To Jesus through Mary.

To Jesus through Mary.
*************************-

One of the central principles of Catholicism is

that the surest path to knowing and loving Jesus is through His mother Mary.

As a human being Mary is one of us.

The Creator of the universe,  being a Supernatural being,

is above us, natural beings.

But, He who is above us became like us

and one of us

by becoming a man through Mary.

From heaven God came to the world through Mary.

She is like a bridge which connects the opposite banks of a river.

She serves as a bridge between God and man.

We can go to God through her.

That is what is meant by the phrase,

'To Jesus Through Mary.'

Jesus was born through Mary to come to us.

How are we to be born through her to go to Jesus?

There cannot be a biological birth.

But there can a spiritual birth.

There can be a spiritual adoption.

We can become her spiritually adopted children.

A biological child

genetically  inherits or derives

the  qualities and characteristics

of its mother.

We can become her spiritual children

if we inherit

her spiritual qualities and characteristics.

What are her spiritual qualities and characteristics?

1. Submission to the will of God.

2. Union with God.

3. Mission with her Son.

Submission:
-------------------

If we submit ourselves to the will of God,

unite ourselves with Him

and carry out her Son's mission like her,

we become her children.

By becoming her children, we become one with Jesus, her Son.

Just as our Mother submitted herself to the will of God by saying,

"Behold, the bondslave of the Lord; may it be done to me according to your word," 

we must surrender  our God given  gift,

freedom of choice and action,

at His feet

and become His slaves,

as Mary did.

Our choice must be God's choice

and our action must be as per His will.

Submitting her will to the will God,

she  cooperated in the Incarnation of the Word,

and suffered with Him

from His birth in a cow shed

till His death on the cross,  crucifixion.

If we want to reap the benefits of His sufferings and  death, 

we too must suffer and die for  Him.

Mary brings us closer to Jesus by helping us suffer for Her Son.

Our submission  to the will of the Father

must  mirror Christ’s  own self-denial in the Garden of Gethsemane:

“Father, if you are willing, take this cup away from me; still, not my will but yours be done” (Luke 22:42).

As the Creator, God’s will is providence,

His plan for all things and all times.

For us, as creatures, to submit to His will

is to consent to be what we were made to be.

Ultimately, we are all made to be with God.

Union with God:
-------------------------

The result of  submission   is union.

What do we mean by union?

When two people have the same opinion about one thing we say that they are united in opinion.

When a group of people join together to work for a common goal, the united group is a union.

If the members of what is called union work for different purposes, they are not united and the group is not a union.

By submitting herself to the will of God,

Mary is united with God for one purpose,

Mary spent all her life for the salvation of souls in union with her son.

Mission with her Son.
----------------------------------------

Mission means an important assignment given to a person or group of people, especially in a religious institution.

God the Father sent His Son into the world

with the assignment of forgiving the sins of the world

by His self sacrifice.

Mary was helpful to her Son right from her conception.

By accepting to become the Mother of God,

Mary accepted to work  for the  salvation of souls in union with her Divine Son.

The first step in this direction was  freeing one from original sin.

Mary herself was conceived without original sin by the grace of God,

so we can rightly say that Jesus began His salvation work

in union with His dear Mother

by giving her the first  fruits of salvation

by her immaculate conception.

The second fruit went to St. John the Baptist.

This was with the cooperation our Mother.

After knowing that her relative Elizabeth had conceived,

our Mother went  to her house to be helpful to her

during her pregnancy period.

The meeting of the 'to be mothers' occasioned the meeting of the 'to be born children.'

Jesus made use of the meeting to forgive 'in- the- womb- child' John's original sin.

This was possible only with the cooperation of His dear Mother.

Only as Mary came to Elizabeth, Jesus could forgive John's original sin in person.

Here Mary cooperated with her Son in the mission of forgiving sins.

Mary was the only human being, who was conceived without original sin

besides Jesus,

who is also God.

Mary and John were born without original sin.

After giving birth to Jesus,

Mary grew Him up as a sacrificial Lamb,

to be sacrifced on mount Calvary,

for the sins of the world.

Thus Mary cooperated with her Son to achieve the purpose for which He came into the world.

Cooking is as important as eating the food.

Growing up the lamb is as important as sacrificing it.

Without the former,  the latter is not possible.

After thirty years of care for the 'Sacrificial Lamb',

our Mother offers her Son to public life,

during which time she offers her cooperation by her non-interference,

except for her being with Him and his disciples, at the marriage of Cana.

During public life non-interference itself is a cooperation

as interference would serve only as disturbance.

But she was always  spiritually united with her Son.

The first miracle Jesus did was at the reqest of His Mother,

The marriage at Cana itself was meant for His first miracle

at the request of His mother

as per His eternal work plan.

It also aims at showing us Mary's influence over her Son,

knowledge of which will serve as a life giving force to our Marian devotion.

Separation from his Mother during public life 

can be inferred from the conditions

he gave his disciples for following him

and for dedicating themselves to proclaiming God's kingdom.

Nevertheless, Mary sometimes heard her Son's preaching.

We can assume that she was present in the synagogue of Nazareth

when Jesus,

after reading Isaiah's prophecy,

commented on the text

and applied it to himself .

After three years of seperation,

she came into direct contact with Her Son at His passion

in order to sacifice the lamb

grown for the purpose

on mount Calvary.

The murderers themselves cooperated in the salvation work,

not knowing it themselves,

negatively.

Mary was with Jesus when He was codemned to death,

when He was carryin the cross,

when He was nailed to the cross,

when the cross was lifted errect,

when Jesus appointed St. John ad her protector,

when He prayed to His Heavenly Father to forgive the murderers,

when He died offering His soul to His Father,

when His side was pierced with a lance

and

when His body  was taken down and buried.

All through her Son's sufferings, Mary was praying,

"Heavenly Father,

I am offering you

my Son's sufferings

as amendment

for the sins of the whole human race."

Jesus is the redemptor of the world.

Mary, our Mother is the 

co-redemptrix,

because  of her subordinate but essential participation

in redemption.

She gave free consent to give life to the Redeemer.

She shared his life, suffering, and death,

which were redemptive for the world.

Now coming to the main point,

as Mother and Son cannot be seperated,

we can reach the Son through His Mother.

She is the gate

through which

Jesus entered the world

and

we can and must use the same gate

to enter Heaven.

How can we do that?

By submitting ourselves to the will of God,

by uniting ourselves with God

and

by taking an active role in the redemptive mission of Jesus,

together with Mary, our Mother.

The will of God is revealed to us in the commandments of God!

so sweet commandments! 
  
commandments of love!

Nothing is sweeter than love!

God says,

"My dear child,

Love me!

I am waiting from all eternity for your love!

You stopped loving me, when you broke my commandments!

But I cannot stop loving you!

So, I became a man like you to regain your love!

Look at my five wounds, tokens of my love for you!

Is it difficult to love me?

Look at my Mother and learn from her how to love!

She is your Mother too.

Learn from her how to love me and your neighbour!

It is for your sake

that she accepted to give birth to me.

It is for your sake

that she offered me to My Father

when I was hanging on the Cross!

Even now she is praying for you all without ceasing!

So if you want to come to me,

which I want, 

catch hold of my Mother's hands tightly.

But, remember one thing,

you must walk in the same way

she walked with me, my way of the cross.

Don't get frightened,  I am always with you.

 My yoke is easy, and my burdenmlight.”   
(Math11:30)"

Mom, dear! Your
hands, please!

Lourdu Selvam

Hope and New Year.

Hope and New Year.
****************************

A bicycle can move only if both the wheels are fit to move.

So is a four Wheeler.

So is our spiritual vehicle which is a three wheeler,

the wheels being

Faith,

Hope,

and

Charity.

By Faith we believe that God is our Creator and that we have been created to love and serve Him.

By Hope we are sure that God will reward our love and service for Him with eternal union with Him.

By Charity we love God and our neighbour.

Many people, who have high  regard for
Faith and Love, don't think much  about hope.

Of course they may say that if we believe in God and love Him,  we will go to Heaven .

The last  clause refers to hope,

but, they don't personalize it.

If they did,

at the times of suffering and distress,

they would think about heaven,

not the sufferings.

They would say, "If I suffer for Jesus, surely I will one day  be in heaven."

The thought of heaven will have soothing effect at the time of distress.

Just as a student works hard with the hope of scoring high marks in the final exam,

a good follower Jesus will carry his cross

with the strong hope of resurrection after crucifixion.

Hope's role is as essential as that of faith and love.

Suppose a man is journeying home from a foreign country.

Being a long one, the journey may be a bit tedious.

The only thought that would bring him  happiness would be the hope,

''By this time tomorrow I will be at home with my beloved."

The same can be applied to our spiritual journey, with our cross on our shoulders.

Our beloved Saviour is eagerly awaiting our arrival with  eternal bliss for us!

According to St. Thomas Aquinas,

hope is the virtue that grounds us in eternity.

He says,

"When we are tossed about by the storms of this world,

we should be held fast to that hope as an anchor,

for, God wills that the anchor of our hope be fixed in that which is now veiled from our eyes”

The gift of Hope reminds us of the words and promises of Our  Lord Jesus Christ

and allows us to believe that they will happen.

The past year might have had moments of trials and tribulations.

Jesus being with us,

we must hope for a bright future in the years to come.

Jesus,  'The light of the world',

will enable us, 

by the brightness He sheds on us, 

to see our future as really as it is

according to God's will .

In the light of Jesus,

trials and tribulations will be His blessings,

as they will increase our eternal happiness,

if accepted as His cross,

gifted  to us,

to be borne for His love.

Blessed Henry Suso, O.P. writes:

" Jesus, I look everywhere for your divinity,

but you show me your humanity;

I desire your sweetness,

but you offer me bitterness;

I want to suckle,

but you teach me to fight.”

 

Our Lord responds,  “Away with faintheartedness.

  and enter with me the lists of knightly steadfastness.

Indulgence is not fitting for the servant

when the lord is practicing warlike boldness.

I shall clothe you with my armour

because all my suffering has to be endured by you as far as you are able.”

Jesus  is with us as a warrior.

When we receive Him in Holy Communion,

His very life flows through our veins.

Therefore, no matter how great the trials and challenges we face in the new year are,

we must be prepared to endure and overcome them

by renewing our hope in Him,

and

allowing him

to stir our hearts

to boldness and zeal

for the kingdom of God.

We must hope

that our Faith and Charity

will surely lead us into heaven,

to be united with God for all eternity.

Lourdu Selvam.
 

'உன் விசுவாசம் உன்னைக் குணமாக்கியது'

'உன் விசுவாசம் உன்னைக் குணமாக்கியது'
****-**********-*************

"ஏங்க,

  இயேசு தன் புதுமைகள் மூலம் நோய்களைக் குணமாக்கிய ஒவ்வொரு முறையும்

குணமானவனை நோக்கி

"உன் விசுவாசம் உன்னைக் குணமாக்கியது." ன்னு

சொல்றாரே, அது ஏங்க?"

" இதுல உனக்கு என்ன பிரச்சனை?''

"குணமாக்கியது இயேசு.

ஏன் 'உன் விசுவாசம் உன்னைக் குணமாக்கியது'ங்கிறார்? அதுதான் பிரச்சனை."

"இயேசு இவ்வாறு பல முறை சொல்லுகிறார்.

குணமாக்கியது தான்தான் என்று அவருக்கே  தெரியும்.

அவர் யாரைக் குணமாக்கினார்?

யூதேயா, கலிலேயா  நாடுகளிலுமுள்ள அத்தனை நோயாளிகளையுமா குணமாக்கினார்?

அவர்மீது விசுவாசம் கொண்டு,

அவரை அணுகி

அவரிடம் வேண்டினால் குணம் கிடைக்கும்

என உறுதியாக நம்பி

அவரிடம் குணம் பெற வேண்டிக் கொண்டவர்களைக் குணமாக்கினார்."

"கேளாதவர்கட்கும் குணம் புதுமைகள் செய்திருக்கிறார்."

"உண்மைதான்.

கேட்டவர்களையும் சுகப்படுத்தியிருக்கிறார்.

அவர்கள் குணம் பெற்றதற்குக் காரணம்

அவர்கள் விசுவாசத்தோடும்,

நம்பிக்கையோடும்

வேண்டிக் கொண்டதுதானே.

ஆகவேதான் தன்னிடம் வேண்டியவர்களை உற்சாகப்படுத்தும் வகையில்,

'உன் விசுவாசம் உன்னைக் குணமாக்கியது' என்கிறார்.

"அப்படியானால் சுகமான அனைவரும்     இயேசு இறைமகன் என்று விசுவசித்தார்களா? "

"விசுவாசம் (Faith) என்ற சொல்லுக்குப் பொருள் அதுதான்.

'என்னைவிட வல்லவர் ஒருவர் வருகிறார்.'

என்று ஸ்நாபக அருப்பர் இயேசுவைப் பற்றிக் கூறியபின்,

'இயேசுவும் ஞானஸ்நானம் பெற்று, செபித்துக்கொண்டிருக்க, வானம் திறந்தது.

22 பரிசுத்த ஆவி புலப்படும் வடிவெடுத்து, புறாவைப்போல் அவர்மேல் இறங்கினார். வானத்திலிருந்து குரலொலி உண்டாகி, " நீரே என் அன்பார்ந்த மகன். உம்மிடம் நான் பூரிப்படைகிறேன் " என்றது.'

பரிசுத்த ஆவியே மக்களுக்குப்  புலப்படும் வடிவெடுத்து,

இயேசு மேல் இறங்கினார்.

பரிசுத்த ஆவி இறங்கியதையும்,

 

'நீரே என் அன்பார்ந்த மகன்.'

என்று இறைத் தந்தை கூறியதையும்

மக்கள் நேரிலேயே கண்டார்கள், கேட்டார்கள்.

அதை விசுவசித்த மக்கள்தானே இயேசுவிடம் வந்திருப்பார்கள்.

இயேசு போதிக்க ஆரம்பித்தபின்

'அவரைப்பற்றிய பேச்சு சுற்றுப்புறம் எங்கும் பரவியது.'

அவர் தச்சுவேலை செய்து வந்திருந்த நசரேத் ஊர் மக்கள் மட்டும் பழக்கதோசம் காரணமாக,

'இவர் சூசையின் மகனன்றோ?' என்றார்கள்.

அவர்களது விசுவாசமின்மை காரணமாக

'அங்கே பிணியாளர் ஒருசிலர்மீது கைகளை வைத்துக் குணமாக்கியது தவிர வேறு ஒரு புதுமையும் செய்ய முடியவில்லை.

6 அவர்களுக்கு விசுவாசமில்லாததைக் கண்டு அவர் வியப்புற்றார். (மாற்க்.6:5,6)

ஆனால் அவரை விசுவசித்த மற்ற ஊர்களில் இயேசு புதுமைகள் செய்து, நோயாளிகளைக் குணமாக்கினார்.

'நீர் யாரென்று எனக்குத் தெரியும். நீர் கடவுளின் பரிசுத்தர்.'(லூக்.4:34)

என்று கூறி,  பசாசுகூட மக்கள் முன் இயேசுவுக்கு சாட்சி அளித்தது.

'பேய்கள், "நீரே கடவுளின் மகன்" என்று கூவிக்கொண்டு பலரிடமிருந்து வெளியேறின.' (லூக்.4:41)

      12 'அவர் ஓர் ஊரில் இருந்தபோது, இதோ! உடலெல்லாம் தொழுநோயாயிருந்த ஒருவன் இயேசுவைக் கண்டு முகங்குப்புற விழுந்து, "ஆண்டவரே, நீர் விரும்பினால், என்னைக் குணமாக்க உம்மால் கூடும்" (லூக்.5:12)

இங்கு நோயாளி இயேசுவை, 'ஆண்டவரே' எனக்கூறி தன் விசுவாசத்தை அறிக்கையிடுகிறான்.

தான் கடவுள் என்பதை இயேசுவே பின்வரும் புதுமை மூலம் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

முதலில் வாசிப்பதைக் கேள்.

      
'1 சில நாட்களுக்குப்பின் அவர் கப்பர் நகூம் ஊருக்கு மீண்டும் வந்தார். வீட்டில் அவர் இருக்கிறார் என்ற செய்தி பரவிற்று.

2 பலர் வந்து கூடவே, வாசலுக்கு வெளியே முதலாய் இடமில்லை. அவர் அவர்களுக்குத் தேவ வார்த்தையை எடுத்துச் சொன்னார்.

3 அப்பொழுது திமிர்வாதக்காரன் ஒருவனை நால்வர் சுமந்து கொண்டு அவரிடம் வந்தனர்.

4 கூட்ட மிகுதியால் அவர்முன் அவனைக் கிடத்த முடியாமல் அவர் இருந்த வீட்டின் மேல்தட்டைப் பிரித்து, திறப்பு உண்டாக்கி, திமிர்வாதக் காரன் படுத்திருந்த படுக்கையை இறக்கினர்.

5 இயேசுவோ அவர்கள் விசுவாசத்தைக் கண்டு திமிர்வாதக்காரனை நோக்கி, "மகனே, உன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன" என்றார்.

6 அங்கிருந்த மறைநூல் அறிஞருள் சிலர். "என்ன, இவர் இப்படிப் பேசுகிறார்? கடவுளைத் தூஷிக்கிறார்.

7 கடவுள் ஒருவரே யன்றிப் பாவத்தை மன்னிக்கவல்லவர் வேறு யார்?" என்று உள்ளத்தில் எண்ணினர்.

8 இவர்கள் தமக்குள் இவ்வாறு எண்ணுவதை இயேசு உடனே மனத்தில் அறிந்து, அவர்களை நோக்கி, "உங்கள் உள்ளத்தில் இப்படி நினைப்பதேன்?

9 எது எளிது ? இந்தத் திமிர்வாதக்காரனை நோக்கி, "உன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன" என்பதா? "எழுந்து உன் படுக்கையை எடுத்துகொண்டு நட" என்பதா?

10 மண்ணுலகில் பாவங்களை மன்னிக்க மனுமகனுக்கு அதிகாரம் உண்டு என்று நீங்கள் உணருமாறு"

11 திமிர்வாதக்காரனை நோக்கி -- "நான் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்: எழுந்து உன் படுக்கையைத் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டுக்குப்போ" என்றார்.'
(மாற்க்.2:1-11)

கடவுள் ஒருவரால் மட்டுமே பாவங்களை மன்னிக்கமுடியும் என்று அங்கு இருந்த அனைவருக்கும் தெரியும்.

இயேசு தான் கடவுள் என்பதை எண்பிக்கும் வகையில்

'மகனே, உன் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டன' என்கிறார்.

இதில் இன்னொரு உண்மயையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பாவ மன்னிப்புப் பெற பாவம் செய்தவன் தான் செய்த பாவங்களுக்காக வருந்த வேண்டும்.

ஆகவே சம்பந்தப்பட்ட நபர் பாவங்கட்காக மனஸ்தாபப்பட்டிருப்பார்
என்ற உண்மையையும் அறிந்துகொள்ளலாம்.

இயேசு உலகிற்கு வந்தது டாக்டர் உத்யோகம் பார்க்க அல்ல.

பாவிகளைத் தேடி அவர்களது பாவங்களை மன்னிக்கவே மனிதன் ஆனார்.

உடல் நோய்களைக் குணப்படுத்தும்போது ஆன்மீக நோயையும் சேர்த்துதான் குணமாக்கினார்.

உடலுக்கு சுகம் அளிப்பது மட்டுமே கண்ணுக்குத் தெரிகிறது.

ஆனால் ஒவ்வொரு முறைக் குணமளிக்கும்போதும்

விசுவாச அறிக்கை,

  இயேசுவிடம்      கேட்பது உறுதியாகக் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை,

பாவங்களுக்காக மனஸ்தாபம்,

பாவ மன்னிப்பு,

இறைவனைப் பின்பற்றுதல்

(அவன் உடனே பார்வை பெற்று, இயேசுவுக்குப் பின்னே வழி நடந்தான்.
மார்க்.10:52)

ஆகிய ஆன்மீகப் பணிகள் ஒழுங்காக நடைபெற்றுக்கொண்டு வந்திருக்கின்றன."

" குணம் பெற்றோர் பாவங்களுக்காக மனஸ்தாபப்  பட்டதாக எங்கும் குறிப்பிடப்பட வில்லையே.

குறிப்பிடப்படாததை நீங்கள் எப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?"

"உனது அறையில் இரவு 2 மணிக்கு லைட் எரிகிறது,

நீதான் Switch அ போட்டிருப்பாய்ன்னு யாரும் சொல்லணுமா?

பாவங்கள் மன்னிக்கப் பட்டாலே, பாவி மனஸ்தாபப்  பட்டிருப்பான்னு அருத்தம்.

சிலுவையில் தொங்கும்போது நல்ல கள்ளனை மன்னித்து ஏற்றுக்கொண்டார்.

ஏனெனில்  அவன் குற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டான்.

(நாம் தண்டிக்கப்படுவது முறையே. ஏனெனில், நம் செயல்களுக்குத்தக்க பலனைப் பெறுகிறோம்.)

ஆனால்  தனது மரணத்திற்குக் காரணமானவர்களை மன்னிக்கத் தன் தந்தையிடம் வேண்டுகிறார்.

ஏனெனில் சம்பத்தப்பட்டவர்கள் மனஸ்தாபப்பட கால அவகாசமும், இறையருளும் தேவையல்லவா?

தந்தை மகனின் வேண்டுதல்படி அருளை அளித்திருப்பார்.

அவர்களும் மனஸ்தாபப்பட்டு மன்னிப்பும் பெற்றிருப்பார்கள்.

நல்லதையே நம்புவோம்."

"நாமும் விசுவசிக்கிறோம்,

நம்புகிறோம்,

நேசிக்கிறோம்.

வேண்டியது வேண்டிய உடனே கிடைக்கவில்லையே."

"அப்படியானால் நம்மிடம் போதிய அளவு விசுவாசம்,  நம்பிக்கை,  அன்பு இல்லை என்று அருத்தம்.

போதிய அளவு கிடைப்பதற்காக இறையருளை வேண்டுவோம்.

நமக்கு போதுமான விசுவாசம் இருந்தால்,

வேண்டும்போதே,

'உமக்குச் சித்தமிருந்தால்' என்ற வசனத்தைச் சேர்த்துக் கொள்வோம்.

எது நடந்தாலும் நன்மைக்கே என்று ஏற்றுக்கொள்வோம்.

'கேட்டது கிடைக்கவில்லை'
என்று கூறவே மாட்டோம்.

என்ன நேர்ந்தாலும்
'உமது சித்தம் எனது பாக்கியம்' என்று மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொள் வோம்.

என்ன நேர்ந்தாலும் நன்றி கூறுவோம்.

"இதோ ஆண்டவரின் அடிமை. உம்முடைய வார்த்தையின்படியே எனக்கு ஆகக்கடவது."

என்று கூறிய அன்னை மரியின் விசுவாசம் நமக்கு வேண்டும்.

"ஆண்டரே நான் கேட்பதை எல்லாம் தரவேண்டும்"

என்று கூறாமல்,

"ஆண்டரே, கேட்கிறேன்.

உமக்குச் சித்தமிருந்தால் தாரும்"

என்று செபிப்பதுதான் உண்மையான விசுவாசத்திற்கு அடையாளம்.

விசுவாசத்தோடு கேட்போம்.

இறைவனுக்குச் சித்தமானால் கிடைக்கும்
என உறுதியாக நம்புவோம்.

லூர்து செல்வம்.

Eternal Source of grace.

Eternal Source of grace.
***************************-*

We were created out of nothing.

We came into existence due to the power of God,

which means,

we cannot exist without the power of God,

which means,

the moment God withdraws Himself from us,

(which He will never do.)

we will return to nothingness.

One analogy,

there is a ball on the ground,

  when we lift it with our hand,

it comes up,

but

the moment we withdraw our hand

it falls down on the ground.

With our hand, the ball is active,

without our hand it is inactive.

We can move,

both physically and spiritually,

only with God's help.

To move any of our  limbs,

to do something good

or to commit a sin,

God's activating it
is essential.

God is the primary cause of all our activities,

good or bad;

we are their secondary cause.

We,

the secondary cause,

must take the full responsibility for the action,

as we do it using our free will.

The Primary cause is there

because He is our Creator

and if He withdraws Himself

we will become nothing.

Our doing sin using God's help,

(help in the sense giving activation to our limbs)

is like our going on a tour with the money

given to us by our father

to pay college fees.

Here our father is the Primary cause,

because he has given us the money,

but we are  fully  responsible for our going on a tour,

because it is we

who misuse the money

given for a use.

Now one thing is clear, 

as we cannot move by our own self in any direction,

we are fully in need of God's help

to believe in Him,

to love  Him,

to serve Him

and to enter heaven

to be eternally united with Him.

In other words, we are fully dependent on Him for our salvation.

But, let us be sure

that our God will never leave us up in the air.

He knows how to take care of His children by His kind providence.

First He gives us enough of grace to sustain ourselves.

By grace we refer to the spiritual help that is given to us to grow in spiritual life.

The theological virtues of Faith, Hope and Charity are God's free gifts to us.

These are the basic requirements for a spiritual life and for the spiritual journey.

They may be enough to live,

but for rapid spiritual growth

and to stand against temptations

we need more grace and more help from God.

What should we do to get more grace from God?

We should pray to God to get more grace and more help from Him.

Our Lord has said, "Ask, it shall be given."

Why does God want us to 'ask to be given'?

Why does He not  give us all the graces

needed for attaining  our spiritual perfection

without our asking for them,

just as He created us without our asking us for it?

He can,

but He doesn't,

because

He  wants our voluntary intimacy with Him.

Take a small child, for instance.

Why is it so intimate with its mother?

Is it because of her having  given birth to it?

No. It does not know how it came into existence.

Then, why?

Just for her milk.

When it becomes  hungry  its eyes automatically begin to search for her.

If she is not immediately available,

it begins to cry out to attract her attention.

It won't stop crying until its mother takes it into her hands.

Her very touch has the magic of transforming its cry into a sweet smile!

So are we with our heavenly Father.

As long as we are given our needs

with no effort on our side,

we will enjoy what we get

without thinking about the Giver!

So, just to make us cooperate with Him in His providence for us,

(of course the fruits of our cooperation will be eternally ours)

He expects us  to ask for the grace that is necessary for our spiritual growth.

We will be granted more than we pray for.

We must unceasingly pray for the grace

to deepen our Faith,

to strengthen our Hope

and to increase our Charity.

Our prayer must be unceasing.

If we are to pray unceasingly how are to do our other works which also are necessary for a good life?

A small riddle will solve this problem.

I have three apples in a bag.

Three guests come to my house.

I have to give them one apple each.

The problem is that

after giving all the apples to the guests,

there must be one apple in the bag.

How is it possible?

Three apples in a bag,

three guests,

one apple each,

all the apples given,

one apple in the bag! 

How?

Very easy solution.

After giving the first two apples to the first two guests,

give the third guest the bag with the remaininug apple in it!

We have to pray all day and night.

All day we have to work.
All night we have to rest.
Where is time for prayer?

There is.

We must offer both our work and rest to God as prayer!

In a story,

a magician touches a stone and the stone becomes gold!

In our life,

Let us touch our sleep with 'prayer-intention' and our sleep becomes prayer!

It is our intention that works wonders!

If we intend,  we can turn all our life into prayer!

A newly married couple can make their 'First Night full romantic enjoyment' a powerful prayer! 

God is ready with a soul for the Adam or Eve they are going to procreate!

All our prayers,

made both in thought and action

bring on us a shower of graces from God!

God rewards His receipts manyfold,
even hundredfold!

Minute actions of our body  such as breath, step, wink, movement, smile etc.become a prayer when offered to God.

One liner prayers like

" God have mercy on us.

Jesus, Son of Mary, have mercy on me.

Jesus, I love you."

can be said at any time.

One prayer needs just a second!

The one second prayers can bring us more grace than the long ones,

because,

concentration,

which brings us closer to God,

is easy.

Due to our fallen nature

it is a bit difficult

to keep our mind in the same place for a long time.

Our mind is easily carried away by distractions,

result,

our words are with God,

mind, somewhere else.

It is easy to keep our mind on God for a few seconds.

We must make use of that time for God.

When we get up in the morning, it is easy to say with concentration,

"I love you, Jesus."

We must train our mind to concentrate on our Lord for a long time too.

During Holy Mass our attention must be on the Altar.

Keeping our eyes on the Altar

together with the celebrant

and our ears widely open to His words

will be helpful to
concentration.

So, it is not enough to start our spiritual life, we must persevere in it till the end.

For this,

we must keep our intimacy with God

by our life long  prayer

requesting God to shower on us His graces,

that will enrich our intimacy with God,

not only in this world

but also in the eternal world to come!

Let us pray for grace,

which will enable us to pray for more grace,

which will enable us to pray for more grace...........

let this process continue

till we are united with the Eternal Source of grace, God.

Lourdu Selvam.

"Peace is my bequest to you, and the peace which I will give you is mine to give; I do not give peace as the world gives it." (John.14:27)

"Peace is my bequest to you, and the peace which I will give you is mine to give; I do not give peace as the world gives it."   (John.14:27)
****************************
Parents used to leave their wealth to their children.

On the day before His death

Jesus said to His Apostles that He was leaving His peace as their inheritance from Him.

He did not give it in the way that the world used to give it .

First of all it is His peace.

He shares His peace with us.

Sometimes it happens that

we,

ourselves with no peace with our neighbours,

try to make peace between two quarrelling persons

and feel sorry for our failure in our attempt,

without realizing

that we cannot give what we  ourselves don't have.

But Jesus is God and cannot have ill will against anybody.

He has always peace of mind and came to the world to share His peace  with us.

That was why

on the day of His birth

the Angelic forces sang,

"Peace be to men of good will."

The peace of the world is not the peace of God.

The peace of God is divine in nature.

It is a state of love, free from everything that is against love.

The peace of the world may or may not have love.

What the peace making bodies gave the world

after the world wars is an example for   the peace of the world.

It was based on fear, not love.

The winners did not make peace with the losers,  but dictated it.

The peace dictated after the first world war was the cause of the second world war.

But what Jesus bequeathed was peace of mind,

based on divine love,

which is possible only when our mind is free from sin.

Love  forgives our sin

and peace,

lost when we sinned,

is restoted.

The peace Jesus gives is the one which is between God and us.

It is the result of 'God forgiving our sins'.

This is Jesus' legacy for us.

The whole universe belongs to Jesus,

but He did not leave us money

or any other   material property,

to be our eternal possessions.

But the peace He has left for us will be with us for all eternity.

Can there be a more priceless possession than the peace, 

which will be our eternal possession?

Peace being freedom from sin,

satan will be always  on the alert for disturbing it with his temptations.

Sin means disobeying the commandments of God.

A peaceful mind will express itself by its love for God and love for our neighbours.

To disturb our peace Satan  will instigate our neighbours to do the work for him.

It is a common experience that

even when we are at peace with a neighbour,

he may purposely or purposelessly initiate a war of words with us,

which may damage our love for him together with our peace.

An example may explain this.

Suppose we are saying  Rosary,

while traveling in a bus,

with  Rosary in hand

and a Protestant neighbour happens to travel with us

sitting by our side.

He initiates a conversation with us with a question about our Marian devotion.

It is quite natural that we get irritated

when he uses abusive words about our dear Mother.

The conversation breaks into a war of words

damaging our love for our neighbour.

It is Devil's trick to damage our charity.

We must be very careful not to lose our temper at such occasions.

A silent prayer to Our Lady for our neighbour is better than a wordy reply.

It is advisable to reply any religion related  question from a neighbour with a sweet smile,

which will work  wonders.

We must remember that they ask questions not to get a reply, but to irritate us.

If they are sincere in their questions, we can sincerely answer them.

Our Lord has paid a very heavy price for the peace He has given us

by sacrificing His life on the cross.

We should not lose it on any account.

Peace is not a word, it is life.

Throughout our life

we will be meeting with  innumerable situations,

in the family,  society, School, offices, working places etc.

where we should be careful with  our tongue.

To be always peaceful, 

we must love God above all others

and love our neighbours as we love ourselves.

Love must express itself  in acts of love.

Love tokens are always kept safe.

The peace we enjoy is a token of God's love for us.

It is to be kept with us for all eternity.

Lourdu Selvam.

நாம் ஒன்றுக்கும் உதவாதவர்களா?

நாம் ஒன்றுக்கும் உதவாதவர்களா?
*-***************************

"ஏங்க, என்னாச்சு? எதையோ பறிகொடுத்தது மாதிரி உட்கார்ந்திருக்கீங்க."

"பறிகொடுக்கிறதுக்கு எங்கிட்ட  என்ன இருக்கு?

என்ன நினைத்தால் எனக்கே கேவலமாயிருக்கு.

ஒவ்வொருத்தன் வாழ்க்கையில என்னவெல்லாம் சாதிச்சிருக்கான்.

81வயசு ஆயிது. உருப்படியா என்ன செஞ்சிருக்கேன்? ஒண்ணுமில்ல.

I am a good for nothing fellow! "

"ஏங்க, மணிமணியா மூணு பிள்ளைகள பெத்துருக்கீங்க.

அவங்க சாதிச்சிக்கிட்டுதான் இருக்காங்க.

அது உங்களுக்குப் பெருமை இல்லையா?"

"அவங்க சாதிச்சிக்கிட்டு
இருக்காங்க.

சந்தோசம்.

நான் என்ன சாதிச்சிருக்கேன்.

36 வருசம் வாத்தியார் வேலை பார்த்திருக்கேன்.

ஒரு Selection
grade  கூட வாங்கல! "

"உட்காருங்க. நான் சொல்லப்போறத குறுக்கே  எதுவும் பேசாம கேளுங்க.

நம்ம உடலில பல உறுப்புக்கள் இருக்கின்றன.

எந்த ஒரு உறுப்பும் மற்ற ஒரு உறுப்பைவிட சிறந்தது என்று பெருமை பாராட்ட முடியாது.

ஒவ்வொரு உறுப்புக்கும் ஒரு வேலை.

அந்தந்த உறுப்பு செய்கிற
வேலைய அந்தந்த
உறுப்புதான் செய்யமுடியும்.

தலை வந்து 'நான்தான் மற்ற உறுப்புகளை இயக்குகிறேன்,

அதனால 'நான்தான் எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமானவன்'னு சொல்ல முடியாது.

ஏன்னா, மற்ற உறுப்புகளின் உதவி இன்றி தலையால் ஒன்றுமே செய்யமுடியாது.

காலால் மட்டுமே நடக்க முடியும், தலையால் முடியாது.

விளங்கும்படியா ஒரு உதாரணம் சொல்றேன்.

பாரதப் பிரதமர் சொல்லுகிறார் :

"இந்தியாவில் வாழும் 130 மக்களிலும் எனக்குதான் அதிகாரம் அதிகம்"

அவர் சொன்ன அடுத்த வினாடி ஜனாதிபதி உட்பட 130 கோடி மக்களும் இந்தியாவை விட்டுவிட்டு வேறு நாட்டில் குடியேறிவிட்டார்கள்.

காஷ்மீரிலிருந்து கன்யாகுமரி வரை பிரதமரைத்தவிர யாருமே இல்லை.

பிரதமர் தன் அதிகாரத்தை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வார்?

கண்ணால் பார்க்க மட்டுமே முடியும்.

காதால் கேட்க மட்டுமே முடியும்.

அந்தந்த உறுப்பு அததன் வகையில் முக்கியம், அடுத்ததைவிட அதிக முக்கியமானதல்ல.

கத்தோலிக்க திருச்சபை இயேசுவின் ஞான உடல்.(Mystical body)

பரிசுத்த பாப்பானவர் அதன் தலைமை நிருவாகி.

ஆயர்களும், குருக்களும் உதவி நிருவாகிகள்.

விசுவாசிகள் ஆளப்படுபவர்கள்.

அவரவர்கட்கு அவரவர் வகையில் கடமைகளும், அதிகாரங்களும் உண்டு.

ஒவ்வொருவருக்கும் திருச்சபைக்குக்  கீழ்ப்படியவேண்டிய கடமை உண்டு.

உடல் உறுப்புகளின் உதாரணத்தைப்போல் அவரவர்க்கு அவரவர்க்குரிய அந்தஸ்தின் கடமைகள்  உண்டு.

இக்கடமைகள் இறைவனின் பிள்ளைகள் என்பதாலும், திருச்சபையின் உறுப்பினர்கள் என்பதாலும் வந்தவை.

ஒரு சாதாரண விசுவாசி

பாப்பரசர்க்கும், ஆயருக்கும், பங்குத் தந்தைக்கும்

கீழ்ப்படிவது அவர்கள் இயேசுவின் பிரதிநிதிகள்  என்பதால் மட்டுமே,

அவர்கள் சாதனையாளர்கள் என்பதற்காக அல்ல.

அவர்கட்குக் கீழ்ப்படியும்போது நாம்  இயேசுவுக்குக் கீழ்ப்படிகிறோம்.

நாம் இறந்தபின்

திருச்சபையில் நாம் வகித்த அதிகார இடத்தின் அடிப்படையிலோ,

நமது சாதனைகளின் 
அடிப்படையிலோ

தீர்ப்பிடப் படப்போவதில்லை.

நமது தூய்மைத் தன்மையின் (holiness) அடிப்படையில்தான் தீர்ப்பிடப்படுவோம்.

தூய்மைத்தன்மை

நமது அதிகாரத்தாலோ,

சாதனைகளாலோ,

தேவ சாஸ்திர அறிவாலோ(Theological knowledge)

வருவதில்லை,

நாம் இறைவனின்

அன்புக் கட்டளைகட்கும்,

திருச்சபையின் கட்டளைகட்கும் கீழ்ப்படிவதால் வருவது.

கீழ்ப்படியும் பொறுப்பு சாதாரண விசுவாசி முதல் போப் வரை ஒரே மாதிரியானது.

அந்த வகையில் படிப்பறிவில்லாத ஒரு சாதாரண விசுவாசி

பாப்பரசரைவிடக்கூட அதிகத் தூய்மையானவனாக இருக்கலாம்.

கட்டளைகளை  மீறுபவர்கள் யாராயிருந்தாலும் பாவம் செய்கிறார்கள்.

பாவத்தின் அடிப்படையில்
அனைவரும்,

அதிகார, அறிவு வேறுபாடின்றி,

பாவிகளே.

என்னிடம் பாவமே இல்லை என்பவன் பொய்யன்.

"நம்மிடம் பாவமில்லை என்போமானால் நம்மையே நாம் ஏமாற்றிக்கொள்கிறோம்:

உண்மை என்பது நம்மிடம் இல்லை."(1அரு.1 8)

ஒவ்வொரு திருப்பலியின்போதும் பாவ மன்னிப்பு வேண்டுதலின்போது

குருவானரும், விசுவாசிகளும்

நமது பாவங்களை ஏற்கும்  வகையில்,

'என் பாவமே, என் பாவமே,

என் பெரும் பாவமே, ' என்று கூறுகிறோம்.

பாவ மன்னிற்புக்கான முதற்படி பாவங்களை ஏற்றுக்கொள்வதுதான்.

இயேசு பாவிகளைத் தேடியே உலகிற்கு வந்தார்.

"நீதிமான்களை அன்று,

மனந்திரும்பும்படி

பாவிகளையே அழைக்க வந்துள்ளேன்" (லூக்.5:32)

படித்தவன், பாமரன் வேறுபாடின்றி அனைவரும் தாங்கள் பாவிகள் என்பதை ஏற்றுக் கொண்டாகவேண்டும்.

அதிகம் பெற்றவர்களிடமிருந்து

அதிகம் எதிர்பார்க்ப்படும்.

குறைவாகப் பெற்றவர்களிடமிருந்து

குறைவாக எதிர்பார்க்ப்படும்.

ஞாயிறு திருப்பலிக்கு வருபவர்ளைக் கவனித்துப் பாருங்கள்.

அதிகம் படிக்காதவர்கள், ஏழைகள்தான் அதிகம் இருப்பார்கள்.

படிப்பு வராமலிருப்பதும், ஏழையாய்ப் பிறப்பதும் நமது தப்பில்லை.

நாம் எந்த நிலையில் இருக்கிறோமோ

அந்த நிலையில் நாம் இறைவனுக்குப் பிரியமாய் நடக்க முயலவேண்டும்.

நம்மை மற்றவர்களோடு ஒப்பிட்டுப்பார்த்து

'அவர்களைப்போல் சாதிக்க முடியவில்லையே என வருந்தக்கூடாது.

நாம் எப்படி இருக்கிறோமோ அது இறைவன் தந்தது.

அது குறைவாய் இருந்தாலும்

அதைக் கடவுளின் உதவியுடன் அதிகமாக்கி (தாலந்து உவமையைப் போல)

நிறைவாய்ப் பயன்டுத்துவோம்.

கடவுளுக்கு அதுதான் பிரியமாய் இருக்கும்."

நம்மிடம் உள்ள எல்லாம் இறைவன் கொடுத்த பரிசுகளே.

இயேசு தாலந்துகள் உவமையில் கூறுவதுபோல ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு அளவு கொடுத்திருக்கிறார்.

நாம் நமக்குக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதை

மற்றவர்க்குக் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதோடு ஒப்பபிட்டுப் பார்த்து

நேரத்தை வீணடிக்காமல்

நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதை நிறைவாகப்பயன்படுத்தி

இறைவனைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

கோவிலில் காணிக்கை கொடுத்த நிகழ்ச்சியில்

குறைவாகக் காணிக்கை செலுத்திய ஏழைப்பெண்ணையே

இயேசு பாராட்டுகிறார்.

ஏனெனில் அவள் அவளிடம் உள்ளதை எல்லாம் இறைவனுக்குக் கொடுத்துவிட்டாள்.

நாமும் அப்படியே செய்வோம்.

லூர்து செல்வம்

Are we good for nothing?

Are we good for nothing?
******--********************

Some people  suffer from a delusion that they are good for nothing.

They want to  be the "best" at everything.

When they find it impossible they start   to think they are   completely worthless.

Fed by a faulty measure of "worth", they begin to think little of themselves .

There are some interesting things to be said to such folks.

Our body is one though it has many parts.

One part cannot say to another part that it is needless to the body.

Each part of our body has its own work to do for the welfare of the same body

All the parts of the body are equally important to it though they have different functions to do.

The head cannot say, "I am the most important  part, as I am the administrator"

as it cannot function without the help of other parts.

Head cannot walk, though it occupies the top most position.

Legs walk and run, 

of course,

at direction of the head.

Our Holy Mother the Church is the mystical Body of Christ.

We,

right from the Pope down to the ordinary Christian,

are its members.

The Pope is the Head and

the Bishops and the priests are the administrators.

We are the 'Laity'.

Each member may differ in the degree of importance from the view point of administration.

But all are equal in one respect,  all are sinners.

One who says that he has no sin is a liar.

"If we say we have no sin, we deceive ourselves and the truth is not in us." (1John.1:8)

"If we claim we have not sinned, we make him a liar, and his word is not in us."
(1John.1:10)

"Mea culpa,  mea culpa, mea maxima culpa."

The phrase comes from a prayer of confession of sinfulness,

known as the 'Confiteor,'

used in the Roman Rite at the beginning of Mass 

or when receiving the sacrament of Penance.

"I  confess to almighty God
and to you, my brothers [and sisters],
that I have greatly sinned,
in my thoughts and in my words,
in what I have done and in what I have failed to do,

'through my fault, through my fault,
through my most grievous fault;'

therefore I ask blessed Mary ever-Virgin,
all the Angels and Saints,
and you, my brothers [and sisters],
to pray for me to the Lord our God.["1]

The above prayer ' must be' said by all the members of the Church.

All of us are sinners

and acceptance of our sins is

the first step towards forgiveness and salvation. 

Jesus came to the world in search of sinners,

if one says that he is not a sinner

it would mean that Jesus didn't come for him.

It would look like he saying to Jesus ,

"I hear you have come in search of sinners,

I have no sin

and so you have no business with me! "

We will be judged not on the basis of our position in the church,

but on the basis of our holiness.

Our holiness does not depend on our status

or knowledge of theology
and philosophy,

but on how we obey God's commandments

and the precepts of the church.

An ordinary layman can prove himself holier than
the Pope himself.

So an ignorant man need not think that  he is good for nothing because of his ignorance.

Sometimes ignorance can prove itself a blessing,

because an ignorant man cannot disobey a law

he does not know.

There are poor and uneducated Christians,

in villages, 

who have no basic knowledge of theology,

but they  blindly obey the words of their Parish Priests.

Such obedient people are more pleasing to God

than the well educated but disobedient ones.

Their obedience will bring them salvation.

Our first parents' disobedience

must be set right by our,

their children's,

obedience.

In God's creation 'nothing is good for nothing',

everything is good for something.

Moreover no two persons should be compared,

not even  on a common basis,

because everyone is unique in God's creation.

We cannot say,

"The Pope's  duties are more difficult  than a Bishop's."

Because the Pope's duties are the Pope's.

The Bishop's duties are the
Bishop's.

How can they be compared?

Can I compare my nose with yours?

My nose is fit for  my body and yours for yours.

Let us not think ourselves good for nothing

by comparing ourselves with someone

whom we think better  than us.

We are unique.

No one can be like us or better than us.

This is the beauty of God's creation.

Lourdu Selvam