Him.

When we receive the Holy Eucharist,

we receive  Jesus Himself—the Son of God, the Second Person of the Blessed Trinity, true God and true man!

So we must prepare ourselves with the atmost effort  to
receive Holy Communion.

The more we are prepared,  the more grace we will receive.

So it should be a constant task and goal in our life to work on making better preparations to receive Holy Communion.

How does a Bride prepare to meet and marry her spouse?

How much effort does the  bride make

  to make her wedding day the  happiest day in her life!

How much time, money, and energy is employed for the wedding day!

  Jesus is the Wedding Bridegroom of our soul every time we receive Him in Holy Communion. 

Let us imagine how well we must get ourselves ready to receive Him into the inner bridal-chamber of our soul.

Let us follow the example of our friends.

Our true, faithful, and most authentic friends are the saints.

They were the ones

who really received Jesus with a fervent and loving disposition in Holy Communion.

Their greatest desire on earth was to love God with all of their heart, mind, soul, and strength.

Their whole life was centred around Holy Mass and the reception of the most Holy Eucharist.

Therefore,

the most efficacious means to prepare ourselves to receive
Holy Communion fervently

is to humbly beg the saints in heaven to pray and intercede for us,

because we cannot make worthy preparation without God's help.

  Our lives themselves must be a constant preparation

to receive Jesus with burning love,

and to thank Him for having given us Himself wholly as our spiritual food.

We must participate in the Mass with fervour,

especially in the offertory, when the bread and wine are ceremonially placed on the altar

and

consecration, when the bread and wine become become the body and blood of Jesus.

If received with fervour and love,

our Communions will have infinite value and efficacy for us,

the Church,

the whole world,

and

even the souls in Purgatory!

Holy communion will work out  our own personal conversion.

Our sinful heart will be transformed into a saintly heart if we receive Holy Communion fervently and frequently.

Indeed, every worthy reception of Holy Communion is a Spiritual Heart-Transplant. 

The Heart of Jesus takes possession of our heart and there is a real transformation!

We become what we eat!

We consume the Body, Blood, Soul, and Divinity of Jesus and we become like Him.

In time we will be able to say with Saint Paul: “It is no longer I who live, but Christ who lives in me.” (Gal 2:20)

We must prepare ourselves
to receive your Holy Communion

as if it were our first, last, and only Communion!

That means we will be called up to the presense of Jesus for judgment immediately after Communion!

How will be our preparation in such a case?

We will be getting ourselves ready to enter heaven!

We should contemplate the Blessed Virgin Mary and beg for her intercession in our reception of Holy Communion.

In a very real sense, Mary received her first Communion when she said YES to the Archangel Gabriel with the words:

“Behold, I am the Handmaid of the Lord, let it be done to me according to your word.” (Lk 1:38)

Then the Gospel of Saint John states: “And the Word became flesh and dwelt among us.” (Jn 1:14)

Pope Saint John Paul II once said,

“The Yes of Mary to the Angel and our Amen when we receive Holy Communion have a real similarity;

both result in the reception of Jesus into the depths of the heart.” 

Therefore, let us humbly implore the Blessed Virgin Mary,

Our Lady of the Eucharist,

for the most special grace to receive the Lord Jesus Christ in Holy Communion

with lively faith,

with frequency,

and with a burning fervour and love.

Lourdu Selvam